گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
با سرعت چشمگیر چین در ساخت ناوهای هواپیمابر جدید، صنعت کشتیسازی ایالات متحده با تاخیرهای جدی روبروست که برتری دریایی این کشور را در بلندمدت تهدید میکند.
بررسیهای اخیر نشان میدهد که تنگنای صنعتی در کشتیسازی آمریکا دلیل اصلی عدم توانایی این کشور در حفظ سرعت رقابتی با چین است. این مشکل نه تنها شامل ناوهای هواپیمابر میشود، بلکه تولید زیردریاییهای حیاتی را نیز تحت تاثیر قرار داده و شکاف ظرفیتی را عمیقتر کرده است.
تاخیر در ساخت ناوهای هواپیمابر آمریکا و ظرفیت محدود کشتیسازیها
ایالات متحده تنها دو کارخانه کشتیسازی قادر به ساخت ناوهای جنگی هستهای دارد که هر دو با کمبود نیروی کار ماهر و مواد اولیه حیاتی مواجه هستند. یکی از این کارخانهها به دلیل ازدحام فیزیکی، فضایی برای ساخت ماژولهای ناو هواپیمابر بعدی، یو.اس.اس. دوریس میلر (USS Doris Miller)، ندارد. این امر باعث شده تحویل این ناو از سال ۲۰۳۲ به سال ۲۰۳۴ موکول شود و ناو یو.اس.اس. نیمیتز (USS Nimitz) پنجاه ساله برای پوشش این شکاف، فراتر از زمان بازنشستگی خود در خدمت نگه داشته شود. در مجموع، ناوهای کلاس فورد (Ford-class) با تاخیرهای متوالی مواجه هستند؛ یو.اس.اس. انترپرایز (USS Enterprise) به دلیل تاخیر در تحویل تجهیزات کلیدی و یو.اس.اس. جان اف. کندی (USS John F. Kennedy) به علت نیاز به تکمیل سیستمهای Advanced Arresting Gear و Advanced Weapons Elevators، هر کدام سالها دیرتر از موعد مقرر تحویل خواهند شد.
چالش ناوگان زیردریایی: نیاز به ۲ فروند، تحویل ۱.۲ فروند
وضعیت در ساخت زیردریاییها نیز نگرانکننده است. نیروی دریایی آمریکا به ساخت دو زیردریایی تهاجمی کلاس ویرجینیا (Virginia-class) و یک زیردریایی موشکانداز کلاس کلمبیا (Columbia-class) در سال نیاز دارد، اما نرخ تحویل واقعی از سال ۲۰۲۲ در حدود ۱.۲ فروند در سال باقی مانده است. این شکاف فزاینده، ناوگان زیردریایی تهاجمی را به سمت ۴۶ فروند در برابر نیاز ۶۶ فروند سوق میدهد، زیرا زیردریاییهای قدیمیتر کلاس لس آنجلس (Los Angeles-class) سریعتر از ورود مدلهای ویرجینیا بازنشسته میشوند. تعهدات آمریکا در قالب پیمان آکوس (AUKUS) برای تامین زیردریاییهای استرالیا نیز فشار بیشتری به این ظرفیت محدود وارد میکند. فرمانده عملیات دریایی، دریاسالار داریل کاودل (Daryl Caudle)، پیشبینی کرده که نرخ دو فروند در سال تا حدود سال ۲۰۳۲ محقق نخواهد شد.
ریشه اصلی مشکل: کمبود ظرفیت و نیروی کار ماهر در تنها دو کارخانه
ریشه اصلی این معضل در ساختار صنعتی آمریکا نهفته است: تنها دو کارخانه کشتیسازی در ایالات متحده، نیوپورت نیوز شیپبیلدینگ (Newport News Shipbuilding) در ویرجینیا و جنرال داینامیکس الکتریک بوت (General Dynamics Electric Boat) در کنتیکت، توانایی ساخت ناوهای جنگی هستهای را دارند. هر دو کارخانه با حداکثر ظرفیت کار میکنند، اما با کمبود شدید نیروی کار ماهر هستهای (جوشکاران، ماشینکاران، برقکاران) و شبکه تامینکنندگان قطعات تخصصی مواجه هستند. این تنگناها به این معنی است که حتی میلیاردها دلار سرمایهگذاری (مانند ۱.۹ میلیارد دلار در برنامه ویرجینیا یا ۶.۲ میلیارد دلار در طرح بلندمدت) نمیتواند محدودیتهای فیزیکی ظرفیت و آموزش نیروی کار متخصص را به سرعت رفع کند. ساخت یک کارخانه کشتیسازی هستهای یا تربیت یک کشتیساز ماهر زمانبر است و با تزریق پول برطرف نمیشود.
تضاد آشکار با سرعت رشد دریایی چین
این وضعیت در تضاد کامل با سرعت رشد دریایی چین قرار دارد. پکن تا سال ۲۰۳۵ در حال ساخت ۹ ناو هواپیمابر است و کشتیهای جنگی را با سرعتی بیسابقه به آب میاندازد. در حالی که آمریکا تاخیر در تحویل ناوهای هواپیمابر را تا سال ۲۰۳۴ و نرخ ساخت زیردریاییها را تا سال ۲۰۳۲ عقب میاندازد، چین ظرفیت کشتیسازی خود را به طور فزایندهای گسترش میدهد. این تفاوت نه در برتری فعلی ناوگانها، بلکه در مسیر حرکت هر دو کشور است؛ شکاف بین آنها نه به دلیل تواناییهای چین، بلکه به خاطر عدم توانایی آمریکا در حفظ سرعت ساخت و حفظ برتری عددی در حال کاهش است.