گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
«وکتور W8» (Vector W8)، ابرخودروی آمریکایی فراموششده دهه ۱۹۹۰، با طراحی انقلابی و فناوریهای پیشرفته، دهها سال از زمان خود جلوتر بود. این خودرو نوآوریهای بینظیری را به نمایش گذاشت اما در نهایت به فراموشی سپرده شد.
در اواخر دهه ۱۹۸۰، در حالی که بیشتر خودروهای پرفورمنس آمریکایی بر پایه موتورهای V8 و سازشهای هزینهای بنا شده بودند، سازندهای کوچک به نام وکتور ایروموتیو رویکردی کاملاً متفاوت در پیش گرفت.
هدف آنها نه رقابت با بزرگان دیترویت، بلکه بازتعریف کامل مفهوم خودروهای اسپرت با الهام از اصول طراحی هوافضا بود. این ابرخودرو از مواد کامپوزیتی پیشرفته و سیستمهای کنترل پیچیده بهره میبرد که تا دههها بعد در صنعت خودرو مرسوم نشدند.
معرفی وکتور W8؛ ساختاری فراتر از زمان
وکتور W8 که در سال ۱۹۸۹ معرفی شد، تا اوایل دهه ۱۹۹۰ در تعداد بسیار محدودی تولید گشت؛ تنها ۱۹ نمونه از این مدل به دست مشتریان رسید. این کمبود نه از روی برنامه بازاریابی، بلکه نتیجه برنامهریزی مهندسی جاهطلبانه و محدودیتهای تولید در مقیاس کوچک بود.
جرالد ویگرت، بنیانگذار شرکت Vector Aeromotive، این خودرو را پاسخی آمریکایی به ابرخودروهای فراری و لامبورگینی میدانست، اما با تمرکز بر اصول طراحی هواپیما.
برخلاف شاسیهای سبک اروپایی یا مهندسی کمهزینه دیترویت، ساختار وکتور W8 بر مواد کامپوزیتی نظیر فیبر کربن و کولار که به یک شاسی آلومینیومی لانه زنبوری متصل شده بودند، استوار بود.
این رویکرد ساختاری بیشتر شبیه به نمونههای اولیه هوافضا و مسابقهای بود تا خودروهای جادهای معاصر. فضای داخلی خودرو نیز این فلسفه را با یک کابین خلبانمانند، نمایشگرهای دیجیتال و تمرکز بر راننده تقویت میکرد که آن را از داشبوردهای آنالوگ رایج متمایز میساخت.
- هایپرکار آلمانی Capricorn 01 Zagato با موتور 900 اسب بخاری V8 و گیربکس دستی معرفی شد
- هایپرکار 1800 اسب بخاری Dreame در لاس وگاس رونمایی شد
- خاصترین ابرخودروی جهان؛ رونمایی از ریماک نورا R نسخه Founder’s Edition
عملکرد بینظیر موتور V8 توئین توربو
قلب تپنده وکتور W8 یک موتور ۶ لیتری V8 توئین توربو بود که از معماری بلوک کوچک شورولت مشتق شده اما بهشدت تغییر یافته بود. این پیشرانه حداقل ۶۲۵ اسببخار قدرت تولید میکرد که در برخی پیکربندیها و سطوح بوست، به بیش از ۷۰۰ اسببخار نیز میرسید.
نیروی موتور با یک گیربکس سه سرعته اتوماتیک که برای تحمل گشتاورهای بالا (۶۳۰ پوند-فوت) تطبیق یافته بود، ترکیب میشد و دوام را بر درگیری راننده ترجیح میداد.
وکتور W8 شتاب ۰ تا ۹۶ کیلومتر بر ساعت را تنها در ۳٫۸ ثانیه ثبت میکرد و به حداکثر سرعت چشمگیر ۳۴۹ کیلومتر بر ساعت (۲۱۷ مایل بر ساعت) دست مییافت که برای اوایل دهه ۱۹۹۰ رقمی فوقالعاده محسوب میشد.
