معرفی برترین کوپه‌های لوکس دهه ۹۰؛ از کادیلاک الدورادو تا بی ام و سری ۸

0 ارسال شده توسط: پوریا هاشم پور 13 مهر 1405 ساعت 17:41

برترین کوپه‌های لوکس دهه ۹۰ میلادی با ابعاد بزرگ، طراحی باشکوه و کابین‌های مجلل، جایگاهی ویژه در تاریخ خودرو دارند.

پیش از آنکه شاسی‌ بلندهای لوکس به انتخاب اصلی خریداران ثروتمند و نماد پرستیژ تبدیل شوند، گروهی از مشتریان برای نمایش جایگاه و دارایی خود سراغ خودروهایی متفاوت می‌رفتند. آن‌ها خودرویی چشمگیر و مجلل می‌خواستند، اما علاقه‌ای به خودروهای اسپرت دونفره نداشتند. انتخاب این دسته از افراد کلاس ویژه‌ای بود که به «کوپه لوکس شخصی» شهرت داشت؛ خودروهایی که برای چندین دهه در میان گزینه‌های لوکس جایگاهی ممتاز داشتند و امروز تقریباً از بازار محو شده‌اند.

کاپوت‌های کشیده، کابین‌های بسیار مجلل و پیشرانه‌های پرقدرت، به این کوپه‌ها ظاهری باشکوه و حضوری خیره‌کننده در جاده‌ها می‌داد و آن‌ها را به نمادی از تجمل تبدیل می‌کرد. در ادامه این بخش از اخبار خودرو گجت نیوز به معرفی برترین کوپه‌های لوکس دهه ۹۰ میلادی می‌پردازیم.

فهرست مطالب

6 مورد از برترین کوپه‌های لوکس دهه ۹۰ میلادی

دهه ۹۰ میلادی آخرین دوران طلایی کوپه‌های لوکس شخصی بود که این خودروها هنوز می‌توانستند با ظاهر متمایز و ابهت خود توجه خریداران را جلب کنند. با فرارسیدن سال ۲۰۰۰ و گسترش موج شاسی‌ بلندها، جایگاه این کلاس به‌تدریج تضعیف شد و تقریباً همه مدعیان بزرگ آن از میدان کنار رفتند.

به همین دلیل، کوپه‌های لوکس دهه ۹۰ را می‌توان نمایندگان آخرین فصل از حیات باشکوه این خودروها دانست. در ادامه بهترین مدل‌های این کلاس را در همان دوران پایانی بررسی می‌کنیم.

1. بیوک ریویرا (مدل ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹)

بیوک ریویرا مدل‌های تولیدشده بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹، گزینه‌ای اقتصادی‌تر اما همچنان جذاب برای علاقه‌مندان به محصولات جنرال موتورز بود. خریدارانی که توانایی یا تمایل پرداخت هزینه بالای کادیلاک الدورادو را نداشتند، اما نمی‌خواستند به سراغ خودروهای چهاردر بروند، می‌توانستند ریویرا را انتخاب کنند. این خودرو از نظر طراحی و مهندسی تفاوت زیادی با الدورادو داشت و تلاش می‌کرد با هویت مستقل خود در بازار حضور پیدا کند.

بدنه ریویرا در سال ۱۹۹۵ با خطوط منحنی، نرم و آیرودینامیک، ظاهری مدرن و متفاوت داشت و همین فرم طراحی باعث شد در میان کوپه‌های آمریکایی آن دوره جلب توجه کند. ریویرا نیز مانند الدورادو از سیستم انتقال قدرت دیفرانسیل جلو استفاده می‌کرد، اما در بخش پیشرانه به جای موتور هشت سیلندر، یک موتور ۳.۸ لیتری V6 سوپرشارژ داشت. این پیشرانه ۲۴۰ اسب بخار قدرت و ۳۸۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کرد.

استفاده از سوپرشارژر نیز به موتور کمک می‌کرد تا گشتاور قابل‌توجهی در اختیار راننده قرار دهد. با وجود طراحی جذاب و مشخصات فنی مناسب، ریویرا نتوانست فروش مطلوبی در بازار به دست آورد. آمار فروش آن در سال ۱۹۹۹ به کمتر از ۲ هزار دستگاه رسید و این افت شدید نشان داد که سلیقه خریداران در حال تغییر است. در نتیجه، بیوک تولید ریویرا را متوقف کرد و این خودرو به آخرین کوپه تاریخ برند بیوک تبدیل شد.

بیشتر بخوانید

2. کادیلاک الدورادو (مدل ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲)

کادیلاک الدورادو که از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲ روی خط تولید قرار داشت، یکی از برترین کوپه‌های لوکس آمریکایی در دهه ۹۰ میلادی بود. کادیلاک در ابتدای این دهه دوره‌ای تازه از تحول فنی و طراحی را تجربه کرد و پس از سال‌ها تولید خودروهایی با ظاهر جعبه‌ای، به سمت استفاده از خطوط نرم‌تر و لبه‌های بدنه با زوایای ملایم‌تر حرکت کرد.

