گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
ناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتز، نماد قدرت دریایی آمریکا، پس از دهه‌ها خدمت فعال، اکنون در آستانه پایان دوران طلایی خود در نیروی دریایی این کشور قرار گرفته‌اند و چالش‌های جدیدی برای واشنگتن ایجاد کرده‌اند.
نیروی دریایی ایالات متحده با ناوگان عظیمی از ناوهای هواپیمابر، همواره برتری دریایی خود را در جهان به نمایش گذاشته است. اما در سال‌های اخیر بحث‌های زیادی پیرامون نسل جدید ناوهای هواپیمابر فورد به‌دلیل مشکلات فنی، انتقاداتی را برانگیخته است. برخی از کارشناسان حتی پیشنهاد بازگشت به طراحی‌های سنتی‌تر مانند کلاس نیمیتز را مطرح می‌کنند غافل از این‌که حتی این غول‌های قدیمی نیز با مشکلات خاص خود دست و پنجه نرم می‌کنند. این ناوهای کلاس نیمیتز با وجود سابقه طولانی و درخشان در حال حاضر به دلایلی مهم به پایان خط نزدیک می‌شوند.
مقایسه نیمیتز و فورد: مشکلات پنهان غول‌های قدیمی
در حالی که ناوهای هواپیمابر کلاس فورد به‌دلیل مشکلات فنی مورد انتقاد شدید قرار گرفته‌اند و برخی بازگشت به طراحی‌های اثبات‌شده‌ای مانند ناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتز را پیشنهاد می‌کنند، لازم است به این نکته توجه شود که ناوهای قدیمی نیز بدون چالش نیستند. این ناوهای باسابقه اگرچه به اندازه یو‌اس‌اس جرالد آر. فورد (CVN-78) تحت نظارت شدید نبوده‌اند، اما به‌شدت به نگهداری و تعمیرات سنگین نیاز دارند مشکلی که کلاس فورد با وجود نقص‌هایش قصد حل آن را داشت.
توسعه روان‌تر نیمیتز در مقابل چالش‌های فورد
توسعه ناوهای کلاس نیمیتز در مقایسه با کلاس فورد بسیار روان‌تر بود. این امر عمدتا به‌دلیل استفاده از فناوری‌های اثبات‌شده و نه‌چندان جاه‌طلبانه در طراحی نیمیتز بود؛ برای مثال پیشرانه هسته‌ای قبلا در یو‌اس‌اس اینترپرایز (CVN-65) آزمایش شده بود و پرتاب‌کننده‌های بخار از زمان جنگ جهانی دوم در ناوهای کلاس اسکس به کار می‌رفتند. در مقابل ناوهای کلاس فورد فناوری‌های جدید و بی‌سابقه‌ای را معرفی کردند که باعث بروز چالش‌های عملیاتی بیشتری در یو‌اس‌اس جرالد آر. فورد (CVN-78) شد.
دلیل دیگر این توسعه روان، محیط صنعتی و اقتصادی زمان ساخت بود. ناوهای کلاس نیمیتز در اوج جنگ سرد و در زمانی ساخته شدند که صنعت کشتی‌سازی آمریکا بسیار قوی‌تر از امروز بود و نیروی کار متخصص به وفور در دسترس قرار داشت. این در حالی است که ناوهای کلاس فورد پس از کاهش بودجه‌های دوران پساجنگ سرد و در شرایطی با یک پایگاه صنعتی کوچک‌تر و کمبود نیروی انسانی ساخته شدند که به تاخیر در پروژه‌های متعدد دریایی انجامید.
ایرادات فنی و معضلات نگهداری ناوهای کلاس نیمیتز
با وجود فرایند ساخت نسبتا بی‌دردسر، ناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتز همچنان دارای مشکلات طراحی خاص خود هستند. یکی از این ایرادات، تمایل ناو به کمی کج شدن به سمت راست در بار کامل جنگی است که ناشی از نقص در سیستم کنترل شیب (LCS) است. این مسئله می‌تواند بر آمادگی عملیاتی تاثیر بگذارد و نیروی دریایی معمولا برای رفع آن از آب بالاست استفاده می‌کند که در شرایط اضطراری می‌تواند قابلیت مقابله با آب‌گرفتگی کشتی را به خطر اندازد.
- ناوهواپیمابر هسته‌ای PANG فرانسه؛ سرمایه‌گذاری پرهزینه با آمادگی عملیاتی ناپایدار
- ناو هواپیمابر هسته‌ای جرالد فورد آمریکا تا اواخر ۲۰۲۷ به دریا نمی‌رود
- بررسی تمام کلاس‌های اصلی ناوهای هواپیمابر نیروی دریایی آمریکا در یک قرن اخیر
- معرفی ۵ جت جنگنده نمادین و قدرتمند در تاریخ نیروی دریایی آمریکا
علاوه بر این نگهداری و تعمیرات سنگین یک نگرانی واقعی برای این کلاس از ناوهاست. هر ناو هسته‌ای در حدود نیمه عمر عملیاتی خود (حدود ۲۵ سال) به یک فرآیند پیچیده سوخت‌گیری و بازسازی نیاز دارد. این فرآیند طولانی و پرهزینه است و معمولا سه تا چهار سال به طول می‌انجامد. با گذشت زمان، نیروی دریایی مشکلات بیشتری را در ناوهای کلاس نیمیتز کشف کرده که نیازمند زمان بیشتری برای تعویض و بازسازی قطعات معیوب است.
سن بالا: مشکل اصلی ناوهای کلاس نیمیتز
مهم‌ترین مشکل امروز ناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس نیمیتز، سن بالای آن‌هاست. برای مثال، ناو یو‌اس‌اس نیمیتز (CVN-68) که در سال ۱۹۷۵ عملیاتی شد، بیش از ۴۰ سال در خدمت بوده و اکنون برای بازنشستگی برنامه‌ریزی شده است. با گذشت زمان، بدنه این ناوها فرسوده می‌شود و نگهداری آن‌ها دشوارتر و پرهزینه‌تر می‌گردد.
این فرسودگی و کاهش توان صنعتی، منجر به تاخیر در برنامه‌های نگهداری شده است. ناو یو‌اس‌اس جان سی. استنیس (CVN-74) که در سال ۲۰۲۱ وارد فاز RCOH شد، بازگشتش به خدمت از سال ۲۰۲۵ به اکتبر ۲۰۲۶ موکول شده است. به همین ترتیب ناو یو‌اس‌اس هری اس. ترومن (CVN-75) نیز اخیرا وارد RCOH شده و انتظار می‌رود تا پنج سال آینده از خدمت خارج باشد. هزینه عملیات و نگهداری این ناوهای باکیفیت، ده‌ها میلیارد دلار از مالیات دهندگان آمریکایی را در بر می‌گیرد.