گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
سگ‌های چرنوبیل که در منطقه فاجعه هسته‌ای زندگی می‌کنند، پروفایل ژنتیکی منحصربه‌فردی را به نمایش می‌گذارند که نشان‌دهنده یک تکامل رازآلود است و دانشمندان هنوز دلیل آن را نمی‌دانند.
فاجعه هسته‌ای چرنوبیل در سال ۱۹۸۶، محیطی بی‌سابقه را برای مطالعه اثرات بلندمدت تشعشعات هسته‌ای بر حیات وحش ایجاد کرده است. در طول دهه‌ها، نسل‌های مختلفی از حیوانات، از جمله سگ‌ها، در این منطقه ممنوعه چرنوبیل رشد کرده‌اند. اکنون، تحقیقات ژنتیکی جدید روی این سگ‌ها، کشفیات شگفت‌انگیزی را فاش کرده که معمای چگونگی سازگاری و تکامل آن‌ها را عمیق‌تر می‌کند.
سگ‌های چرنوبیل و معمای تکامل ژنتیکی
تحقیقات اخیر، پروفایل ژنتیکی منحصربه‌فردی را در میان سگ‌های آزاد منطقه فاجعه چرنوبیل آشکار کرده است. این ویژگی متمایز، که ناشی از انتخاب طبیعی سریع یا رانش ژنتیکی است، دانشمندان را بر آن داشته تا به دنبال یافتن دلیل اصلی آن باشند. یک مطالعه جدید که در نشریه Science Advances منتشر شده، این امضای ژنتیکی منحصربه‌فرد را در این سگ‌ها تأیید می‌کند.
تیم تحقیقاتی، شامل پروفسور تیم موسو از دانشگاه کارولینای جنوبی و دکتر الین استرندر از موسسه ملی سلامت، نمونه‌های خونی بیش از ۳۰۰ سگ آواره را از منطقه ممنوعه چرنوبیل (CEZ) جمع‌آوری کردند. این سگ‌ها به دو گروه اصلی تقسیم شدند: آنهایی که در نزدیکی نیروگاه هسته‌ای (با در معرض تشعشعات بیشتر) زندگی می‌کردند و گروهی که در فاصله‌ای دورتر، مانند شهر متروکه پریپیات یا شهر اسلاووتیچ (با تشعشعات کمتر)، ساکن بودند. هر دو گروه از سگ‌های چرنوبیل از نظر ژنتیکی به‌وضوح از ۳۰۰ نژاد خالص سگ و دیگر سگ‌های آواره در سراسر جهان متمایز هستند.
- آیا راکتور هسته‌ای می‌تواند مثل بمب اتم منفجر شود
- داستان باورنکردنی پرنده سیاه چرنوبیل؛ افسانه‌ای که با فاجعه هسته‌ای گره خورد
- چهار دهه پس از چرنوبیل؛ چگونه فاجعه هسته‌ای قرن مسیر جهان را تغییر داد؟
- راز عجیب قارچ چرنوبیل چیست و چگونه با محیط سازگار شده‌اند؟
حیات در سایه فاجعه: خاستگاه و چالش‌های سگ‌های آواره
بیشتر سگ‌های امروزی چرنوبیل، نوادگان مستقیم حیوانات خانگی هستند که پس از فاجعه سال ۱۹۸۶ رها شدند. با وجود تلاش‌های اولیه برای حذف این سگ‌ها توسط مقامات، برخی از آن‌ها زنده ماندند و نسل‌شان ادامه یافت. اجداد آن‌ها ترکیبی متنوع از نژادهای مختلف بودند که این موضوع تنوع ژنتیکی اولیه جمعیت را توضیح می‌دهد. انزوای منطقه ممنوعه چرنوبیل نیز نقش حیاتی در شکل‌دهی به مجموعه ژنی منحصربه‌فرد آن‌ها ایفا کرده است. این جمعیت سگ‌ها، یک آزمایش طبیعی بی‌نظیر را برای مطالعه چگونگی سازگاری پستانداران با محیطی که به‌طور مزمن رادیواکتیو و منزوی است، فراهم می‌آورد.
DNA چرنوبیل: کلید بقا در محیط رادیواکتیو؟
دانشمندان هنوز به‌طور دقیق نمی‌دانند که این تفاوت‌های ژنتیکی چرا به وجود آمده‌اند یا چگونه به بقای سگ‌های چرنوبیل کمک می‌کنند. فرضیه‌های کنونی شامل وجود ژن‌ها یا جهش‌های خاصی است که ممکن است مقاومت در برابر آسیب‌های ناشی از تشعشعات را افزایش دهند یا مکانیسم‌های ترمیم DNA را بهبود بخشند. این مطالعه، بینش‌های اولیه مهمی را در مورد چگونگی سازگاری و بقای پستانداران بزرگ در محیط‌های بسیار چالش‌برانگیز ارائه می‌دهد. گام‌های بعدی تحقیقات بر شناسایی ژن‌های خاص مسئول این بقا و تلاش برای ارتباط دادن آن‌ها با سطوح مختلف قرار گرفتن در معرض تشعشعات هسته‌ای متمرکز خواهد بود. این یافته‌ها می‌توانند درک ما از تغییرات مولکولی که به حیوانات – و حتی انسان‌ها – امکان بقا در شرایط محیطی سخت را می‌دهند، عمیق‌تر سازند.