جاهطلبیهایی که به حقیقت نپیوستند
وکتور W8 به دلیل جاهطلبیهای فراتر از توان یک تولیدکننده کوچک و مستقل، با چالشهای بسیاری روبرو شد. ساختار هوافضایی یک ابرخودرو با تبدیل آن به خودرویی قابل سرویسدهی، کاملاً متفاوت بود.
شرکت Vector فاقد زیرساختهای تولید و شبکه تأمینکنندگان لازم بود که شرکتهای بزرگتر از آن برخوردار بودند. مدیریت قدرت موتور V8 توئین توربو، همراه با سیستمهای اولیه مدیریت موتور و فناوری توربوی در حال تکامل، چالشبرانگیز بود و به توجه دائمی نیاز داشت.
علاوه بر این، بیثباتی تجاری و تولید محدود به معنای درآمد ناپایدار بود. تغییرات داخلی و تخصیص بودجه به پروژههای آتی، پیش از آنکه مشکلات W8 بهطور کامل رفع شوند، باعث باقیماندن مسائل حلنشده گردید.
این ابرخودرو تلاش کرد تا پیشرفتهای دههها فناوری را در یک محصول کمتیراژ جای دهد و به همین دلیل نتوانست بهطور کامل به تمام وعدههای خود عمل کند.
چرایی فراموشی یک ابرخودروی پیشرو
وکتور W8 نه به دلیل سرعت کم یا بیاهمیتی، بلکه به این دلیل به فراموشی سپرده شد که خارج از سیستمهایی عمل میکرد که معمولاً میراث خودرویی را حفظ میکنند.
با کمتر از ۲۴ نمونه ساختهشده، عدم حضور در برنامههای مسابقهای و تولید نامداوم، این خودرو هرگز فرصتی برای تثبیت خود در فرهنگ علاقهمندان به خودرو، مانند فراری یا لامبورگینی، پیدا نکرد.
زمانبندی نیز نقش مهمی در سرنوشت وکتور W8 ایفا کرد. اوایل دهه ۱۹۹۰ برای خودروهای پرفورمنس با تیراژ بسیار کم و بدون شبکه نمایندگی جهانی یا پشتیبانی کارخانهای، مناسب نبود.
با ظهور ابرخودروهای جدیدتر که بر پالایش و قابلیت اطمینان تأکید داشتند، W8 کمتر به عنوان یک پیشرفت و بیشتر به عنوان یک نمونه خاص دیده شد و بدون دیده شدن مداوم یا توسعه مستمر، به مرور محو گردید.
ابرخودروهای مشابه با پشتیبانی قویتر
ابرخودروهایی مانند بوگاتی EB110 (تولید بین ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵) و مکلارن F1 (تولید بین ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸) نیز با تیراژ محدودی تولید شدند. با این حال، تفاوت اصلی آنها با وکتور W8 در برخورداری از پشتوانه مالی قویتر و فرآیندهای تولید سازمانیافتهتری بود که امکان تحقق مداوم مفاهیم پیشرفته را فراهم میکرد. Vector از چنین حاشیه امنی برخوردار نبود.
ارزش کنونی و میراث وکتور W8
امروزه، وکتور W8 جایگاه ویژهای در میان کلکسیونرها دارد. تعیین ارزش آن به دلیل کمیاببودن، حساسیت به وضعیت و پیچیدگیهای مکانیکی دشوار است.
در معاملاتی که انجام میشود، قیمتها معمولاً بازتابدهنده اهمیت تاریخی و نایابی خودرو هستند تا قابلیت استفاده آن. اخیراً، یک نمونه Vector W8 Twin Turbo مدل ۱۹۹۰ در یک حراجی تا ۷۴۰,۰۰۰ دلار پیشنهاد شد، اما به دلیل عدم تامین قیمت رزرو، فروخته نشد.
این ابرخودروی فراموش شده، بیشتر به عنوان یک دستاورد تکنولوژیکی مورد توجه قرار میگیرد که نشاندهنده تلاش مهندسی آمریکایی برای نوآوریهای رادیکال بود.
میراث W8 دیگر با آنچه نتوانست به آن تبدیل شود تعریف نمیشود، بلکه با پیشبینی دقیق آن از آینده دنیای ابرخودروها شناخته میشود.