قدرت‌نمایی دوباره ناو هواپیمابر آمریکا؛ درون جورج اچ دبلیو بوش چه می‌گذرد؟

0 ارسال شده توسط: پوریا هاشم پور 08 بهمن 1404 ساعت 09:23

ناو هواپیمابر جورج اچ دبلیو بوش بار دیگر در کانون تحرکات نیروی دریایی آمریکا قرار گرفته است. جزئیات عملیات و تجهیزات این غول دریایی را در ادامه بخوانید.

ناو هواپیمابر «یواس‌اس جورج اچ. دبلیو. بوش» (USS George H.W. Bush – CVN‑77) دهمین و آخرین عضو از خانواده‌ی ناوهای اتمی کلاس نیمیتز در نیروی دریایی ایالات متحده است که با طول حدود ۳۳۳ متر، عرض عرشه‌ پرواز بیش از ۷۶ متر و وزن کامل بیش از ۱۰۰ هزار تُن، یکی از پیچیده‌ترین سازه‌های متحرک ساخت بشر محسوب می‌شود. این ناو در سال ۲۰۰۹ به خدمت رسمی درآمد و از آن زمان تاکنون، در بیش از یک دهه فعالیت عملیاتی، بخشی محوری از قدرت دریایی و راهبردی آمریکا در آب‌های آزاد بوده است. در این بخش از اخبار نظامی به بررسی مشخصات و تجهیزات این غول آب‌های آزاد می‌پردازیم.

فهرست مطالب

مسیر تولد ناو هواپیمابر جورج اچ دبلیو بوش آمریکا

ناو هواپیمابر جورج اچ دبلیو بوش (CVN‑77)، واپسین عضو از ناوهای کلاس نیمیتز، یکی از پیچیده‌ترین و بزرگ‌ترین سازه‌های نظامی ساخته‌شده توسط انسان به‌شمار می‌آید. این ناو به افتخار چهل‌ و یکمین رئیس‌جمهور ایالات متحده، جورج هربرت واکر بوش که سابقه‌ خدمت به‌عنوان خلبان نیروی دریایی آمریکا در جنگ جهانی دوم و همچنین مدیریت سازمان اطلاعات مرکزی (CIA) را داشت نام‌گذاری شده است.

عنوان عملیاتی ناو، «Avenger» (انتقام‌جو)، یادآور هواپیمای تهاجمی TBM Avenger است که بوش جوان با آن در نبردهای اقیانوس آرام پرواز می‌کرد و در یکی از مأموریت‌ها به‌سختی از سقوط و اسارت گریخت که بعدها بخشی از داستان پرشکوه زندگی او شد.

بیشتر بخوانید

فرآیند ساخت این ناو در سال ۲۰۰۳ در کارخانه‌ی کشتی‌سازی نیوپورت نیوز در ایالت ویرجینیا، تحت مدیریت شرکت نورثروپ گرومن آغاز شد. عملیات ساخت در حوض خشک شماره ۱۲ این کارخانه انجام گرفت که عنوان بزرگ‌ترین حوض خشک نیم‌کره‌ غربی را دارد و در طول تاریخ بسیاری از غول‌های دریایی ایالات متحده در آن شکل گرفته‌اند. مراسم گذاشتن کیل (Keel Laying Ceremony) در ۶ سپتامبر ۲۰۰۳ برگزار شد و در اقدامی، صفحه‌ای فولادی با امضای جورج اچ. دبلیو. بوش به‌عنوان بخشی از سازه‌ اصلی، بر بدنه‌ ناو جوش داده شد.

طراحی و ساخت ناو هواپیمابر جورج اچ دبلیو بوش به‌صورت ماژولار انجام شد و بیش از ۱۰۰ بخش بزرگ به‌طور جداگانه ساخته و سپس با جرثقیل‌های عظیم به یکدیگر متصل شدند. در مارس ۲۰۰۵ دماغه‌ ناو نصب شد و در ژوئیه ۲۰۰۶ جزیره‌ فرماندهی روی عرشه قرار گرفت. این سازه‌ی برآمده از عرشه که محل استقرار فرماندهی پرواز، رادارها و سامانه‌های ارتباطی است، نسبت به ناوهای پیشین با طراحی ارگونومیک‌تر و مقطع راداری کاهش‌یافته ساخته شد.

