گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
ایرباس در حال ساخت موتوری است که میتواند آلایندگی هواپیما را به صفر برساند.
آینده سفر هوایی بدون آلایندگی با رویکرد جدید ایرباس شکل میگیرد؛ این شرکت اروپایی در حال توسعه نسل جدیدی از موتورهای هواپیما مبتنی بر سوخت هیدروژنی است که پتانسیل حذف کامل انتشار کربن دیاکسید و اکسید نیتروژن در پروازها را دارد. این پروژه جاهطلبانه که بخشی از برنامه ZEROe ایرباس است، گامی بلند به سوی هوانوردی پایدار و پاک به شمار میرود.
توسعه موتور هیدروژنی ایرباس
ایرباس با همکاری MTU Aero Engines در حال توسعه موتوری با سوخت سلولهای هیدروژنی است که قرار است جایگزین موتورهای جت سنتی مبتنی بر سوختهای فسیلی شود. طراحی، آزمایش و اخذ گواهینامههای این موتور در چارچوب یک مشارکت مشترک انجام خواهد شد. این پروژه که هدف آن پیشبرد پروازهای با سوخت هیدروژن و حرکت صنعت هوانوردی به سمت عملیات پاکتر است، قرار است از سال ۲۰۲۷ آغاز شود.
برنامه ZEROe ایرباس در سال ۲۰۲۰ راهاندازی شد و تلاش بلندمدت این شرکت برای توسعه اولین هواپیمای تجاری با سوخت هیدروژن را نمایندگی میکند. پس از بررسی مفاهیم مختلف نیروی محرکه هیدروژنی و آزمایش نمونههای اولیه، ایرباس سلولهای سوختی را به عنوان رویکرد اصلی خود انتخاب کرده است. مهندسان ایرباس در حال حاضر برای غلبه بر چالشهای گوناگونی از جمله ذخیرهسازی هیدروژن و توزیع سیستم آن تلاش میکنند.
- هلیکوپتر ترکیبی ایرباس رکوردهای سرعت در دنیای هوانوردی را جابجا میکند
- ایرباس میخواهد بهصورت مستقل جنگنده نسل ششم بسازد
- با این فناوری ایرباس، خلبان هلیکوپتر میتواند همزمان ارتش پهپادها را هم کنترل کند
چالشهای استفاده از هیدروژن در هوانوردی
با وجود پتانسیل بالای هیدروژن به عنوان جایگزینی برای سوختهای فسیلی (که راهحلهای باتریمحور به دلیل وزن بالا در هواپیماهای تجاری با چالش مواجهاند)، استفاده گسترده از آن در هواپیماها با موانع متعددی روبروست. مطالعهای در سال ۲۰۲۵ با عنوان «هیدروژن به عنوان سوخت هوانوردی: نگرانیهای ایمنی و استراتژیهای کاهش خطر» خطرات مرتبط با استفاده از هیدروژن را بررسی کرد. محققان نگرانیهایی در مورد اشتعالپذیری، نشت، سازگاری مواد و ذخیرهسازی هیدروژن شناسایی کردند.
یکی از بزرگترین چالشها، ذخیرهسازی کافی هیدروژن برای عملیات پروازی است؛ به گونهای که ایمنی و کارایی آن نیز حفظ شود. هیدروژن در مقایسه با سوخت جت سنتی، چگالی انرژی حجمی کمتری دارد که به معنای نیاز به ظرفیت نگهداری بیشتر است. این ممکن است مستلزم استفاده از مخازن برودتی باشد که میتوانند هیدروژن مایع را در دماهای بسیار پایین نگه دارند. نگرانیهایی نیز در مورد نشت هیدروژن، افزایش فشار و احتمال احتراق غیرمنتظره وجود دارد. همه این عوامل باید پیش از پذیرش گسترده فناوری هیدروژن حل شوند.