جذاب‌ترین خودروهای اسپرت که هرگز وارد آمریکا نشدند

یک دیدگاه ارسال شده توسط: علی شمس 21 اردیبهشت 1405 ساعت 15:41

خودروهای اسپرت جذاب و متفاوت همیشه مورد توجه بوده‌اند، اما برخی از خاص‌ترین آن‌ها هرگز به بازار آمریکا راه نیافتند. این ماشین‌های رویایی به‌دلیل قوانین یا ماهیت خاصشان، تنها از دور تحسین می‌شدند.

بازار خودروی ایالات متحده با وجود استقبال از مدل‌های اسپرت متنوع، همیشه تعدادی از بهترین نمونه‌های جهانی را به خود ندیده است. این پدیده عمدتا ناشی از مقررات سخت‌گیرانه ایمنی و آلایندگی یا ملاحظات تجاری بوده است. با این حال، قانون ۲۵ ساله واردات خودروهای کلاسیک، امکان دستیابی به برخی از این ماشین‌های اسپرت خارجی را برای علاقه‌مندان فراهم کرده است. در ادامه به معرفی جذاب‌ترین مدل‌هایی می‌پردازیم که زمانی «میوه‌های ممنوعه» این بازار محسوب می‌شدند.

Alpine A110 (۱۹۶۲-۱۹۷۷)

سبک‌وزنی، چابکی و لذت رانندگی، سه ستون اصلی آلپاین A110 بودند که در سال ۱۹۶۲ معرفی شد. این خودروی اسپرت با بدنه فایبرگلاس و وزن تنها ۷۰۳ کیلوگرم، از یک موتور ۱.۳ لیتری با ۱۰۲ اسب بخار قدرت بهره می‌برد که شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت ۹.۱ ثانیه و حداکثر سرعت ۱۹۸ کیلومتر بر ساعت را به ارمغان می‌آورد. A110 در سال ۱۹۷۳ قهرمان رالی جهان شد و به‌عنوان یک خودروی دیفرانسیل عقب جمع‌وجور و سرزنده، به‌دلیل ماهیت خاص و متفاوتش، هرگز به‌طور رسمی وارد بازار آمریکا نشد.

Toyota Sports 800 (۱۹۶۵-۱۹۶۹)

تویوتا اسپرت ۸۰۰ (Toyota Sports 800) که در سال ۱۹۶۵ عرضه شد، اولین خودروی اسپرت تولیدی تویوتا بود. این کوپه کوچک با وزن کم، ابعاد جمع‌وجور و مهندسی هوشمندانه، فرمولی را بنیان نهاد که تویوتا دهه‌ها از آن پیروی کرد. موتور تخت دوقلوی هوا خنک ۷۹۰ سی‌سی آن ۴۴ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد و با وجود قدرت ظاهرا کم، وزن سبک آن (تنها ۵۸۰ کیلوگرم) باعث می‌شد خودرو بسیار پویا احساس شود. با وجود این‌که هرگز رسما در آمریکا فروخته نشد، حدود ۳۰۰ دستگاه فرمان چپ برای پرسنل نظامی ایالات متحده در اوکیناوا تولید شد که داستانی جالب به جذابیت آن می‌افزاید.

Lancia Stratos HF Stradale (۱۹۷۳-۱۹۷۵)

لانچیا استراتوس اچ‌اف استراداله (Lancia Stratos HF Stradale) بیشتر شبیه یک خودروی مسابقه‌ای است که به سختی تحمل رانندگی در جاده را دارد. این مدل که در سال ۱۹۷۱ معرفی شد، با طراحی گاندینی و موتور فراری دینو V6 با ۱۸۷ اسب بخار قدرت در پشت صندلی‌ها، اولین خودرویی بود که به‌طور خاص برای رالی طراحی و سپس در تعداد محدود (حدود ۵۰۰ دستگاه) برای همولوگیشن تولید شد. این خودرو بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ سه عنوان قهرمانی متوالی رالی جهان را کسب کرد، اما نسخه جاده‌ای این خودروی متمرکز بر رقابت، هرگز رسما وارد آمریکا نشد.

Porsche 959 (۱۹۸۷-۱۹۸۸)

پورشه ۹۵۹ (Porsche 959) که در سال ۱۹۸۶ عرضه شد، یک سوپراسپرت مجهز به فناوری‌های پیشرفته از جمله توربوهای دوقلو ترتیبی، تمام چرخ محرک و ارتفاع قابل تنظیم بود. این خودرو با ۴۴۴ اسب بخار قدرت و حداکثر سرعت ۳۱۷ کیلومتر بر ساعت، در زمان خود سریع‌ترین خودروی تولیدی جهان بود. سازمان ملی ایمنی ترافیک بزرگراه‌ها (NHTSA) در سال ۱۹۹۱ واردات پورشه ۹۵۹ را به‌دلیل عدم انطباق با مقررات رد کرد. با این حال، به‌لطف قانون ۲۵ ساله، این خودرو اسپرت سرانجام با رسیدن به سن قانونی، توانست به بازار آمریکا راه یابد.

