گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
تصورات رایج و نادرست زیادی درباره دایناسورها وجود دارد که با پیشرفت علم و کشف فسیل‌های جدید، بسیاری از این باور غلط درباره دایناسورها به چالش کشیده شده و حقایق تازه‌ای فاش می‌شود.
دایناسورها، موجودات عظیم‌الجثه و مرموز ماقبل تاریخ، همواره تخیل انسان را به خود مشغول کرده‌اند. از فیلم‌های هالیوودی تا کتاب‌های علمی، این خزندگان باستانی به شکل‌های گوناگونی به تصویر کشیده شده‌اند. اما آیا هر آنچه درباره این موجودات شگفت‌انگیز می‌دانیم، صحیح است؟ با کشف فسیل‌های جدید و تحقیقات پیشرفته، بسیاری از اطلاعات دیرینه درباره انقراض دایناسورها، اندازه، سرعت و حتی ظاهر آن‌ها دچار تحول شده است.
دایناسورها منقرض نشده‌اند: باور غلط رایج
تصور می‌شود همه دایناسورها ۶۶ میلیون سال پیش منقرض شدند، اما این فقط شامل دایناسورهای بزرگ و معروف می‌شود. پرندگان در واقع شاخه‌ای از دایناسورها هستند (تراپودها، خانواده ولوسیراپتور و تی‌رکس). پرندگان، دایناسورهای تکامل‌یافته‌ای هستند که پرواز می‌کنند و بیش از ۱۰,۰۰۰ گونه از آن‌ها امروزه زندگی می‌کنند.
همه خزندگان باستانی، دایناسور نبودند
بسیاری از خزندگان عظیم‌الجثه ماقبل تاریخ، دایناسور نبودند. دایناسورها شاخه‌ای خاص از خزندگان بودند که بیشتر برای زندگی روی خشکی تکامل یافته بودند. پتروسورها (خزندگان پرنده) و خزندگان دریایی مانند پلسیوسورها و ایکتوسورها با دایناسورها هم‌عصر بودند، اما گروه‌های جانوری متفاوتی محسوب می‌شوند.
آیا همه دایناسورها غول‌پیکر بودند؟
اگرچه دایناسورهای غول‌پیکری مانند دردناتوس با طول ۲۶ متر و وزن حدود ۴۸ تن وجود داشتند، اما همه دایناسورها بزرگ نبودند. برخی از آن‌ها مانند آنکیورنیس یا میکروراپتور به اندازه کلاغ بودند. حتی تی‌رکس در دوران جوانی به اندازه یک گربه خانگی بود و سپس طی میلیون‌ها سال رشد می‌کرد.
تصور نادرست درباره سرعت دایناسورها
فیلم‌ها اغلب دایناسورها را موجوداتی بسیار سریع به تصویر می‌کشند، اما سرعت آن‌ها به ساختار بدنشان بستگی داشت. در حالی که برخی شکارچیان کوچک‌تر و پابلند ممکن بود سریع بدوند، تی‌رکس غول‌پیکر به سرعت مشهورش در فیلم‌ها نبود. مطالعات بیومکانیک نشان می‌دهد که برای سرعت بالا به عضلات پاهای غیرواقعی نیاز داشت و یک دویدن کامل می‌توانست به استخوان‌هایش آسیب جدی وارد کند. حرکت آن بیشتر شبیه به یک راه رفتن پرقدرت و ترسناک بود تا یک دونده سریع.
- دانشمندان شهاب سنگ نادری را شناسایی کردند که ۶۶ میلیون سال پیش دایناسورها را منقرض کرد
- آیا موجودات فضایی در کهکشانی دیگر می‌توانند دایناسورها را روی زمین ببینند؟
- دایناسورها ضعیف نشده بودند، فقط بدشانس بودند!