مرحله نام‌گذاری و برآوردهای قیمتی

مراسم رسمی نام‌گذاری ناو هواپیمابر جورج اچ دبلیو بوش در ۷ اکتبر ۲۰۰۶ در کارخانه نیوپورت نیوز شیپ‌بیلدینگ واقع در ایالت ویرجینیا برگزار شد؛ همان جایی که تمام ناوهای کلاس نیمیتز ساخته شدند. این مراسم رویدادی تاریخی برای نیروی دریایی آمریکا بود، زیرا آخرین ناو این کلاس به فردی تقدیم می‌شد که هم سابقه خدمت خلبانی در جنگ جهانی دوم داشت و هم به‌عنوان رئیس‌جمهور نقش مهمی در سیاست خارجی ایالات متحده ایفا کرده بود.

در این مراسم، جرج هربرت واکر بوش شخصاً حضور یافت و تأکید کرد که این ناو باید نمادی از «خدمت، شجاعت و افتخار» باشد. پس از آن، روند آماده‌سازی ناو وارد مرحله حساس آزمایش‌های فنی شد. در ژانویه ۲۰۰۸، آزمایش سامانه‌های منجنیق بخار که برای پرتاب هواپیما از عرشه استفاده می‌شود، انجام گرفت.

در این مرحله ارشناسان با استفاده از وزنه‌های فولادی سنگین، نیروی لازم برای پرتاب هواگردها را شبیه‌سازی کردند. این آزمایش برای بررسی دوام ساختار عرشه، کارایی سامانه بخار و ایمنی خطوط فشاری حیاتی بود و نتایج موفقیت‌آمیز آن راه را برای آزمایش‌های پروازی واقعی هموار کرد. هزینه‌ نهایی ساخت ناو حدود ۶٫۲ میلیارد دلار برآورد شد که در زمان خود یکی از بالاترین هزینه‌ها برای یک شناور نظامی محسوب می‌شد.

استقرار خدمه و آزمایش‌های دریایی

در آگوست ۲۰۰۸، خدمه پیش‌راه‌اندازی وارد ناو شدند که شامل گروهی از مهندسان، تکنسین‌ها و ملوانان بودند و وظیفه داشتند تمام سامانه‌ها را از فاز آزمایش به فاز عملیاتی برسانند. آن‌ها در همین دوره آموزش‌های تخصصی درباره سامانه‌های دیجیتال کنترل پرواز، ارتباطات رمزگذاری‌شده، و سامانه‌های جنگ الکترونیک را گذراندند.

چند ماه بعد و در دسامبر ۲۰۰۸، ناو هواپیمابر جورج اچ دبلیو بوش برای نخستین‌بار کارخانه سازنده را ترک کرد و با عبور از رودخانه جیمز (James River) به مقصد بندر نورفولک حرکت کرد. این انتقال، نخستین دریانوردی واقعی ناو بود و طی آن عملکرد پیشرانه هسته‌ای دوگانه A4W، سامانه‌های کنترل سکان و پایداری بدنه، و ساختار سوخت‌رسانی داخلی مورد ارزیابی اولیه قرار گرفت.

همچنین بخوانید

ورود رسمی به خدمت

در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۹، ناو رسمأ وارد خدمت نیروی دریایی ایالات متحده شد. مراسم تحویل و کمیسیونینگ در پایگاه ناوگان اقیانوس اطلس در نورفولک برگزار گردید. در این مراسم جرج دبلیو. بوش، رئیس‌جمهور وقت آمریکا و پسر جرج اچ. دبلیو. بوش، نیز حضور داشت و ضمن ادای احترام به پدر خود، این ناو را ادای دِینی ملی به نسلی از مردم که جهان را از استبداد نجات دادند توصیف کرد.

چند هفته بعد، در فوریه ۲۰۰۹ مرحله نخست آزمایش‌های دریایی سازنده اجرا شد. هدف از این مرحله ارزیابی رانش، چابکی، توان حرکتی و سامانه‌های دفاعی پایه بود. در آوریل همان سال، آزمایش‌های پذیرش نیروی دریایی آغاز شد تا تمامی سیستم‌ها شامل منجنیق و موتورهای توربینی تا آسانسورهای هواپیما و سامانه‌های راداری باند S تحت نظارت بازرسان رسمی نیروی دریایی تأیید شوند. تمامی مراحل با موفقیت سپری شد و ناو تأییدیه نهایی ورود به چرخه عملیاتی را دریافت کرد.

