منظومه‌ای فراخورشیدی را تصور کنید که نه یکی، و نه دوتا، بلکه دارای هفت سیاره در اندازه زمین است که همگی دور یک ستاره گردش می‌کنند
این منظومه کاملا واقعی است که به تازگی توسط تلسکوپ اسپیتزر کشف شده است
TRAPPIST-1 ستاره کوتوله‌ای بسیار سرد که در فاصله 40 سال نوری از ما قرار دارد، میزبان این مجموعه از سیارات است
در سال 2016 ستاره‌شناسان با استفاده از تلسکوپ ترپیست در رصدخانه در شیلی، ابتدا سه سیاره را در اطراف این ستاره کشف کردند La Silla
این کشف، نشان داد که به رصدهای دقیق‌تر و بیشتری نیازمند است که به عهده تلسکوپ فضایی اسپیتزر، با آشکارسازهای فروسرخ بسیار حساسش، قرار گرفت
اسپیتزر برای 21 روز، به طور پیوسته این ستاره را رصد کرد و تنها توقف‌هایش، برای ارسال داده‌ها به زمین بود
اسپیتزر در جستجوی کاهش نور ستاره در اثر گذر سیارات از برابر قرص آن بود
با بررسی تمامی داده‌های ارسالی از اسپیتزر، دانشمندان دو مورد از سه سیاره‌ای که پیش از این اعلام شده بود را تایید کردند
و دریافتند که سیاره سوم، خودش در حقیقت سه سیاره جداگانه است
به اضافه اینکه وجود دو سیاره دیگر نیز تایید شد که تعداد سیارات را به هفت عدد رساند
گذر سیارات اطلاعات زیادی به ما می‌دهد. از جمله: اندازه، دوره تناوب مداری، فاصله سیاره تا ستاره و برای برخی جرم و چگالی تقریبی
تلسکوپ فضایی هابل ناسا، به رصد ستاره و گذرهای سیارات آن پرداخت تا به جستجوی اثر انگشت گاز هیدروژن در جو سیارات بپردازد
رصد هابل همچنان ادامه دارد و هنوز اطلاعات زیادی از آن بدست نیامده است
باید اضافه کرد که تمامی این سیارات خاکی هستند و همین، این مجموعه سیارات را بسیار آشنا و در عین حال هیجان‌انگیز می‌کند
احتمالا اکثریت و یا تمامی این سیارات، همواره یک طرف سطحشان به سوی ستاره میزبانشان است. فرآیندی که به نام قفل‌شدگی کشندی معروف است
این اتفاق باعث ایجاد گرادیان‌های دمایی شدید در سطح این سیارات می‌شود و اینگونه احتمال وجود آب مایع را بر سطح تمامی آنها خواهیم داشت، اگر که شرایط مناسب جوی فراهم شود
علاوه بر این، اگر شما روی سطح یکی از این سیارات بایستید و به سیارات دیگر منظومه ستاره‌ای خود بنگرید، آنها گاهی از اندازه ماه نیز در آسمان بزرگتر دیده خواهند شد
دلیلش این است که ترپیست-1 تنها کمی از سیاره مشتری بزرگتر است و سیارات آن نیز تنها کمی دورتر از قمرهای مشتری، به دور ستاره خود گردش می‌کنند
در این منظومه، سفرهای بین سیاره‌ای با مقیاس روز اندازه‌گیری می‌شود. و نه ماه یا سال. آنطور که برای منظومه شمسی خودمان معمولا به کار می‌بریم
هم‌اکنون درباره اینکه این سیارات چه شکلی دارند، تنها حدس‌هایی زده می‌شود، چرا که هنوز چیز زیادی راجع به انها نمی‌دانیم
ماموریت‌های تلسکوپی آینده، همچون جیمزوب، سیستم سیاره‌ای ترپیست-1 را با دقت‌های بسیار بیشتری رصد خواهند کرد
تا نشانه‌های بیشتری درباره ترکیبات جو این هفت دنیای مشابه زمین را آشکارسازی کنند