گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
مکان‌های تاریخی شگفت‌انگیز در سراسر جهان با داستان‌هایی باورنکردنی و معماری‌های پیچیده، مرز بین واقعیت و خیال را در هم می‌شکنند و تجربه‌ای بی‌نظیر از گذشته‌های دور را پیش روی بازدیدکنندگان قرار می‌دهند.
تاریخ واقعی اغلب از هر داستانی که تخیل ما بسازد، شگفت‌انگیزتر است. در نقاط مختلف جهان، شهرهایی در اطراف پلکان‌ها و معادن شکل گرفته‌اند، مهندسان باستانی راه‌هایی برای ذخیره‌سازی آب در مناطق خشک یافته‌اند و جوامعی جزایر شناور خود را ساخته‌اند. این عجایب باستانی، نمونه‌هایی زنده از خلاقیت و پایداری انسان در طول قرون هستند. بسیاری از این مکان‌ها امروز نیز قابل بازدیدند.
۱. سِوِل، شیلی: شهری با خیابان‌های پلکانی
شهر سِوِل (Sewell) در شیلی، ۲۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا در کوه‌های آند قرار دارد. این شهر متروکه که به دامنه کوه چسبیده، با ساختمان‌های رنگارنگ و شبکه‌ای از پلکان‌ها، که خیابان‌های اصلی آن بودند، شناخته می‌شود. سِوِل در ۱۹۰۵ به‌عنوان سکونتگاه کارگران معدن مس ال تِنیِنتِه (El Teniente) شروع به کار کرد. شیب کوه فقط امکان ساخت پله را می‌داد. تا ۱۹۶۸، ۱۵ هزار نفر اینجا زندگی می‌کردند. با بهبود حمل‌ونقل، کارگران به رانکاگوا منتقل شدند و شهر از دهه ۱۹۷۰ متروک شد. سِوِل امروز به‌عنوان میراث جهانی یونسکو حفاظت می‌شود.
۲. سوکور، نیجریه: پادشاهی ساخته شده بر آهن
در شمال شرقی نیجریه، سوکور با کاخ تپه‌ای و مسیرهای سنگی‌اش، قرن‌ها مرکز تولید آهن بود و ابزارهای کشاورزی و تجاری را تامین می‌کرد. تا قرن ۱۷، سوکور به پادشاهی قدرتمند آهن‌ساز تبدیل شد. حاکم آن، هیدی، قدرت سیاسی و معنوی داشت و بر تجارت آهن نظارت می‌کرد. تولید آهن پس از حملات همان یاجه (Hamman Yaje) بین سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۲۲ کاهش یافت و حدود ۱۹۶۰ متوقف شد. مسیرهای سنگی، تراس‌های کشاورزی و ساختمان‌های سنتی هنوز پابرجا هستند. سوکور در ۱۹۹۹ میراث جهانی یونسکو شد.
۳. بانسکا اِشتیاونیتسا، اسلواکی: شهری که آب را به قدرت تبدیل کرد
در شهر کوهستانی بانسکا اِشتیاونیتسا اسلواکی، معدنچیان با سیلاب زیرزمینی در معادن طلا و نقره مواجه بودند. مهندسان مخازن مصنوعی تایخی (Tajchy) را ساختند تا آب باران و برف را جمع کنند. این آب ذخیره‌شده ماشین‌آلات پمپاژ آب از معادن را به حرکت درآورد. در قرن ۱۸، سیستم گسترش یافت و در ۱۷۶۲ یک آکادمی معدن تاسیس شد. بخش‌هایی از سیستم آب تاریخی باقی مانده‌اند و یونسکو در ۱۹۹۳ بانسکا اِشتیاونیتسا را میراث جهانی شناخت.
- 17 جاده عجیب جهان که قوانین فیزیک را به چالش می‌کشند
- از دخمه‌های پاریس تا قلعه ادینبورگ؛ ترسناک‌ترین مقاصد گردشگری جهان
- هیچکس نمی‌داند این جاذبه‌های گردشگری تاریخی چرا و چگونه ساخته شده‌اند
۴. اورویِتو، ایتالیا: چاهی با دو راه‌پله مجزا
در ۱۵۲۷، پاپ کِلِمِنت هفتم (Pope Clement VII) پس از حمله به رم، به شهر مرتفع اورویِتو در ایتالیا پناه برد. او دستور ساخت چاهی برای تامین آب در صورت محاصره را صادر کرد. معمار آنتونیو دا سانگالو جوان‌تر (Antonio da Sangallo the Younger)، چاهی عظیم به عمق ۵۳ متر با دو راه‌پله مارپیچی مجزا، هر کدام ۲۴۸ پله، طراحی کرد که هرگز یکدیگر را قطع نمی‌کردند. یک راه‌پله برای پایین رفتن و دیگری برای بالا آمدن بود. ساخت آن ۱۰ سال طول کشید و در ۱۵۳۷ تکمیل شد. این چاه امروز با نام چاه سنت پاتریک (St. Patrick’s Well) قابل بازدید است.