آغاز پروازهای عرشه و اصلاحات فنی

۱۹ مِی ۲۰۰۹ نقطه عطفی در تاریخ ناو هواپیمابر جورج اچ دبلیو بوش بود؛ چراکه نخستین پروازهای آزمایشی بال‌ثابت روی عرشه انجام شد. در این عملیات جنگنده‌های اف 18 Super Hornet و هواپیماهای هشدار زودهنگام E‑2C Hawkeye نشست و برخاست‌های مکرری داشتند تا عملکرد منجنیق، کابل‌های گیرنده فرود و دوام پوشش عرشه بررسی شود.

این آزمایش‌ها ثابت کرد که ناو آمادگی کامل برای مأموریت‌های رزمی دارد. پس از پایان این مرحله در نیمه دوم سال، ناو برای اصلاحات پس از تحویل به کارخانه بازگشت. در این بازه، نرم‌افزارهای مدیریتی و سامانه‌های ناوبری دیجیتال به‌روزرسانی شدند، ارتقاهایی در بخش تهویه و کنترل انرژی انجام گرفت و زیرساخت ناو برای پذیرش هواگردهای نسل پنجم مانند جنگنده اف 35 آماده شد.

شروع مأموریت‌های عملیاتی

در سال ۲۰۱۱، ناو جورج اچ. دبلیو. بوش نخستین مأموریت عملیاتی خود را آغاز کرد و به‌عنوان پرچم‌دار گروه ضربت ناو هواپیمابر شماره ۲ در ترکیب ناوهای موشک‌انداز، زیردریایی‌های اتمی و کشتی‌های تدارکاتی وارد آب‌های بین‌المللی شد. ناو در جریان این استقرار طولانی در دریای مدیترانه، اقیانوس هند و خلیج فارس عملیات‌های گوناگونی را پشتیبانی کرد؛ از جمله پروازهای رزمی در چارچوب عملیات‌های ناتو در لیبی و حضور بازدارنده در منطقه خاورمیانه.

در سال‌های بعد، CVN‑77 به مأموریت‌های متعددی در اروپا و خاورمیانه اعزام شد. از جمله می‌توان به شرکت در عملیات Inherent Resolve در سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ اشاره کرد که طی آن، جنگنده‌های مستقر بر روی عرشه این ناو ده‌ها هزار ساعت پرواز رزمی علیه مواضع داعش در عراق و سوریه انجام دادند. حضور مداوم آن در مناطق حساس، ناو هواپیمابر جورج اچ. دبلیو. بوش را به‌عنوان یکی از ارکان کلیدی بازدارندگی دریایی آمریکا تثبیت کرد.

بیشتر بخوانید

بازآفرینی CVN‑77 برای نبردهای مدرن

پس از از چندین مأموریت طولانی و استقرارهای پیاپی در مناطق عملیاتی، ناو هواپیمابر یواس‌اس جورج اچ دبلیو بوش وارد دوره‌ای از نگهداری اساسی و بازآموزی خدمه شد. گسترده‌ترین مرحله از این فرآیند در فاصله‌ سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ انجام گرفت و به‌منزله‌ بزرگ‌ترین تعمیرات و نوسازی ناو از زمان ساخت آن محسوب می‌شود. در این دوره، بخش‌های حیاتی از سازه و سامانه‌های فنی بازسازی و ارتقاء یافتند؛ از موتورهای هسته‌ای A4W و توربین‌های بخار گرفته تا سامانه‌های الکترونیکی، شبکه‌های داده تاکتیکی و تجهیزات ارتباطی رمزگذاری‌شده نسل جدید.

