گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
شایعات درباره ویدیوی پشتک زدن تسلا رودستر جدید با استفاده از پیشرانه‌های گازی سرد، بحث‌های زیادی را برانگیخته است که آیا این حرکت خارق‌العاده واقعیت دارد یا صرفاً اثری تولیدشده با هوش مصنوعی است.
در دنیای فناوری خودرو، ایلان ماسک و شرکت تسلا همواره با نوآوری‌های جسورانه خود خبرساز بوده‌اند. اخیراً، انتشار ویدئویی از نسل جدید تسلا رودستر که در آن این خودرو با حرکتی شبیه به پشتک بر فراز سایر مدل‌های تسلا پرواز می‌کند، توجه جهانی را به خود جلب کرده است. این نمایش خیره‌کننده بلافاصله این پرسش را مطرح ساخت که آیا چنین قابلیت‌هایی واقعاً در خودروهای تولیدی آینده محقق خواهند شد؟
واقعیت پشت شیرین‌کاری پرواز تسلا رودستر
نسل جدید تسلا رودستر با طراحی زاویه‌دار و سطوح تخت، الهام‌گرفته از خودروهایی چون فراری تستاروسا، لامبورگینی گالاردو و دی توماسو پانترا، به همراه المان‌های سایبرپانک و بلید رانر، معرفی شد. این خودرو قرار است از ویژگی‌هایی نظیر آیرودینامیک فعال، سیستم محرکه عقب و درهای قیچی‌وار بهره ببرد. در طول نمایش خیره‌کننده‌ای که از آن ارائه شد، تسلا رودستر با استفاده از «پیشرانه‌های گازی سرد»، توانایی پرواز و انجام حرکتی شبیه به پشتک بر فراز یک کامیون تسلا سمی و دیگر مدل‌های تسلا را به نمایش گذاشت.
با این حال، تردیدهای زیادی پیرامون واقعیت و کاربردی بودن این شیرین‌کاری مطرح شد. با توجه به سابقه طولانی تسلا و ایلان ماسک در «وعده دادن بیش از حد و عمل کردن کمتر»، احتمال اینکه خودروی به‌نمایش‌گذاشته‌شده یک مدل تولیدی یا حتی نزدیک به تولید باشد، بسیار اندک است. کارشناسان معتقدند این خودرو به احتمال زیاد یک ماکت توخالی یا به طور قابل توجهی سبک‌شده بوده که صرفاً برای اجرای این نمایش ساخته شده است. هدف اصلی این نمایش، افزایش هیجان، جلب توجه رسانه‌ها و تشویق به ثبت پیش‌سفارش‌های گران‌قیمت (بالغ بر ۵۰٬۰۰۰ دلار) بوده است.
آیا فناوری‌های پیشرفته در رودستر جدید عملی هستند؟
برخی از فناوری‌های به‌کاررفته در نمایش تسلا رودستر، مانند ایجاد نیروی رو به پایین با فن، در خودروهای دیگر نیز دیده شده‌اند. نمونه‌هایی همچون چاپارال 2J در دهه ۱۹۶۰ و مک‌مرتری اسپرلینگ از این دست هستند که از فن‌های بزرگ برای افزایش چسبندگی به زمین استفاده می‌کردند. همچنین، خودروهای الکتریکی بسیار سریع با شتاب صفر تا صد کمتر از دو ثانیه نیز پدیده جدیدی نیستند؛ مثلاً لوسید ایر سافایر و حتی خودروهای بنزینی مانند دوج چلنجر اس‌آر‌تی دیمون ۱۷۰ به این رکوردها دست یافته‌اند.
اما بخش مربوط به پیشرانه‌های راکتی که تسلا ادعا می‌کند برای پرش و پرواز استفاده می‌شوند، نقطه تردید اصلی است. تسلا مطرح کرده که یک مخزن بزرگ ذخیره‌سازی گاز پشت راننده قرار می‌گیرد و نسخه پرنده/جهنده، تنها یک صندلی برای جای دادن پیشرانه‌های اضافی برای ارتفاع، پیچ و خم خواهد داشت. اگرچه فناوری پیشرانه‌ها از دهه ۱۹۵۰ میلادی در مأموریت‌های فضایی اولیه و حتی در هواپیماهای راکتی جنگ جهانی دوم (مانند مسراشمیت ۱۶۳ کومت Me-163 Komet) وجود داشته، اما ادغام آن در یک خودروی جاده‌ای قانونی که عموم مردم قادر به خرید آن باشند، تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسد. این سطح از تکنولوژی در یک خودروی مصرف‌کننده، با چالش‌های فنی و ایمنی بی‌شماری روبرو خواهد بود که تحقق آن را ناممکن می‌سازد.
چرا رویای پرواز تسلا در جاده محقق نمی‌شود؟
با وجود ارتباط نزدیک تسلا و اسپیس‌اکس، ایده استفاده از فناوری‌های فضایی برای ساخت یک تسلا رودستر پرنده که بتوان آن را خرید، از نظر فنی غیرواقع‌بینانه است. برای درک بهتر، یک جت تجاری کوچک مانند سیروس ویژن (Cirrus Vision) را در نظر بگیرید که وزن خالی آن ۱۶۱۰ کیلوگرم (۳۵۵۰ پوند) است و توسط یک موتور ویلیامز-اینترنشنال اف‌جی۳۳ (Williams-International FJ33) با نیروی رانش ۸۳۹ کیلوگرم (۱۸۵۰ پوند) قدرت می‌گیرد. این جت برای بلند شدن از زمین به حداقل باند پروازی به طول ۵۸۲ متر (۱۹۱۰ فوت) و یک مخزن سوخت ۱۱۳۵ لیتری (۲۹۶ گالن) نیاز دارد و قیمتی بین ۲ تا ۳ میلیون دلار دارد.
در مقابل، تسلا رودستر با وزن ادعایی ۱۷۰۰ کیلوگرم (۳۷۴۷ پوند)، حتی فاقد بال برای ایجاد نیروی برا (lift) است. انجام حرکات آکروباتیک هوایی توسط خودرویی با این مشخصات، قوانین فیزیک و بیش از صد سال مهندسی هوافضا را نقض می‌کند. حتی اگر تسلا بتواند بر این چالش‌ها غلبه کند، دریافت گواهینامه پرواز برای یک خودرو کابوسی بی‌انتها خواهد بود و عملاً چنین چیزی امکان‌پذیر نیست. بنابراین، مانند بسیاری از ادعاهای ایلان ماسک و شرکتش، باید منتظر ماند تا حقیقت واقعی در مورد رودستر، زمانی که (و اگر) این خودرو واقعاً به جاده بیاید، آشکار شود.