۵. ماتِرا، ایتالیا: شهری حکاکی‌شده در دل سنگ
برای هزاران سال، مردم در ماتِرا ایتالیا در خانه‌های غارنشینی حکاکی‌شده در دل سنگ زندگی می‌کردند. این خانه‌ها، معروف به ساسی (Sassi)، محله‌هایی کامل را تشکیل می‌دادند. تا قرن ۲۰، زندگی در این غارها به دلیل ازدحام و فقدان امکانات بهداشتی نامناسب بود. دولت ایتالیا در ۱۹۵۲ ساکنان را به خانه‌های جدیدتر منتقل کرد و بخش زیادی از ساسی خالی شد. بعدها، این محله‌ها به‌دلیل اهمیت تاریخی مورد توجه قرار گرفتند. مرمت و بازسازی باعث بازگشت ساکنان و کسب‌وکارها شد و در ۱۹۹۳، یونسکو ساسی را میراث جهانی ثبت کرد.
۶. فاتِح‌پُور سیکری، هند: پایتخت متروکه امپراتور
امپراتور اکبر در دهه ۱۵۶۰، در آرزوی وارث پسر، از سلیم چیشتی (Salim Chishti) دیدن کرد که تولد پسری را پیش‌بینی کرد (۱۵۶۹). اکبر منطقه نزدیک خانه چیشتی را برای پایتخت جدید خود انتخاب کرد. ساخت‌وساز در ۱۵۷۱ آغاز شد و فاتِح‌پُور سیکری (Fatehpur Sikri) به شهری با کاخ‌ها، حیاط‌ها و مساجد از ماسه‌سنگ قرمز تبدیل شد. در ۱۵۸۵، اکبر دربار خود را به لاهور منتقل کرد؛ کمبود آب یا نگرانی‌های نظامی از دلایل احتمالی بود. فاتِح‌پُور سیکری با ساختمان‌های چشمگیرش باقی ماند. یونسکو در ۱۹۸۶ این شهر را میراث جهانی قرار داد.
۷. جزایر شناور اوروس، پرو: مردمانی که زمین خود را ساختند
مردمان اوروس (Uros) دریاچه تیتی‌کاکا (Titicaca) در پرو، زمین خود را می‌سازند و این زمین‌ها شناورند. برای نسل‌ها، جوامع اوروس با نی‌های توتورا، جزایر شناور ایجاد کرده‌اند. آن‌ها نی‌ها را روی بلوک‌های شناور ریشه گیاهان لایه‌لایه قرار می‌دهند. نی‌ها به تدریج پوسیده می‌شوند، پس لایه‌های جدید به‌طور منظم اضافه می‌شوند. این زندگی شناور به اوروس‌ها کمک کرد تا در برابر گروه‌های خشکی مقاومت کنند. امروزه خانواده‌ها همچنان در این جزایر زندگی می‌کنند.
۸. غادامِس، لیبی: شهر کویری با دو جهان؛ یک مکان تاریخی شگفت‌انگیز
در واحه غادامِس (Ghadamès) در لیبی، لبه صحرای آفریقا، شهری برای بقا در گرمای شدید بیابان طراحی شده است. مروارید کویر با خانه‌های فشرده، راهروهای سایه‌دار زیرین دارد. بالاتر از این، شبکه دیگری از تراس‌های متصل به هم بر روی پشت‌بام‌ها وجود داشت که زنان از آن استفاده می‌کردند. غادامِس قرن‌ها ایستگاه مهمی در مسیرهای تجاری صحرا بود. امروز، کسی به‌طور دائم در شهر قدیمی زندگی نمی‌کند، اما ساکنان برای گردهمایی از آن استفاده می‌کنند. این شهر در ۱۹۸۶ میراث جهانی یونسکو شد.
۹. تیرا دِنتُرو، کلمبیا: مقبره‌های زیر کوه‌ها
در جنوب غربی کلمبیا، تپه‌ها مقبره‌های عظیم و حکاکی‌شده‌ای در سنگ‌های آتشفشانی را پنهان کرده‌اند. در تیرا دِنتُرو (Tierradentro)، تمدن‌های باستانی بین قرون ۶ تا ۱۰ میلادی، این مقبره‌ها را ساختند. آن‌ها شامل پلکان، ستون‌ها و دیوارهایی با طرح‌های رنگی بودند. برخی مقبره‌ها تا ۱۲ متر وسعت داشتند و به خانه‌های زیرزمینی شبیه بودند که دنیای زندگان را برای مردگان بازتاب می‌دادند. این‌ها برای دفن‌های جمعی استفاده می‌شدند و ارتباط عمیق بین زندگان و اجدادشان را نشان می‌دادند. ۱۶۲ مقبره زیرزمینی حفاظت شده‌اند و یونسکو در ۱۹۹۵ آن را میراث جهانی شناخت.
۱۰. دهولاویرا، هند: شهر باستانی برنامه‌ریزی‌شده برای غیرممکن‌ها
هزاران سال پیش، مردم دهولاویرا در گجرات هند، در منطقه‌ای خشک، سیستم تامین آب کل شهر را برنامه‌ریزی کردند. دهولاویرا، بخشی از تمدن هاراپا (Harappan)، شهری مستحکم با خیابان‌ها، خانه‌ها و مخازنی بود که آب را از رودخانه‌های فصلی و بارندگی جمع‌آوری می‌کردند. کانال‌ها و مخازن، آب را برای دوره‌های خشک ذخیره می‌کردند؛ این برنامه‌ریزی به هزاره سوم پیش از میلاد بازمی‌گردد. باستان‌شناسان جواهرات، کارگاه‌ها و شواهدی از تجارت با بین‌النهرین را کشف کرده‌اند. این شهر باستانی در نهایت رو به زوال گذاشت. در ۲۰۲۱، یونسکو دهولاویرا را میراث جهانی ثبت کرد.