گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
این سوال دیرینه که آیا حیوانات نیز مانند انسانها از یک نام برای صدا زدن یکدیگر استفاده میکنند، مدتهاست ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده است. آنها واقعا یکدیگر را چگونه صدا میزنند؟
تحقیقات اخیر نشان میدهد برخی پستانداران و پرندگان از برچسبهای صوتی برای اشاره به افراد دیگر استفاده میکنند، اما تفسیر این شواهد همچنان محل بحث است.
دلفینها: پیشگامان ارتباطات آوایی
در دهه 1960، دانشمندان کشف کردند دلفینهای پوزهبطری (Tursiops) سوتهای متمایز و فردی تولید میکنند که سوتهای امضایی نامیده میشوند. این سوتها مانند نام عمل کرده و دلفینها با کپی کردن آنها با یکدیگر ارتباط برقرار میکنند.
تحقیقات نشان داده است دلفینها میتوانند با توجه به فرکانس و شکل سوت، دلفینهای دیگر را شناسایی کنند. کلی جاکولا، روانشناس شناختی، معتقد است دلفینها این سوتها را به دیگران اختصاص میدهند و در سیستمهای اجتماعی پیچیده و همکاری در وظایف مختلف از آن استفاده میکنند.
فیلها: غرشهای منحصربهفرد برای صدا زدن یکدیگر
فیلهای آفریقایی وحشی (Loxodonta) نیز ممکن است یکدیگر را با آواهای مخصوص خطاب کنند. در یک مطالعه پیشانتشار در سال 2023 که هنوز بازبینی نشده، محققان دریافتند فیلها با صداهای غرشمانند و بم، که برای هر فیل منحصربهفرد است، با هم ارتباط برقرار میکنند. مایکل پاردو، بومشناس رفتاری از دانشگاه ایالتی کلرادو، توضیح میدهد فیلها زمانی که نامشان پخش میشود، سریعتر به بلندگوها نزدیک شده و بیشتر صدا تولید میکنند.
- هوش مصنوعی در آستانه رمزگشایی زبان حیوانات
- کشف جدید دانشمندان: حیوانات با زبان مخفی با دشمنان خود مذاکره میکنند!
طوطیها: یادگیری نام از انسانها
آزمایشهای پخش صدا نشان میدهد طوطیهای کوچک (Forpus conspicillatus) که بومی آمریکای جنوبی و مرکزی هستند، از برچسبهای صوتی برای صدا زدن طوطیهای دیگر استفاده میکنند. بررسیها بر روی حدود 800 طوطی خانگی نشان داد تقریباً نیمی از آنها از نامهایی که از انسانها یاد گرفتهاند، برای اشاره به افراد و حیوانات استفاده میکنند.
لورین بندیکت، زیستشناس از دانشگاه کلرادوی شمالی، میگوید طوطیها این نامها را از انسانها میآموزند و زمان استفاده از آنها را میدانند، هرچند ممکن است معنای زبانی آن را درک نکنند.
تعریف «اسم» و چالشهای اثبات آن در حیوانات
تعریف اینکه صدای یک حیوان «اسم» تلقی شود، بهویژه با تعریفی که انسان از اسم دارد – یعنی یک برچسب صوتی خاص و نمادین که به یک فرد اطلاق میشود – پیچیده است. مطالعات روی میمونهای مارموست نیز نشان میدهد آنها از آواهایی برای اشاره به افراد خاص استفاده میکنند، اما میزان دقت این شناسایی بین 16 تا 61 درصد متغیر است. جاکولا معتقد است این آواها ممکن است نام نباشند، بلکه صرفاً تقلیدی از آواهای یکدیگر باشند. وی بر این باور است که هر گونهای را نمیتوان با یک معیار واحد ارزیابی کرد و معیارها باید با توجه به خصوصیات آن گونه تنظیم شوند.
در سال 2026، جاکولا و همکارانش سه معیار اصلی را برای اثبات وجود نام در حیوانات پیشنهاد کردند: ارجاع فردی (صدا برای یک فرد خاص باشد)، نمایش نمادین (نام نماینده آن فرد در ذهن استفادهکننده باشد) و معنای مشترک (حداقل دو فرد، نام را با آن فرد خاص مرتبط بدانند). بر اساس این معیارها، دلفینهای پوزهبطری قویترین شواهد را برای استفاده از نام نشان میدهند، در حالی که فیلها، طوطیها و مارموستها به تحقیقات بیشتری در زمینه نمایش نمادین نیاز دارند.
چرا نامها مفید هستند؟
گونههایی که ممکن است از آواهای شبیه به نام استفاده کنند، ویژگیهای مشترکی دارند: توانایی یادگیری صداهای جدید و اجتماعی بودن فوقالعاده. پاردو اشاره میکند که نامها در گروههای حیوانی که به زیرگروههای کوچکتر تقسیم میشوند و افراد اغلب از دید یکدیگر دور هستند، مفید واقع میشوند.
این رفتار در نژادهای بسیار متفاوتی مشاهده میشود که نشان میدهد ممکن است بارها به طور مستقل تکامل یافته باشد. این موضوع میتواند اطلاعاتی درباره تکامل زبان در میان فشارهای اجتماعی پیچیده به دانشمندان بدهد. با مطالعه اینکه آیا حیوانات از نام استفاده میکنند یا نه، دانشمندان میتوانند به تواناییهای شناختی لازم برای بازنمایی انتزاعی افراد دیگر پی ببرند.