BMW Z1 (۱۹۸۸-۱۹۹۱)

ب‌ام‌و زد 1 (BMW Z1) که از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ تولید شد، به‌عنوان یک آزمایش مهندسی با قابلیت‌های جذاب شناخته می‌شود؛ درب‌های آن به‌طور کامل به داخل رکاب‌ها فرو می‌رفتند. این خودرو از یک شاسی یکپارچه گالوانیزه، پنل‌های بدنه پلاستیکی بیرونی، موتور ۲.۵ لیتری خطی ۶ سیلندر با ۱۷۰ اسب بخار در میانه جلو و محور عقب بازطراحی‌شده برای بهبود تعادل بهره می‌برد. تنها ۸,۰۰۰ دستگاه از این خودرو تولید شد و هرگز نسخه اصلی و خاص این رودستر با درب‌های منحصر‌به‌فردش به‌طور رسمی وارد آمریکا نشد.

Honda NSX-R (۱۹۹۲-۲۰۰۵)

هوندا NSX-R که در سال ۱۹۹۲ به‌عنوان اولین خودروی Type R معرفی شد، نمونه‌ای عالی از دستیابی به سرعت از طریق دقت و نظم بود. مهندسان هوندا حدود ۱۱۳ کیلوگرم از وزن سبک‌ترین نسخه استاندارد NSX را کاهش دادند. به‌جای افزایش محسوس قدرت، تیم بر کاهش وزن، واکنش‌پذیری موتور و تنظیم دقیق شاسی تمرکز کرد. این خودرو با موتور ۳.۰ لیتری V6 و ۲۷۶ اسب بخار، افسانه Type R را با رنگ سفید قهرمانی، نشان قرمز و کابین ساده شده بنیان نهاد. تنها ۴۸۳ دستگاه از این مدل اولیه تولید شد که اکنون از طریق قانون ۲۵ ساله قابل واردات به آمریکا هستند.

Autozam AZ-1 (۱۹۹۲-۱۹۹۴)

آتوزام AZ-1 که از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ تولید شد، اثباتی است که گاهی اوقات عقل سلیم، منجر به تولید جذاب‌ترین خودروها نمی‌شود. مزدا با رعایت قوانین «کی‌کار» (Kei-car) ژاپن، درب‌های گالوینگ، یک موتور توربوشارژ ۶۶۰ سی‌سی با ۶۳ اسب بخار قدرت را در پشت راننده قرار داد. این میکرو-کوپه با پنل‌های بدنه پلاستیکی و چیدمان موتور میانی، حس یک کارتینگ مسابقه‌ای را ارائه می‌داد. AZ-1 با وجود ابعاد کوچک و قدرت ظاهری کم، به‌دلیل مقیاس، واکنش‌پذیری و حس رانندگی بی‌نظیرش، مورد علاقه علاقه‌مندان باقی مانده است.

Renault Sport Spider (۱۹۹۶-۱۹۹۹)

رنو اسپرت اسپایدر (Renault Sport Spider) که بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ تولید شد، اولین مدل جاده‌ای با نشان رنو اسپرت بود و در پیگیری عملکرد، حتی در نسخه‌های اولیه فاقد شیشه جلو بود. این خودرو با شاسی آلومینیومی و موتور ۲.۰ لیتری چهار سیلندر با ۱۵۰ اسب بخار قدرت، در قسمت میانی-عقب قرار داشت و کمتر از ۸۱۶ کیلوگرم وزن داشت. اسپایدر فاقد فرمان برقی، ABS و ترمزهای کمکی بود. حدود ۱,۷۲۶ دستگاه از این خودرو در کارخانه دیپ تولید شد و به‌دلیل ماهیت سازش‌ناپذیر و تمرکز محض بر رانندگی، هرگز به بازار آمریکا راه نیافت.

Lotus 340R (۲۰۰۰)

لوتوس ۳۴۰R که در سال ۲۰۰۰ بر اساس لوتوس الیز (Lotus Elise) ساخته شد، نماد نهایی فلسفه لوتوس در حداقل‌گرایی و وزن کم بود. این خودروی ۱۷۷ اسب بخاری با موتور ۱.۸ لیتری و وزن تنها ۵۶۷ کیلوگرم، فاقد سقف، درب‌های واقعی و بسیاری از امکانات رفاهی بود. تنها ۳۴۰ دستگاه از آن تولید شد و نسبت قدرت به وزن آن ۳۴۰ اسب بخار در هر تن بود که نام آن از همینجا گرفته شد. اکنون به لطف قانون ۲۵ ساله واردات خودرو، لوتوس ۳۴۰R از جمله خودروهای اسپرت خاصی است که علاقه‌مندان آمریکایی می‌توانند به‌صورت قانونی وارد کنند.

بیشتر بخوانید

TVR Sagaris (۲۰۰۵-۲۰۰۶)

تی‌وی‌آر ساگاریس (TVR Sagaris) که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ تولید شد، ظاهری شبیه به خودروهای مسابقه‌ای در طوفان داشت و از تی‌۳۵۰ (T350) مشتق شده بود. این خودرو با موتور ۴.۰ لیتری شش سیلندر تنفس طبیعی با حدود ۴۰۰ اسب بخار قدرت، گیربکس دستی و دیفرانسیل عقب، شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت ۳.۷ ثانیه و حداکثر سرعت بیش از ۲۹۰ کیلومتر بر ساعت را ارائه می‌داد. ساگاریس فاقد بسیاری از کمک‌های رانندگی مدرن و با ماهیت وحشی خود، پایان یک دوران را برای تی‌وی‌آر (TVR) رقم زد. این خودرو هنوز برای معافیت ۲۵ ساله بسیار جدید است و علاقه‌مندان آمریکایی برای واردات آن باید منتظر بمانند.