گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
پنهانکاری ژاپن در ساخت بزرگترین ناوهای جنگی تاریخ، آنچنان بینقص بود که اطلاعات آمریکا تا مدتها پس از غرق شدن یکی از آنها نیز از ابعاد واقعی و تسلیحات ۱۸٫۱ اینچیشان بیخبر ماند.
در میانه دهه ۱۹۳۰ میلادی، با خروج ژاپن از پیمانهای دریایی واشنگتن، این کشور استراتژی نظامی منحصربهفردی را برای مقابله با برتری کمی نیروی دریایی آمریکا در پیش گرفت: ساخت ناوهای جنگی چنان قدرتمند که هر کدام بتوانند چندین کشتی آمریکایی را از پای درآورند. این ایده، پایه و اساس طراحی کلاس یاماتو را شکل داد که منجر به ساخت دو مورد از عظیمترین و مسلحترین ناوهای جنگی در تاریخ بشریت، یاماتو و موساشی، شد؛ پروژهای که نهتنها یک شاهکار مهندسی صنعتی بود، بلکه با یک عملیات پنهانکاری بینظیر همراه شد.
طراحی و ساخت بزرگترین ناوهای جنگی تاریخ
ساخت ناوهای کلاس یاماتو که وزن هر یک به حدود ۷۰ هزار تُن و مجهز به ۹ توپ ۴۶ سانتیمتری (۱۸٫۱ اینچی) میرسید، مستلزم بازسازی کامل کارخانههای کشتیسازی بود. از سال ۱۹۳۷، زرادخانه دریایی کوره و کارخانه میتسوبیشی ناکازاکی، حوضچههای خشک خود را تعریض و عمیق کردند و سکوهای پرتاب را تقویت ساختند. این توپها که هر کدام قادر به پرتاب گلولههای ۱۴۶۰ کیلوگرمی به فاصله بیش از ۴۲ کیلومتر بودند، بزرگترین تسلیحات دریایی بودند که تاکنون روی یک کشتی جنگی نصب شدهاند و وزن هر برجک آنها بیشتر از یک ناوشکن معاصر بود.
ژاپن حتی یک کشتی اختصاصی برای حمل این برجکهای عظیم ساخت. مهندسان ژاپنی برای دستیابی به مقاومت بالا، از طرح زرهی «همه یا هیچ» استفاده کردند که در آن کمربند اصلی کشتی بیش از ۴۰۰ میلیمتر ضخامت داشت و صفحات برجکها با ۶۵۰ میلیمتر زره، عمدا برای مقاومت در برابر همان گلولههای ۱۸ اینچی طراحی شده بودند که خود یاماتو شلیک میکرد.
کشتی یاماتو در تاریخ ۱۶ دسامبر ۱۹۴۱ و موساشی در ۵ اوت ۱۹۴۲ به خدمت گرفته شدند. ساخت این دو ناو نمادی از اوج توانمندی صنعتی و مهندسی دریایی ژاپن در آن دوران بود.
پنهانکاری بیسابقه: ژاپن چگونه آمریکا را فریب داد؟
ارزش استراتژیک ناوهای کلاس یاماتو به عدم اطلاع آمریکا از ابعاد و تسلیحات واقعی آنها بستگی داشت. به همین دلیل، ژاپن یک برنامه پنهانکاری فوقالعاده دقیق را به کار گرفت. کارگران ملزم به امضای سوگندنامههای رازداری، بررسیهای دقیق سوابق و ممنوعیت گفتگو در مورد پروژه بودند. سانسور شدید، هرگونه اشاره به این ناوها را از نشریات ژاپن حذف میکرد.
پنهانکاری فیزیکی نیز بسیار عمدی بود؛ ژاپن بر روی حوضچههای ساختوساز پردههای عظیم استتار نصب کرد، درختان نخل کاشت و دیوارهای بلندی را در اطراف کارخانهها بنا نهاد تا دید را مسدود کند. حتی پنجرههای خانهها و ساختمانهای مجاور را با چوب پوشاندند. برای مثال، هنگام پرتاب موساشی در ناکازاکی، یک رزمایش سراسری حمله هوایی برای نگه داشتن ساکنان در خانه و دور از بندر ترتیب داده شد.
این پنهانکاری چنان موثر بود که اداره اطلاعات دریایی آمریکا (ONI) تا اواخر سال ۱۹۴۲ از نام این ناوها بیخبر بود و تا جولای ۱۹۴۵، یعنی چهار ماه پس از غرق شدن یاماتو، همچنان این کشتیها را با توپهای ۱۶ اینچی در فهرست خود ذکر میکرد. این در حالی بود که افسران ژاپنی عمدا اطلاعات نادرستی در مورد توپهای «نوع خاص» ۱۶ اینچی منتشر میکردند. تنها در اوایل سال ۱۹۴۴، اطلاعات آمریکا توانست با جمعآوری قطعات و تأیید از طریق یک اسیر جنگی، به ابعاد واقعی این ناوها پی ببرد.
سرنوشت بزرگترین ناوهای جنگی تاریخ: قدرت هوایی در برابر غولهای دریایی
با وجود تلاشهای صنعتی بیسابقه، ناوهای کلاس یاماتو بیشتر عمر عملیاتی خود را در بندر گذراندند. آنها به دلیل ارزش بالا و مصرف سوخت زیاد، کمتر درگیر نبردهای سطحی شدند. یاماتو تنها یک بار در نبرد خلیج لیت در اکتبر ۱۹۴۴ از توپهای اصلی خود علیه یک کشتی سطحی دشمن استفاده کرد.
موساشی در همان نبرد توسط هواپیماهای ناوبر آمریکایی غرق شد. یاماتو نیز در آوریل ۱۹۴۵ در یک ماموریت یکطرفه به سمت اوکیناوا اعزام و پیش از رسیدن به سواحل، توسط صدها هواپیمای ناوبر غرق شد. استقامت این ناوها در برابر حملات هوایی خارقالعاده بود؛ موساشی ۱۹ اژدر و ۱۷ بمب و یاماتو ۱۰ اژدر و بمبهای متعدد را تحمل کردند که نشاندهنده طراحی بسیار مقاوم آنها بود. با این حال، تغییر ماهیت جنگ دریایی به سمت برتری هوایی، سرنوشت این غولهای آهنین را رقم زد.
- ناوشکن جدید نیروی دریایی کره شمالی میتواند با کشتیهای کلاس بورک آمریکا رقابت کند
- سلاح مخفی ناو جنگی کلاس ترامپ: تفنگ ریلی ۳۲ مگاژول جایگزین رهگیرهای میلیون دلاری میشود
- رونمایی از سلاح مخفی چین؛ ناوشکن ۱۱ هزار تنی که رادارهای دشمن را کور میکند
- نسل جدید کشتیهای جنگی به مرحله عملیاتی نزدیکتر میشوند
ساخت بزرگترین ناوهای جنگی تاریخ توسط ژاپن یک برنامه صنعتی جاهطلبانه بود که تواناییهای این کشور را به اوج خود رساند و در عین حال با یکی از موفقترین عملیاتهای پنهانکاری جنگ جهانی دوم همراه شد، بهطوری که دشمنان تنها پس از نابودی آنها به ابعاد واقعیشان پی بردند.