کدام هواپیماهای آمریکایی در عملیات ونزوئلا شرکت داشتند؟

عملیات «Absolute Resolve» که در ژانویه ۲۰۲۶ منجر به تغییر رژیم در ونزوئلا شد، شاهد حضور گسترده هواپیماهای آمریکایی با قابلیت‌های متنوع بود. این ماموریت مهم، مقیاس قدرت هوایی ایالات متحده را به نمایش گذاشت.

در اوایل ژانویه ۲۰۲۶، ایالات متحده در یک اقدام کم‌سابقه اقدام به تغییر رژیم در ونزوئلا و دستگیری رئیس‌جمهور نیکولاس مادورو کرد. این عملیات که با نام Absolute Resolve شناخته می‌شود، نه‌تنها قدرت هوایی آمریکا را به نمایش گذاشت، بلکه نشان‌دهنده تغییری در رویکرد سیاست خارجی واشنگتن به حساب می‌آمد. برای اجرای این ماموریت، نیروهای ویژه در کنار ده‌ها جنگنده، بمب‌افکن و پلتفرم‌های نظارتی به کار گرفته شدند.

عملیات Absolute Resolve: چگونگی و اهداف

عملیات تغییر رژیم در ونزوئلا، ماه‌ها قبل برنامه‌ریزی شده بود و از اوایل دسامبر ۲۰۲۵ آماده اجرا بود. پس از جمع‌آوری اطلاعات گسترده توسط سازمان‌هایی مانند CIA، NSA و NGA و استقرار ناوگان دریایی آمریکا در آب‌های منطقه، سرانجام دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در تاریخ ۲ ژانویه چراغ سبز را برای آغاز عملیات صادر کرد.

در این ماموریت، دارایی‌های سایبری و فضایی برای ایجاد مسیری امن برای ورود یک نیروی مداخله‌گر چرخشی (هلیکوپترها) به کاراکاس، پایتخت ونزوئلا، استفاده شدند. این نیرو تقریبا به یقین، یگان ۱۶۰ عملیات ویژه هوایی ارتش آمریکا (160th Special Operations Aviation Regiment – SOAR) بود که با هلیکوپترهای MH-47 شینوک (MH-47 Chinook) و MH-60 وارد عمل شد.

هواپیماهای آمریکایی کلیدی در آسمان ونزوئلا

این عملیات توسط یک «نیروی مشترک» متشکل از نیروی هوایی، تفنگداران دریایی و نیروی دریایی ایالات متحده انجام شد. اگرچه رسما اعلام نشده، اما احتمال استفاده از دارایی‌های بالگردی ارتش آمریکا نیز بسیار زیاد است.

بیشتر بخوانید

• برنامه آمریکا برای بازگشایی پایگاه‌های هوایی جنگ جهانی دوم برای جنگ با چین
• آشنایی با دلتا فورس؛ یگان مخوف آمریکا که رئیس‌جمهور ونزوئلا را دستگیر کرد
• سال خونین پنتاگون؛ از بمباران تأسیسات ایران تا دستگیری مادورو در ونزوئلا
• آمریکا ۲۱ جنگنده میگ ۲۹ روسیه را خرید و نابود کرد تا به دست ایران نرسد!

F-22 رپتور و F-35 لایتنینگ II: برتری هوایی و جنگ الکترونیک

F-22 رپتور (F-22 Raptor)، جنگنده برتری هوایی پیشرفته نیروی هوایی آمریکا، مسئول تضمین امنیت حریم هوایی از هرگونه تهدید احتمالی بود. در کنار آن، F-35 لایتنینگ II، جنگنده چندمنظوره رادارگریز، پشتیبانی حیاتی جنگ الکترونیک (EW) را برای خنثی کردن ساختار فرماندهی و کنترل ارتش ونزوئلا ارائه داد.

F/A-18 سوپر هورنت و E/A-18G گرولر: پشتیبانی و اختلال

جنگنده‌های چندمنظوره نسل چهارم میانی، F/A-18 سوپر هورنت (F/A-18 Super Hornet) نیروی دریایی، پوشش هوایی نزدیک برای نیروهای مداخله‌گر SOAR در کاراکاس فراهم کردند. مدل تخصصی جنگ الکترونیک آن، E/A-18G گرولر (E/A-18G Growler)، برای اشباع و فلج کردن دارایی‌های دشمن در فضای دیجیتال، به‌ویژه با انجام عملیات پارازیت بر روی شبکه‌های رادار و ارتباطات، حیاتی بود.

B-1 لنسر: قدرت بمباران راهبردی

B-1 لنسر (B-1 Lancer)، بمب‌افکن راهبردی سنگین نیروی هوایی آمریکا، با قابلیت حمل ۳۴ هزار کیلوگرم مهمات، نقش اصلی را در ماموریت‌های زمینی ایفا کرد. این بمب‌افکن احتمالا مسئول هدف قرار دادن پایگاه‌های هوایی و سیستم‌های دفاع هوایی ونزوئلا بود.

دیگر پلتفرم‌های شناسایی و پشتیبانی

هواپیمای هشدار زودهنگام هوابرد E-2D هاوک‌آی (E-2D Hawkeye) نیروی دریایی، تصویر کاملی از فضای نبرد را در اختیار فرماندهان عملیاتی قرار داد. همچنین، «هواپیماهای بدون سرنشین متعدد» شامل MQ-9 ریپر (MQ-9 Reaper)، RQ-4 گلوبال هاوک (RQ-4 Global Hawk) و پلتفرم‌های رادارگریز مانند RQ-170 و RQ-180 در کنار تانکرهای سوخت‌رسان KC-135 استراتوتانکر (KC-135 Stratotanker) برای حفظ عملیات هوایی گسترده به کار گرفته شدند.