این تغییر ظاهری با معرفی پیشرانه مشهور نورث‌استار همراه شد؛ موتور هشت سیلندری که در نسخه الدورادو تورینگ کوپه یا ETC می‌توانست ۲۹۰ اسب بخار قدرت تولید کند. این نیرو به چرخ‌های جلو منتقل می‌شد و به الدورادو ETC کمک می‌کرد تا در کنار ظاهر لوکس، عملکردی قدرتمند نیز داشته باشد. کادیلاک این خودرو را به‌عنوان نماینده‌ای مدرن برای ورود به دهه جدید معرفی کرده بود؛ خودرویی که هم از نظر طراحی با گذشته تفاوت داشت و هم از نظر فناوری، تصویری تازه از محصولات کادیلاک ارائه می‌کرد.

سیستم تعلیق تطبیقی نیز یکی از تجهیزات مهم آن بود و با تنظیم شرایط حرکتی، سواری نرم و آرامی در اختیار سرنشینان قرار می‌داد. با این حال، تغییر راهبرد کادیلاک در ادامه دهه ۹۰ آینده الدورادو را تحت تأثیر قرار داد. معرفی مدل‌هایی مانند CTS و STS و افزایش استقبال خریداران از شاسی‌ بلند اسکالید، توجه بازار را از کوپه‌های بزرگ دور کرد. سرانجام در سال ۲۰۰۲، هم‌زمان با پنجاهمین سالگرد تولد نام الدورادو دفتر تولید این کوپه جذاب بسته شد.

3. لینکلن مارک VIII (مدل ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸)

لینکلن مارک VIII که بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ تولید شد، یکی از مهم‌ترین و برترین کوپه‌های لوکس شخصی آمریکایی در دهه ۹۰ میلادی بود. برند لینکلن از گذشته مدل‌های کوپه سری مارک را به‌عنوان بستری برای آزمایش و معرفی فناوری‌های جدید خود انتخاب می‌کرد و مارک VIII نیز این سنت را به شکلی پیشرفته ادامه داد.

این خودرو در بخش روشنایی از چراغ‌های جلوی HID بهره می‌برد که در آن زمان فناوری مدرنی محسوب می‌شد. در قسمت عقب نیز چراغ نئون یکپارچه به کار رفته بود؛ ویژگی‌ای که ظاهر خودرو را متمایز می‌کرد و از نظر فناوری، آن را چند قدم جلوتر از بسیاری از رقبای هم‌دوره قرار می‌داد. نیروی موردنیاز مارک VIII از پیشرانه ۴.۶ لیتری V8 آلومینیومی سری ماژولار تأمین می‌شد. این موتور توانایی تولید ۲۹۰ اسب بخار قدرت و ۴۰۰ نیوتن‌متر گشتاور را داشت و برای یک کوپه بزرگ و لوکس، عملکرد قابل‌توجهی فراهم می‌کرد.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های تبلیغاتی خودرو، سیستم تعلیق بادی هوشمند آن بود. این سیستم در سرعت‌های بالاتر از ۸۸ کیلومتر بر ساعت ارتفاع بدنه را کاهش می‌داد تا خودرو با وضعیت آیرودینامیکی مناسب‌تری حرکت کند. با وجود این فناوری‌ها و جذابیت‌های فنی، ورود شاسی‌ بلند بزرگ لینکلن نویگیتور مسیر بازار را تغییر داد. بخشی از خریداران مارک VIII به سمت این شاسی‌ بلند رفتند و در نهایت تولید کوپه در سال ۱۹۹۸ برای همیشه متوقف شد.

همچنین بخوانید

4. مرسدس بنز کلاس CL (مدل ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸)

مرسدس بنز کلاس CL در فاصله سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۸، در رتبه نخست برترین کوپه‌های لوکس پرچم‌دار و بزرگ این برند آلمانی قرار گرفته بود. در یک کوپه لوکس، ابعاد بدنه و طراحی ظاهری نقش مهمی در ایجاد پرستیژ دارند و مرسدس بنز نیز برای ساخت چنین خودرویی از پلتفرم سدان پرچم‌دار کلاس S استفاده کرد. کلاس CL در واقع جانشین مدل مشهور SEC بود و با ابعادی بزرگ، بدنه‌ای کشیده و حضوری بسیار قدرتمند در جاده‌ها ظاهر شد.

با وجود اندازه بزرگ، طراحی خودرو اصیل و هماهنگ با زبان طراحی نسل W140 کلاس S بود. این هماهنگی باعث می‌شد کلاس CL هم هویت مستقل خود را حفظ کند و هم ارتباط روشنی با لوکس‌ترین سدان مرسدس بنز داشته باشد. این خودرو با مجموعه‌ای از پیشرانه‌های هشت سیلندر و دوازده سیلندر عرضه می‌شد تا بتواند نیازهای مختلف مشتریان بازار خودروهای لوکس را پاسخ دهد. در میان نسخه‌های مختلف، مدل‌های مجهز به پیشرانه V12 که با تقویت AMG عرضه می‌شدند، جایگاه ویژه‌ای داشتند.