به‌روزرسانی سیستم‌های کنترل پرواز دیجیتال و تعویض گسترده‌ ادوات ناوبری دیجیتال نیز بخشی از پروژه‌ بازسازی بود تا ناو بوش بتواند پاسخگوی نیازهای عملیاتی مدرن و تعامل با فناوری‌های پهپادی آینده باشد. طی این دوره، خدمه نیز آموزش‌های مجدد درباره‌ سامانه‌های جدید و تاکتیک‌های عملیات مشترک چنددامنه‌ای را دریافت کردند تا تطابق میان فناوری و نیروهای انسانی حفظ شود.

در آگوست ۲۰۲۲، ناو پس از پایان نوسازی و آزمایش‌های فنی گسترده، مجدداً به خدمت بازگشت و به‌عنوان پرچمدار ناوگروه تهاجمی دوم آمریکا عازم دریای مدیترانه شد تا جایگزین یکی از دیگر ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز در منطقه گردد. در طول این استقرار، بوش با نیروهای ناتو در دریای آدریاتیک، مدیترانه‌ شرقی و خلیج سیراکوزا مأموریت‌های آموزشی و رزمی مشترک انجام داد که هدف آن حفظ بازدارندگی دریایی و سنجش توان عملیاتی سامانه‌های ارتقاءیافته بود.

ستون فقرات توان هوایی ناو جورج اچ. دبلیو. بوش

در ترکیب عملیاتی خود، ناو جورج اچ. دبلیو. بوش معمولاً میزبان گروه هوایی شماره ۷ است؛ مجموعه‌ای از جنگنده‌ها و بالگردهای چندمنظوره که توان تهاجمی، دفاعی، شناسایی و پشتیبانی ناو را تأمین می‌کنند. در رأس آن‌ها جنگنده‌های چندمنظوره F/A‑18E/F Super Hornet قرار دارد که مأموریت‌های حمله به اهداف زمینی، رهگیری هوایی و تهاجم دریایی را انجام می‌دهند. در کنار آن‌ها، EA‑18G Growler به‌عنوان هواپیمای جنگ الکترونیک، وظیفه‌ی سرکوب سامانه‌های پدافند و ایجاد اخلال گسترده در سامانه‌های دشمن را بر عهده دارد.

هواپیماهای هشدار زودهنگام E‑2D Hawkeye با رادار آرایه‌فازی APY‑9 نقش فرماندهی هوایی و کنترل میدان نبرد را ایفا می‌کنند. دو گونه‌ بالگرد MH‑60S و MH‑60R Seahawk نیز برای مأموریت‌های ضدزیردریایی، جست‌وجو و نجات، حمل‌ونقل دریایی و گشت دریایی به کار گرفته می‌شوند. بسته به مأموریت و منطقه‌ی استقرار، ترکیب دقیق ناوگان هوایی قابل تغییر است و گاهی شامل بالگردهای ترابری یا پهپادهای پشتیبانی می‌شود.

همچنین بخوانید

آغاز نسل جدید عملیات‌های هوایی ناوپایه

در سال‌های اخیر، بخشی از ارتقاءهای ساختاری ناو به آماده‌سازی زیرساخت برای پذیرش پهپاد سوخت‌رسان MQ‑25 Stingray اختصاص یافته است. این پهپاد در آینده نقش اصلی در عملیات‌های سوخت‌رسانی هوایی ناوپایه را ایفا خواهد کرد. برای این منظور سامانه‌های کنترل زمینی، شبکه‌های ارتباطی اختصاصی و تجهیزات تبادل داده با پهپاد در ناو نصب شده است.

ترکیب این فناوری با گروه‌های پروازی سرنشین‌دار، ناو بوش را از یک سکوی پرتاب صرف به یک مرکز فرماندهی و عملیات شبکه‌محور چنددامنه‌ای تبدیل می‌کند. بازگشت این ناو در سال ۲۰۲۲ نه‌فقط بازتاب توان صنعتی و فنی ناوگان نیمیتز، بلکه نشانه‌ای از آمادگی نیروی دریایی آمریکا برای گذار تدریجی به نسل جدید ناوهای کلاس فورد است.

ناو بوش اکنون به‌عنوان یکی از ارکان قدرت و بازدارندگی دریایی ایالات متحده در مدیترانه، خاورمیانه و اقیانوس اطلس شناخته می‌شود و انتظار می‌رود تا سال‌های آینده همچنان نقشی محوری در مأموریت‌های دریایی و هوایی این کشور ایفا کند.

گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو