گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
صنعت خودروسازی آلمان در کنار مهندسی دقیق و شهرت جهانی، همواره میزبان طراحی‌های عجیب خودرو آلمان بوده که مرزهای نوآوری و سنت‌شکنی را جابه‌جا کرده‌اند و داستانی شنیدنی از خلاقیت دارند.
آلمان، مهد برخی از تأثیرگذارترین و مطلوب‌ترین خودروهای جهان، از گذشته تا امروز رویکردهای غیرمعمولی در طراحی خودرو به کار گرفته است. این کشور علاوه بر تولیدات رایج، نمونه‌های بسیاری از خودروهای مفهومی آلمان و مدل‌های تولیدی خاص را معرفی کرده که اغلب هدفشان فراتر از صرفاً زیبایی بوده است.
نگاهی به برجسته‌ترین و عجیب‌ترین طراحی‌های خودرو آلمان در طول تاریخ
در این مقاله نگاهی خواهیم داشت به برخی از غیرمعمول‌ترین و برجسته‌ترین طراحی‌های آلمانی که در طول دهه‌ها ظهور کرده‌اند.
فولکس‌واگن بیتل (سال ۱۹۳۸)
فولکس‌واگن بیتل، خودروی مردمی آلمان، با طراحی گرد و متمایز خود که در زمان خود بی‌سابقه بود، توسط فردیناند پورشه طراحی شد. موتور عقب هواخنک و سیستم تعلیق میله پیچشی آن نیز برای یک خودروی تولید انبوه غیرمتعارف بود.
شلورواگن (سال ۱۹۳۹)
شلورواگن که به «تخم‌مرغ گوتینگن» معروف بود، در سال ۱۹۳۹ بر پایه شاسی مرسدس‌بنز 170H ساخته شد. این خودرو با طراحی قطره‌ای شکل و ضریب درگ ۰.۱۸۶، یک شاهکار آیرودینامیکی محسوب می‌شد که هرگز به تولید انبوه نرسید.
کلاین‌شنیتگر F125 (سال ۱۹۵۰)
کلاین‌شنیتگر F125 یک میکروکار دو نفره ۱۲۵ سی‌سی بود که تنها ۱۵۰ کیلوگرم وزن داشت. طراحی بدنه باز و مینیمالیستی آن که قسمت جلویی‌اش برای دسترسی به موتور کاملاً باز می‌شد، بسیار غیرمعمول بود.
هافمن (سال ۱۹۵۱)
هافمن یک میکروکار لوکس جاه‌طلبانه با موتور دو زمانه و شاسی نامتعارف بود. بدنه پیازی شکل و چیدمان صندلی‌های پشت سر هم آن، این خودرو را متمایز می‌کرد، اما به دلیل کنترل‌پذیری ضعیف و قیمت بالا، تعداد کمی از آن ساخته شد.
مرسدس‌بنز 300 SL (سال ۱۹۵۴)
مرسدس‌بنز 300 SL، خودرویی زیبا و نمادین بود که درب‌های گالوئینگ آن نتیجه مستقیم شاسی فضایی نوآورانه اما حجیمش بود. این طراحی که برای حل محدودیت‌های مهندسی به کار گرفته شد، به یک ویژگی افسانه‌ای تبدیل گشت.
بروتش (سال ۱۹۵۴)
اگون بروتش طراح پرکار میکروکارهایی با طرح‌های به‌شدت غیرمعمول بود. ساخته‌های او مانند بروتش موپتا (Brutsch Mopetta) بسیار کوچک، تک‌سرنشین و ابتدایی بودند و اغلب شبیه اسکوترهای محصور به نظر می‌رسیدند.
فولداموبیل NWF 200 (سال ۱۹۵۴)
فولداموبیل NWF 200 یک میکروکار آلمانی محبوب بود که به خاطر شکل قطره‌ای متمایز و اغلب سه چرخه‌بودنش شهرت داشت. این مدل حمل‌ونقل ابتدایی و مقرون‌به‌صرفه را با ظاهری منحصربه‌فرد ارائه می‌داد.
مسراشمیت KR200 (سال ۱۹۵۵)
مسراشمیت KR200 که توسط مهندس هواپیما، فریتز فند، طراحی شد، یک «اسکوتر کابین‌دار» بود. صندلی‌های پشت سر هم، سقف حبابی شفاف و فرمان جوی‌استیک آن همگی الهام‌گرفته از هواپیما بودند.
هاینکل کابین (سال ۱۹۵۶)
هاینکل کابین، یکی دیگر از خودروهای حبابی نمادین، توسط شرکت هواپیماسازی هاینکل فلوگ‌تسوگ‌ورکه ساخته شد. این خودرو درب جلویی داشت که امکان ورود دو یا سه سرنشین را فراهم می‌کرد و با ابعاد جمع‌وجور و ظاهر متمایزش در شهرهای اروپایی رایج بود.
گوگوموبیل TS کوپه (سال ۱۹۵۷)
در میان مدل‌های کوچک و جعبه‌ای گوگوموبیل، مدل TS کوپه با طراحی کوپه کوچک و در عین حال شیک خود متمایز بود. این خودرو با پنجره عقب پانوراما و خطوطی ظریف‌تر، شبیه یک خودروی اسپرت مینیاتوری به نظر می‌رسید.
زونداپ یانوس (سال ۱۹۵۷)
زونداپ یانوس که به نام خدای دوچهره رومی نامگذاری شده بود، طراحی واقعاً منحصربه‌فردی داشت. این خودرو دارای صندلی‌هایی بود که هم به جلو و هم به عقب روبرو بودند و درهایی در جلو و عقب داشت.
آمفی‌کار (سال ۱۹۶۰)
آمفی‌کار یک خودروی دوزیست آلمانی بود که هم روی خشکی حرکت می‌کرد و هم در آب. این خودرو که توسط یک موتور تریومف هرالد (Triumph Herald) تغذیه می‌شد، اگرچه در هیچ‌کدام از وظایفش عالی نبود، اما قابلیت جابجایی بین جاده و آب آن را بسیار عجیب و جذاب می‌کرد.
فولکس‌واگن تایپ ۱۸۱ (سال ۱۹۶۸)
فولکس‌واگن تایپ ۱۸۱ که در آمریکا به «چیز» (The Thing) معروف بود، یک خودروی کاربردی آفرود بر اساس قطعات بیتل بود. طراحی جعبه‌ای و کاربردی آن با درهای قابل جداشدن و شیشه جلوی تاشو، یادآور وسایل نقلیه نظامی بود.
ملکوس RS1000 (سال ۱۹۶۹)
ملکوس RS1000، یک خودروی اسپرت نادر از آلمان شرقی، با وجود موتور دو زمانه ورت‌بورگ (Wartburg)، به خاطر طراحی چشمگیر خود به شهرت رسید. درب‌های گالوئینگ متمایز و بدنه کم‌ارتفاع و گوهی‌شکل آن، ظاهری شبیه به یک سوپرکار غربی به آن می‌داد.
ب‌ام‌و M3 یوت (سال ۱۹۸۶)
ب‌ام‌و M3 یوت، یک مدل غیررسمی و داخلی بخش M ب‌ام‌و بود. این خودرو که در ابتدا یک M3 کانورتیبل بود، برای استفاده داخلی کارخانه و حمل‌ونقل تجهیزات به یک وانت تبدیل شد که ترکیبی عجیب و کاربردی را به نمایش می‌گذاشت.
آیزدرا اسپایدر 036i (سال ۱۹۸۷)
آیزدرا اسپایدر 036i از تولیدکنندگان سوپراکارهای خاص آلمانی، طراحی گوهی‌شکل رادیکالی با شیشه جلوی پانورامیک داشت. عجیب‌ترین ویژگی آن، آینه پریسکوپی منفرد نصب‌شده روی سقف برای دید عقب بود که جایگزین آینه‌های جانبی سنتی می‌شد.
ب‌ام‌و Z1 (سال ۱۹۸۹)
ب‌ام‌و Z1 یک رودستر دو نفره با درهای نوآورانه و برقی بود که به صورت عمودی به داخل رکاب‌ها می‌لغزیدند. پنل‌های بدنه ترموپلاستیک آن نیز قابل جدا شدن و تعویض بودند و به مالکان اجازه می‌دادند رنگ خودرو را تغییر دهند.
فولکس‌واگن فوتورا (سال ۱۹۸۹)
فولکس‌واگن فوتورا یک خودروی مفهومی بود که چشم‌انداز فولکس‌واگن برای یک وسیله نقلیه خانوادگی با فناوری بالا را نشان می‌داد. مهم‌ترین ویژگی‌های آن درب‌های گالوئینگ و سیستم کمک پارک نوآورانه (ParkPilot) بود.
ب‌ام‌و E1 (سال ۱۹۹۱)
ب‌ام‌و E1، اولین تلاش جدی ب‌ام‌و برای ساخت یک خودروی برقی شهری جمع‌وجور، به گونه‌ای طراحی شده بود که بسیار مانورپذیر و کارآمد باشد. ابعاد کوتاه، بلند و جعبه‌ای آن برای جای‌دهی باتری‌ها و حداکثرسازی فضای داخلی در ابعادی کوچک طراحی شد.
