گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
سرویس اینترنت استارلینک ایلان ماسک انقلابی در دسترسی به شبکه ایجاد کرده است. اما آیا می‌دانید به جز ایران، در کدام کشورهای دیگر نیز استفاده از آن ممنوع یا با محدودیت‌های جدی مواجه است؟
این فناوری با ماهواره‌های مدار پایین زمین، دسترسی به اینترنت را در مناطق دشوار ممکن می‌سازد. با این حال، دسترسی فنی به پوشش ماهواره‌ای به معنای قانونی بودن استفاده از آن نیست. بسیاری از دولت‌ها به دلایل امنیتی، نظارتی یا مسائل مربوط به صدور مجوز، فعالیت شبکه‌های خارجی مانند استارلینک را محدود می‌کنند. این محدودیت‌ها گاهی شامل ممنوعیت کامل و گاهی شامل موانع قانونی پیچیده است.
کشورهایی که اینترنت استارلینک در آن‌ها محدود است
استفاده از سرویس اینترنت ماهواره‌ای استارلینک در مناطق زیر با ممنوعیت، محدودیت یا موانع جدی قانونی روبه‌رو است:
- چین: استارلینک در چین رسماً در دسترس نیست؛ این کشور کنترل گسترده‌ای بر زیرساخت‌های ارتباطی دارد و فعالیت آن مستلزم رعایت مقررات و مجوزهای لازم است.
- روسیه: استارلینک به‌عنوان سرویس تجاری رسمی در روسیه عرضه نمی‌شود. استفاده از تجهیزات بدون مجوز قانونی و امنیتی محدودیت دارد و نقش این فناوری در جنگ اوکراین نیز آن را حساس کرده است.
- ایران: اینترنت استارلینک در ایران مجوز فعالیت رسمی ندارد و استفاده از پایانه‌های آن با محدودیت‌های قانونی و امنیتی روبه‌روست. اتحادیه بین‌المللی مخابرات (ITU) نیز گزارش‌هایی از فعالیت غیرمجاز پایانه‌های استارلینک در قلمرو ایران منتشر کرده است.
- کره شمالی: دسترسی عمومی به اینترنت بین‌المللی در کره شمالی به‌شدت کنترل می‌شود و استفاده قانونی از استارلینک برای شهروندان این کشور ممکن نیست.
- کوبا: بازار مخابراتی کوبا تحت نظارت دولت است. استارلینک به‌عنوان یک سرویس تجاری رسمی در این کشور در دسترس نیست و مقررات مربوط به شرکت‌های خارجی مانع عرضه آن می‌شود.
- بلاروس: استارلینک در بلاروس فعالیت رسمی ندارد. مقررات مخابراتی و الزامات امنیتی استفاده از تجهیزات ارتباطی تأییدنشده را محدود کرده‌اند.
- سوریه و میانمار: در سوریه و میانمار، محدودیت‌های مخابراتی، شرایط سیاسی و امنیتی، بر دسترسی به خدمات ماهواره‌ای تاثیرگذار است.
دلایل اصلی محدودیت‌های جهانی استارلینک
محدودیت‌های استارلینک در کشورهای مختلف ناشی از چند عامل اصلی است:
- کنترل ارتباطات: دولت‌ها فعالیت بدون مجوز چنین شبکه‌ای را تهدیدی برای اجرای مقررات ارتباطی خود می‌دانند، زیرا وابستگی کاربر به شبکه‌های زمینی را کاهش می‌دهد.
- امنیت ملی: برخی کشورها استفاده از شبکه‌های ماهواره‌ای خارجی را از منظر امنیت ملی و کاربردهای نظامی بررسی می‌کنند.
- الزامات صدور مجوز: برای عرضه رسمی، دریافت مجوز مخابراتی، تخصیص فرکانس، تأییدیه‌های امنیتی و رعایت قوانین مالکیت محلی (مانند سهم سرمایه‌گذاران داخلی) ضروری است.
نمونه این موانع در نامیبیا مشاهده شد، که درخواست مجوز استارلینک در مارس ۲۰۲۶ به دلیل الزامات مالکیت رد شد. همچنین، در هند استارلینک همچنان در انتظار تکمیل مراحل مربوط به مجوزهای دولتی، تخصیص طیف فرکانسی و تأییدیه‌های امنیتی است.