دایناسورها یک رنگ نبودند
برخلاف تصور رایج که همه دایناسورها رنگ‌هایی خاکی و یکنواخت داشتند، برخی از آن‌ها احتمالاً رنگ‌های چشمگیر و درخشانی مانند پرندگان امروزی داشتند. مطالعه ملانوزوم‌ها در فسیل پرندگان نشان داده که دایناسورهایی مانند سینوسائوروپتریکس دمی راه‌راه و الگوی سیاهی دور چشمانش داشته و میکروراپتور نیز احتمالاً مشکی براق با درخشش رنگین‌کمانی بوده است.
پستانداران، هم‌عصر دایناسورها
این باور که پستانداران پس از انقراض دایناسورها ظهور کردند، نادرست است. پستانداران از دوره تریاس، یعنی بیش از ۲۳۰ میلیون سال پیش، همزمان با دایناسورها زندگی می‌کردند. جورامایا یکی از فسیل‌های مهم است که نشان می‌دهد پستانداران در دوره ژوراسیک، حدود ۱۶۰ میلیون سال پیش، در حال تنوع‌یافتن بودند. حتی پستانداری به نام رپنوماموس به اندازه کافی بزرگ بود که دایناسورهای جوان را شکار کند.
دایناسورها لزوماً خونسرد نبودند
برخلاف تصور رایج که دایناسورها خونسرد بودند، شواهد فسیلی نشان می‌دهد بسیاری از آن‌ها بافت‌های پرخون و سریع‌الرشد داشتند که معمولاً در حیوانات خونگرم دیده می‌شود. وجود پر نیز برای حفظ گرمای بدن منطقی است. همچنین برخی دایناسورها در مناطق سردسیر زندگی می‌کردند. متابولیسم دایناسورها احتمالاً پیچیده‌تر بوده و در طیفی از خونگرم تا حدودی خونگرم قرار می‌گرفته است، نه صرفاً خونسرد.
تی‌رکس راست قامت نمی‌ایستاد
تصویر نمادین تی‌رکس که به صورت ایستاده و با دمی روی زمین نشان داده می‌شود، نادرست است. این نحوه نمایش از اولین اسکلت نصب‌شده در سال ۱۹۱۵ نشأت می‌گیرد. در حقیقت، تی‌رکس برای حفظ تعادل، بدنش را افقی نگه می‌داشته و از دم سنگینش به عنوان وزن متعادل‌کننده استفاده می‌کرده است. مطالعات نشان می‌دهد که این وضعیت افقی، فیزیکی‌تر و منطقی‌تر است، اما باور غلط همچنان به دلیل تأثیرات فرهنگی رایج است.
دایناسورها فقط فلس نداشتند
باور اینکه همه دایناسورها دارای فلس بودند، با کشفیات جدید فسیلی رد شده است. در چین، فسیل‌های بسیاری از دایناسورها با آثار پر یافت شده‌اند، از جمله یوتیرانوس که از خویشاوندان نزدیک تی‌رکس و دارای کرک‌های پرمانند بوده است. پرها احتمالاً برای عایق‌بندی، نمایش، استتار یا نگهداری از تخم‌ها به کار می‌رفته‌اند. اگرچه همه دایناسورها پردار نبودند و برخی فلس داشتند یا ترکیبی از هر دو، اما تصویر “دایناسور = مارمولک” منسوخ شده است.
تمام دایناسورها را نمی‌شناسیم
با وجود تعداد زیاد فسیل‌های کشف‌شده، ما فقط بخش کوچکی از دایناسورهایی را که تاکنون زندگی کرده‌اند، می‌شناسیم. تخمین زده می‌شود تنها حدود ۷۰۰ گونه دایناسور غیرپرنده منقرض‌شده نام‌گذاری شده‌اند. به دلیل مدت طولانی فرمانروایی دایناسورها، تنوع زیستگاه‌ها و دشواری فرآیند فسیل‌شدن، شکاف‌های بزرگی در سوابق فسیلی وجود دارد. هنوز هر دو هفته یک گونه جدید از دایناسورها نام‌گذاری می‌شود که نشان می‌دهد بسیاری از آن‌ها ناشناخته باقی مانده‌اند.