این نسخه‌ها در بازار اروپا قیمت بسیار بالایی داشتند و قدرت آن‌ها از ۵۰۰ اسب بخار فراتر می‌رفت؛ بنابراین کلاس CL تنها یک خودروی لوکس و راحت نبود و در نسخه‌های قدرتمند، عملکردی بسیار چشمگیر نیز ارائه می‌کرد. مرسدس بنز از معدود خودروسازانی بود که با وجود کاهش فروش کوپه‌های بزرگ، همچنان تولید این کلاس را در نسل‌های بعدی ادامه داد. این مسیر در نهایت به تغییر نام مدل و عرضه آن با عنوان S کلاس کوپه رسید و تولید آن در سال 2021 متوقف شد.

5. بی ام و سری ۸ (مدل ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۹)

بی ام و سری ۸ که بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۹ تولید شد، یکی از خاص‌ترین و برترین کوپه‌های لوکس آلمانی دهه ۹۰ میلادی به شمار می‌رود. این خودرو در زمان عرضه اولیه، آن‌طور که انتظار می‌رفت مورد استقبال قرار نگرفت، اما با گذشت زمان جایگاه آن در میان علاقه‌مندان خودرو تغییر کرد و امروزه محبوبیت و ارزش بیشتری نسبت به سال‌های نخست عرضه دارد. طراحی سری ۸ با فرم کشیده و حالت موسوم به کوسه‌ای، ظاهری تهاجمی و در عین حال لوکس به آن می‌داد.

این خودرو در مقایسه با مرسدس بنز کلاس CL ابعاد کوچک‌تری داشت و همین موضوع به آن شخصیتی چابک‌تر و اسپرت‌تر می‌بخشید. سری ۸ برای رانندگانی ساخته شده بود که به یک کوپه بزرگ و مجلل علاقه داشتند، اما در عین حال می‌خواستند ارتباط بیشتری با رانندگی و عملکرد خودرو احساس کنند. در نسخه کم‌تیراژ 850CSi، امکان سفارش گیربکس شش‌سرعته دستی وجود داشت که در میان کوپه‌های لوکس بزرگ بسیار خاص بود و وجهه اسپرت این خودرو را تقویت می‌کرد.

بی ام و سری ۸ با پیشرانه‌های V8 و V12 عرضه شد و قوی‌ترین نسخه V12 آن توانایی تولید ۳۷۵ اسب بخار قدرت و ۵۴۰ نیوتن‌متر گشتاور را داشت. این اعداد، سری ۸ را در رده خودروهای قدرتمند زمان خود قرار می‌دادند. برخلاف بسیاری از مدل‌های این فهرست، سری ۸ بعدها دوباره احیا شد و نسل جدید آن در سال ۲۰۱۸ به بازار بازگشت. همین بازگشت نشان می‌دهد که طراحی و جایگاه تاریخی این نام همچنان برای آلمانی‌ها اهمیت داشت.

بیشتر بخوانید

6. لکسوس SC (مدل ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۰)

لکسوس SC در فاصله سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۰، یکی از برترین کوپه‌های لوکس ژاپنی در بازار آمریکا بود. تویوتا پیش از آن نیز در بازار ژاپن سابقه موفقی در ساخت کوپه‌های لوکس داشت و هنگام معرفی برند لکسوس در ایالات متحده، تصمیم گرفت یک کوپه بزرگ و مجلل را به سبد محصولات این برند اضافه کند. لکسوس SC بر پایه تویوتا سوارر شکل گرفته بود و از نظر طراحی و مهندسی، تصویری متفاوت از کوپه‌های آمریکایی و آلمانی ارائه می‌کرد.

یکی از گزینه‌های فنی این خودرو، پیشرانه شش سیلندر خطی 2JZ بود؛ همان موتوری که به دلیل حضور در تویوتا سوپرا شهرت زیادی پیدا کرد. علاوه بر این، امکان سفارش پیشرانه هشت سیلندر 1UZ نیز وجود داشت که پیش‌تر در سدان LS عملکرد موفقی از خود نشان داده بود و در لکسوس SC می‌توانست ۲۹۰ اسب بخار قدرت تولید کند. بدنه منحنی‌شکل خودرو، علاوه بر ایجاد ظاهری نرم و چشمگیر، به بهبود ویژگی‌های آیرودینامیکی آن نیز کمک می‌کرد.

کابین SC نیز با تمرکز بر آرامش، کیفیت ساخت و عایق‌بندی مناسب طراحی شده بود و محیطی بسیار آرام و باکیفیت برای سرنشینان فراهم می‌کرد. به همین دلیل، این خودرو توانست در برابر کوپه‌های آمریکایی و آلمانی، رقیبی جدی و قابل‌توجه باشد. نسخه شش سیلندر لکسوس SC حتی با گیربکس پنج‌سرعته دستی عرضه می‌شد. نسل دوم SC در سال ۲۰۰۱ مسیر متفاوتی را در پیش گرفت و به یک رودستر تبدیل شد. در نهایت، نام SC هنگام معرفی مدل جذاب LC در سال ۲۰۱۸ از سبد محصولات لکسوس کنار گذاشته شد.