ویسمان MF30 (۱۹۹۳)
ویسمان MF30، اولین مدل تولیدی ویسمان، سازنده آلمانی خودروهای اسپرت با سبک رترو و مکانیک ب‌ام‌و، زیبایی‌شناسی رودستر کلاسیک با چراغ‌های قورباغه‌ای و دماغ بلند را با عملکرد مدرن ترکیب کرد.
پورشه C88 (سال ۱۹۹۴)
پورشه C88 یک خودروی مفهومی بود که به طور خاص برای بازار چین طراحی شد. این یک سدان خانوادگی چهار درب متعارف بود که هدفش برآورده کردن مشخصات مناقصه دولت چین برای یک «خودروی مردمی» بود، اما پورشه این قرارداد را نبرد.
ب‌ام‌و Z18 (سال ۱۹۹۵)
ب‌ام‌و Z18 یک کانسپت بسیار جسورانه، یک رودستر آفرود دو نفره با طراحی مینیمالیستی و بدون سقف بود. این خودرو در اصل یک باگی با موتور V8 قدرتمند بود که برای حداکثر لذت و کارایی در محیط‌های ناهموار طراحی شده بود.
آئودی A2 (سال ۲۰۰۰)
آئودی A2، پاسخ نوآورانه آئودی به بخش خودروهای کامپکت، با شاسی تمام آلومینیومی فضایی برای سبکی و بهره‌وری سوخت ساخته شد. طراحی بلند، باریک و کمی جعبه‌ای آن برای آئودی غیرمتعارف بود، اما آیرودینامیک و کاربردی بود.
آئودی روزمایر (سال ۲۰۰۰)
آئودی روزمایر یک خودروی مفهومی خیره‌کننده بود که به خودروهای مسابقه‌ای اتو یونیون (Auto Union) دهه ۱۹۳۰ ادای احترام می‌کرد. خطوط آیرودینامیک و موتور W16 قدرتمند آن، چشم‌اندازی از یک سوپرکار رترو-فوتوریستیک را به نمایش می‌گذاشت.
لوتک سیریوس (ساا ۲۰۰۱)
لوتک سیریوس، تلاش لوتک، تولیدکننده سوپراکارهای آلمانی برای ساخت یک هایپرکار بود. طراحی رادیکال آن با بدنه خمیده و پایین و بال عقب بزرگ، این خودرو را شبیه به ماشینی ساخته‌شده صرفاً برای سرعت نشان می‌داد.
آئودی RSQ (سال ۲۰۰۴)
آئودی RSQ، خودروی مفهومی آینده‌نگر که برای فیلم «من ربات هستم» ساخته شد، دارای چرخ‌های کروی‌شکل بود که امکان حرکت همه‌جهته را فراهم می‌کرد. طراحی شیک، مینیمالیستی و آینده‌نگر آن، این خودرو را به ستاره‌ای در سینما تبدیل کرد.
آیزدرا اتوبان‌کوریر 116i (سال ۲۰۰۶)
آیزدرا اتوبان‌کوریر 116i، تفسیری مدرن از یک خودروی استریم‌لاینر کلاسیک بود. کاپوت فوق‌العاده بلند و دو موتور V8 مرسدس‌بنز آن (یکی برای هر چرخ عقب) آن را به یک پدیده مهندسی عجیب تبدیل کرد.
ب‌ام‌و GINA (سال ۲۰۰۸)
ب‌ام‌و GINA یک خودروی مفهومی انقلابی با بدنه‌ای از جنس پارچه انعطاف‌پذیر و بدون درز بود که روی یک قاب متحرک کشیده شده بود. این طراحی به خودرو اجازه می‌داد شکل خود را تغییر دهد و چراغ‌ها یا ورودی‌های هوا را آشکار کند.
فولکس‌واگن XL1 (سال ۲۰۱۳)
فولکس‌واگن XL1 یک خودروی هیبریدی پلاگین دو نفره بود که برای دستیابی به مصرف سوخت شگفت‌انگیز طراحی شده بود. شکل آیرودینامیک قطره‌ای، چرخ‌های عقب باریک و پوشیده و بدنه کم‌ارتفاع آن، ظاهری آینده‌نگر و بسیار کارآمد به آن می‌داد.
ب‌ام‌و i3 (سال ۲۰۱۴)
ب‌ام‌و i3، اولین خودروی برقی تولید انبوه ب‌ام‌و، با بدنه بلند و باریک، اورهنگ‌های کوتاه و درب‌های متمایز «کوچ» (درب‌های عقب با لولای عقب بدون ستون B) شناخته می‌شد. سلول سرنشین از پلاستیک تقویت‌شده با فیبر کربن (CFRP) و ابعاد غیرمتعارف آن، بیانی جسورانه در زمینه حمل‌ونقل برقی شهری بود.