شوک بزرگ به پنتاگون؛ ۲ ناو هواپیمابر کلیدی آمریکا همزمان از خدمت خارج می‌شوند

پنتاگون در آستانه یک بحران بزرگ قرار گرفته است؛ دو ناو هواپیمابر آمریکا به دلیل تأخیرات تعمیراتی، همزمان از خدمت عملیاتی خارج خواهند شد. این اتفاق شوک بزرگی به توانایی‌های عملیاتی نیروی دریایی ایالات متحده وارد می‌کند.

مشکلات عدیده در روند تعمیر و نگهداری ناو هواپیمابر یواس‌اس جان سی استنیس (USS John C. Stennis – CVN-74) به بروز یک بحران جدی برای نیروی دریایی آمریکا منجر شده است. این ناو هواپیمابر مهم که قرار بود زودتر به ناوگان بازگردد، با ۱۴ ماه تأخیر در اکتبر ۲۰۲۶ دوباره عملیاتی می‌شود. این اتفاق همزمان با آغاز تعمیرات اساسی ناو یواس‌اس هری اس. ترومن (USS Harry S. Truman – CVN-75) در ژوئن ۲۰۲۶، نیروی دریایی را در وضعیتی دشوار قرار می‌دهد.

تأخیر بی‌سابقه در تعمیرات ناو هواپیمابر Stennis

تعمیرات پیچیده و سوخت‌گیری مجدد ناو هواپیمابر یواس‌اس جان سی استنیس، که با نام RCOH شناخته می‌شود، ۱۴ ماه از برنامه اولیه عقب افتاده است. نیروی دریایی در ابتدا اتمام کار را برای آگوست ۲۰۲۵ برنامه‌ریزی کرده بود، اما اکنون تکمیل آن تا اکتبر ۲۰۲۶ به طول می‌انجامد. دلایل این تأخیر شامل کمبود نیروی کار، تأخیر در تأمین مواد اولیه، بی‌ثباتی در پایه‌های صنعتی و آسیب‌های غیرمنتظره به یکی از توربین‌های بخار ناو است.

این مشکلات تنها به استنیس محدود نمی‌شود؛ پیش از این نیز تعمیرات ناو یواس‌اس جورج واشنگتن (USS George Washington – CVN-73) با تأخیرهای طولانی و مشکلات مشابه مواجه شده بود. نیروی دریایی برای جبران هزینه‌های ناشی از این تأخیرها، مبلغی معادل ۴۸۳.۱ میلیون دلار بودجه اضافی در سال مالی ۲۰۲۶ برای استنیس اختصاص داده است. این مبلغ بخشی از ۲.۳ میلیارد دلار کلی است که برای کارهای RCOH ناوهای کلاس نیمیتز (Nimitz-class) در نظر گرفته شده.

خروج همزمان دو ناو هواپیمابر آمریکا از خدمت

با شروع تعمیرات اساسی ناو یواس‌اس هری اس. ترومن در ژوئن ۲۰۲۶ و ادامه آن تا ژانویه ۲۰۳۱، نیروی دریایی آمریکا با یک دوره همپوشانی قابل توجه روبرو خواهد شد. در این بازه، دو ناو هواپیمابر آمریکا که در سواحل شرقی مستقر هستند، به طور همزمان در مراحل تعمیرات عمیق یا آزمایشات پس از تعمیر قرار خواهند گرفت. این مسئله یک کمبود ناو هواپیمابر ایجاد کرده و توان عملیاتی ناوگان را به شدت کاهش می‌دهد.

بر اساس قانون، نیروی دریایی ایالات متحده موظف است حداقل ۱۱ ناو هواپیمابر عملیاتی را حفظ کند. با این حال، تأخیرها در تعمیرات ناوهای موجود و همچنین تأخیر در تحویل ناوهای کلاس فورد (Ford-class)، ناوگان را به نزدیکی این آستانه بحرانی رسانده است. برنامه‌ریزی‌های ساختار نیرو نشان می‌دهد که نیروی دریایی در طول دهه‌های ۲۰۲۰ و اوایل ۲۰۳۰ اغلب دقیقاً با ۱۱ ناو فعالیت خواهد کرد و تنها برای دوره‌های کوتاهی به ۱۲ ناو می‌رسد.

ورود ناو آتی یواس‌اس جان اف. کندی (USS John F. Kennedy – CVN-79) در سال ۲۰۲۷ تا حدودی کمک‌کننده خواهد بود، اما با توجه به شتاب گرفتن روند تعمیرات RCOH ناوهای کلاس نیمیتز، این کمک محدود است. این وضعیت، بحران نیروی دریایی آمریکا را در حفظ توانایی‌های خود در سطح جهانی تشدید می‌کند.

چالش‌های ناوگان هواپیمابر و فشار عملیاتی

ناوگان هواپیمابر آمریکا علاوه بر مشکلات تعمیراتی، تحت فشار شدید عقب‌ماندگی‌های نگهداری و زیرساخت‌های صنعتی کشیده شده نیز قرار دارد. به عنوان مثال، در سال ۲۰۲۴، برای مدت کوتاهی هیچ ناو هواپیمابر آمریکایی در اقیانوس آرام مستقر نبود که نتیجه همپوشانی دوره‌های نگهداری و جابجایی پایگاه سه ناو هواپیمابر بود.

در همین حال، ناو هواپیمابر یواس‌اس جرالد آر. فورد (USS Gerald R. Ford – CVN-78) نیز بیش از ۳۰۰ روز است که در عملیات «اپیک فیوری» (Operation Epic Fury) مستقر بوده و به نقطه بحرانی خود نزدیک می‌شود. گزارش‌هایی از گرفتگی توالت‌ها و حتی آتش‌سوزی در بخش اقامت خدمه منتشر شده که بر روحیه خدمه تأثیر منفی گذاشته است. این وضعیت نشان می‌دهد که ناوگان در حال حاضر تحت فشار مضاعفی قرار دارد و از دست دادن دو ناو هواپیمابر برای تعمیرات، چشم‌اندازی نگران‌کننده برای پنتاگون محسوب می‌شود.