گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
قدیمیترین گونه انسان شناختهشده، هومو هابیلیس، با کشف یک اسکلت جدید کاملتر، اکنون زیر سؤال رفته است. یافتههای اخیر نشان میدهند که این گونه با آناتومی غیرانسانیاش، شاید اصلاً نباید در طبقهبندی انسانها قرار گیرد.
حدود ۲ تا ۳ میلیون سال پیش، انسانها در آفریقا ظاهر شدند، اما شناسایی دقیق آنها در فسیلها دشوار است. هومو هابیلیس در سال ۱۹۶۴ به شجرهنامه انسانی اضافه شد، اما ابهامات زیادی درباره ظاهر و جایگاه آن در طول سالیان وجود داشته است.
قدیمیترین انسان با آناتومی متفاوت
تا همین اواخر، تنها سه اسکلت فسیلی بسیار ناقص از هومو هابیلیس کشف شده بود که درک دقیق از ظاهر این گونه را دشوار میساخت. اما در ژانویه ۲۰۲۶، محققان چهارمین اسکلت کاملتر را توصیف کردند که در کنیا یافت شده است. این کشف نشان داد که Homo habilis دارای آناتومی بسیار متفاوتی نسبت به انسانهای امروزی، به ویژه بازوهایی دراز و شبیه میمونها بود. این ویژگی، بحث بزرگی را در میان دیرینهشناسان در مورد اینکه آیا Homo habilis واقعاً باید عضوی از جنس Homo در نظر گرفته شود، برانگیخته است.
بحث بر سر طبقهبندی هومو هابیلیس ادامه دارد
بسیاری از متخصصان، از جمله برنارد وود، دیرینهانسانشناس دانشگاه جرج واشنگتن، معتقدند که تعریف جنس Homo بیش از حد گسترش یافته است. وی اشاره میکند که گونههایی مانند آسترالوپیتکوس افارنسیس (Australopithecus afarensis) که لوسی معروف به آن تعلق دارد، با وجود زندگی پس از انشعاب انسانها از شامپانزهها، به دلیل بازوهای بلند و مغز کوچکشان، انسان محسوب نمیشوند. ایان تاترسال از موزه تاریخ طبیعی آمریکا نیز بازوهای شبیه به میمون Homo habilis را دلیلی واضح بر عدم تعلق آن به جنس Homo میداند. وود و همکارش، مارک کولارد، پیشتر در سال ۱۹۹۹ پیشنهاد کرده بودند که Homo habilis باید به جنس Australopithecus منتقل شود و به Australopithecus habilis تغییر نام یابد. با این حال، تاترسال به دلیل اندازه مغز و دندانهای شبیه انسان در این گونه، پیشنهاد میکند هابیلیس در جنس جداگانهای قرار گیرد.
چالش تعریف گونه و جنس در تکامل انسان
در مقابل، محققانی چون کارول وارد، انسانشناس از دانشگاه میسوری، استدلال میکنند که بازوهای شبیه میمون لزوماً به معنای عدم تعلق به جنس Homo نیستند. او توضیح میدهد که اجداد اولیه انسان زمان زیادی را به بالارفتن از درختان میگذراندند و بازوهای بلند برایشان مفید بود. حتی پس از انطباق با راه رفتن روی زمین، ممکن است گونههای اولیه جنس Homo این ویژگی را حفظ کرده باشند، چرا که فشار تکاملی قوی برای کوتاهشدن بازوها وجود نداشته است. این دیدگاه بر انتقال تدریجی از آسترالوپیتکوسها به جنس Homo تأکید دارد، نه یک تغییر ناگهانی. این بحث همچنین مشکل اساسیتر دانشمندان را برجسته میکند: دشواری تقسیم موجودات زنده به گروههای مشخص مانند گونهها یا جنسها. به دلیل عدم توافق بر سر تعریف دقیق “جنس”، بحثها پیرامون جایگاه هومو هابیلیس احتمالاً برای سالها ادامه خواهد داشت.
جالب بود