گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
کشفی هولناک از تمدن آزتک، به نام سوت مرگ آزتک، ابزاری که صدایی شبیه فریاد انسان تولید میکند، باستانشناسان را شگفتزده کرده است. هدف آن چه بود؟
در دهه ۱۹۹۰ میلادی، باستانشناسان در مکزیکوسیتی در کاوشهای یک معبد ۵۰۰ ساله آزتک، سوتهایی با حکاکی جمجمه در دستان یک جسد قربانیشده یافتند. این کشف مهم، سوالاتی را درباره کاربرد این آثار باستانی و نقش آن در فرهنگ آزتک برانگیخته است.
ساختار ترسناک سوت مرگ آزتک
در دهه ۱۹۹۰ میلادی، باستانشناسان در حین کاوش در معبدی باستانی در مکزیکوسیتی، به جسد قربانیشدهای برخوردند که در دستانش سوتهایی با حکاکی جمجمه قرار داشت. یکی از باستانشناسان پس از دمیدن در این شیء، با صدای هولناکی شبیه به فریاد انسان مواجه شد که همه را شوکه کرد. ساختار داخلی سوت مرگ آزتک برخلاف ظاهر سادهاش، از گذرگاههای پیچیدهای تشکیل شده که هوا را به گردش درآورده و با برخورد آنها به یکدیگر، فشاری ایجاد میکند که منجر به تولید این صدای ترسناک میشود. از آن زمان، باستانشناسان به دنبال کشف هدف ساخت این ابزار باستانی بودهاند.
اهداف احتمالی سوت مرگ آزتک: سه نظریه اصلی
کاربرد سوت مرگ آزتک بهطور قطعی مشخص نیست، اما باستانشناسان سه نظریه اصلی را مطرح کردهاند:
ابزار وحشتافکنی در میدان نبرد؟
آزتکها برای ترساندن دشمنان از طبل استفاده میکردند. این نظریه پیشنهاد میکند که سوتهای مرگ آزتک نیز میتوانستهاند به همین منظور، یعنی ایجاد ترس و وحشت در نبرد، بهصورت گروهی نواخته شوند. طرح جمجمه روی این سوتها نیز این کاربرد خشونتآمیز را تقویت میکند و اندازه کوچک آنها حمل به میدان جنگ را آسانتر میکرد.
- ایرانیها از ۹ هزار سال پیش لبنیات میخوردند؛ انقلاب نوسنگی در زاگرس!
- کشف تابوتهای رنگین و مجسمههای نادر در سقاره؛ اسرار مصر باستان پایان ندارد
- کشف یک بازی رومی باستانی در ترکیه؛ سرگرمی سربازان ۲ هزار سال پیش
راهنمای روح به دنیای پس از مرگ؟
این نظریه که قویترین شواهد را دارد، اشاره به یافت شدن سوتها در کنار اجساد قربانیشده در معابد آزتک میکند. اعتقاد بر این است که این سوتها ابزاری برای کمک به قربانیان برای برقراری ارتباط با کوئتزالکوآتل (خدای باد) بودهاند تا روح آنها را با موفقیت به دنیای پس از مرگ هدایت کند. جسد کشفشده به سمت تصویر خدای باد «کوئتزالکوآتل» قرار گرفته بود. این عمل در برخی فرهنگهای باستانی نوعی افتخار تلقی میشد.