گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
اینترنت چقدر بزرگ است؟ این سوالی است که ذهن بسیاری را درگیر میکند و با حجم اینترنت و دادههای عظیم آن، پاسخ به آن پیچیدهتر میشود.
جهان دیجیتال از زمان پیدایش خود به یکی از تاثیرگذارترین اختراعات مدرن تبدیل شده است. این دنیای پر از داده با سرعتی باورنکردنی در حال رشد است و حجم عظیم اطلاعاتی که هر روز تولید میشود، فراتر از تصور است.
اندازهگیری آنچه سنجیدنی نیست
تلاش برای سنجش دقیق حجم اینترنت کاری دشوار و تقریبا غیرممکن است. برآوردها نشان میدهد که تا سال ۲۰۲۴، جهان تقریبا ۱۴۹ زتابایت (ZB) داده در اینترنت تولید کرده است و پیشبینی میشود که این رقم تا پایان سال ۲۰۲۵ به حدود ۱۸۱ زتابایت برسد. برای درک مقیاس، هر زتابایت معادل یک تریلیون گیگابایت داده است.
یکی از راههای نگاه به این موضوع، در نظر گرفتن «وب سطحی» است که توسط موتورهای جستجو ایندکس میشود و شامل نزدیک به ۴ میلیارد صفحه منحصربهفرد است. اما این روش، گستردگی عظیم دادههای موجود در «وب عمیق» شامل پایگاههای داده خصوصی، شبکههای امن و محتوای برنامهها را نادیده میگیرد. راه دیگر، بررسی تولید داده است؛ بر اساس گزارشها، روزانه حدود ۴۰۲ میلیون ترابایت داده جدید ایجاد میشود که سالانه بیش از ۱۴۷ زتابایت را شامل میشود و این عدد به سرعت در حال افزایش است.
دستگاههای هوشمند، فناوریهای پوشیدنی، خودروهای متصل به اینترنت و پلتفرمهای ابری، همگی به این سیل دادهها میافزایند. همچنین، اندازه اینترنت فقط به حجم محدود نمیشود؛ بر اساس یک مطالعه آکادمیک در سال ۲۰۲۳، پنج فاکتور مهم دادههای بزرگ عبارتاند از حجم (Volume)، تنوع (Variety)، سرعت (Velocity)، ارزش (Value) و صحت (Veracity). برای مثال، برخورددهنده ذرات سرن (CERN) روزانه پتابایتها داده تولید میکند که رقیب غولهای فناوری است.
چرا حجم اینترنت اهمیت دارد؟
با وجود ماهیت ناملموس دادهها، این اعداد با پیامدهای واقعی همراه هستند. مراکز داده که وظیفه اصلیشان پردازش و ذخیرهسازی بخش عمدهای از این اطلاعات است، مصرفکنندگان بسیار بزرگ برق و آب هستند. تخمین زده میشود که مراکز داده در سراسر جهان نزدیک به ۲ درصد از برق مصرفی جهانی را به خود اختصاص میدهند و مراکز داده بزرگ میتوانند روزانه ۵ میلیون گالن آب مصرف کنند. با گسترش مداوم دادههای جهانی، این ردپای محیط زیستی تنها بزرگتر خواهد شد.
البته جنبههای مثبت نیز وجود دارد؛ برای مثال، هوش مصنوعی، خرید آنلاین شخصیسازیشده و پژوهشها، همگی از اقیانوسهای داده موجود در اینترنت قدرت میگیرند. اما این مزایا نیز با چالشهایی مانند حفاظت از حریم خصوصی دادهها هنگام استفاده از برنامهها، چگونگی استفاده کارآمدتر از انرژی و جلوگیری از فروپاشی کامل زیرساختها همراه هستند. حقیقت این است که هیچکس راه بینقصی برای اندازهگیری دقیق حجم اینترنت ندارد. چه فایلهای ذخیره شده، چه جریانهای روزانه یا نسخههای تکراری را بشمارید، «اندازه» اینترنت همیشه در حال تغییر است و جهان دیجیتال به این زودیها سرعت خود را کاهش نخواهد داد.
مضحک منم و حکّام خر انگارم: یکی میخواد اینترنت را ببندد و دیگری داخلیش میخواهد. خودشان هم میدانند این هوسها نه شدنی است و نه شایسته.
اینکه اینترنت بستنی نیست، واضحه. امّا بفرض قریب به محال اگر اینترنت را داخلی نمودی، نتیجه هرچه باشد اینترنت نخواهد بود؛ البته. چیزی مثل آپارات را هر کشوری شاید داشته باشد لٰکن هرگز یوتیوب نخواهد شد. جمعشان همین میشود و تحصیل حاصل، کاری است باطل.
یارو نفهمیده فایده/ مزیتش در جهانگستری آنست وگرنه آرزوی محدودیتش را نمیکرد آنکه اینترنت را وطنی میخواهد مثل کبک از ترس واقعیت، سرش را زیر چیزی/ میزی پنهان کرده.
گوگل مثل مغازۀ نبش بازاره. موقعیت منحصر به فردش تکرار شدنی نیست مگر اینکه یا بخریش یا همانقدر هزینه نمایی تا مقابلش دکان بزنی. آنهم معلوم نیست چنان رونق گیرد.
جهان سوّم که ول معطله؛ نه پولش را دارد، نه عقلش را: فاقد علم و فنآوری لازم است؛ حلمش را هم ندارد. به اینها بود اینترنت اصلًا به وجود نمیآمد چه رسد به این گسترش!
هنوز امّا فرصتی برای خرپول جهان اوّلی هست اگر بخواهد سلطۀ اینترنت را مال خود کند بشرطی که وایفای جهانی مجانی ارائه دهد. بادا تا بفهمد. و السلام