گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
یک تئوری قدیمی دوباره سر زبانها افتاده و بحثبرانگیز شده است: ماه ممکن است یک سازه مصنوعی پیچیده باشد که توسط هوش فرازمینی ساخته شده است.
با وجود شش مأموریت سرنشیندار آپولو به ماه در سالهای ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲، این قمر همچنان از جنبههای بسیاری برای دانشمندان یک راز باقی مانده است.
دکتر رابرت جاسترو، اولین رئیس کمیسیون اکتشافات ماه ناسا، آن را سنگ روزتای سیارات نامید؛ دانشمندان امیدوار بودند با بررسی ماه، از چگونگی پیدایش منظومه شمسی ما پرده بردارند.
اما با گذشت دههها، ماه به مراتب پیچیدهتر و شاید بسیار قدیمیتر از آنچه تصور میشد، است و ساختار داخلی آن سؤالات بیجواب زیادی ایجاد کرده است.
ماه: سازهای مهندسیشده یا قمر طبیعی؟
برخی نظریهها ماه را یک سازه مهندسیشده و حتی تغییرشکلیافته (terraformed) توصیف میکنند. بر اساس این فرضیه، ماه دارای یک لایه بیرونی به ضخامت تقریبی ۴.۸ کیلومتر از گرد و غبار و سنگ است.
- ناسا قصد دارد برای نخستینبار روی ماه آتش روشن کند
- راز موی فرشته و یوفوها: پرونده ۱۹۵۹ ایوورا که نمونههای آن بررسی آزمایشگاهی شد
در زیر این لایه، یک پوسته ضخیم و جامد به طول حدود ۳۲ کیلومتر وجود دارد که از مواد بسیار مقاوم مانند تیتانیوم، اورانیوم ۲۳۶ و نپتونیم ۲۳۷ ساخته شده است؛ ترکیباتی که انتظار نمیرود در هسته یک جرم آسمانی طبیعی یافت شوند.
رازهای ساختار و ترکیب ماه
ماه از بسیاری جهات با انتظارات علمی مطابقت ندارد. به عنوان مثال:
- ماه به طور غیرمنتظرهای خشک است و هیچ ردی از آب در سنگهای آن یافت نشد، اگرچه وجود آهن زنگزده در نمونههای آپولو ۱۶ نشاندهنده نیاز به آب و اکسیژن است.
- در ۷ مارس ۱۹۷۱، ابزارهای آپولو سیگنالهایی از «باد» حاوی رگههای «آب» از سطح ماه ارسال کردند که منشأ آن ناشناخته ماند.
- برخلاف زمین که سرشار از آهن است، ماه مقادیر بسیار کمی آهن دارد، در حالی که فرض میشد هر دو همزمان و نزدیک به هم تشکیل شدهاند.
- سنگهای ماه مغناطیسی یافت شدند، در صورتی که ماه میدان مغناطیسی ندارد.
- سنگهای سنگینتر برخلاف انتظار، در سطح ماه قرار دارند.
نظریه ماه توخالی و شواهد لرزهای
شواهد فزایندهای نشان میدهند که ساختار ماه ممکن است توخالی باشد. مطالعات سنگهای ماه نشان میدهد که هسته آن بسیار کوچک است یا اصلاً وجود ندارد.
در سال ۱۹۶۲، دکتر گوردون مکدونالد، دانشمند ناسا، اظهار داشت: «اگر دادههای نجومی کاهش یابند، مشخص میشود که دادهها ایجاب میکنند که داخل ماه از قسمتهای بیرونی آن چگالی کمتری داشته باشد.
در واقع، به نظر میرسد ماه بیشتر شبیه به یک کره توخالی است تا یک کره همگن.» کارل ساگان نیز در سال ۱۹۶۶ بیان کرد که یک قمر طبیعی نمیتواند یک جسم توخالی باشد.
مهمترین شواهد مربوط به نظریه توخالی بودن ماه در ۲۰ نوامبر ۱۹۶۹ به دست آمد، زمانی که خدمه آپولو ۱۲ پس از بازگشت به کشتی فرماندهی خود، ماژول فرود را عمداً به سطح ماه کوبیدند.
- بهترین ویدیویی که تاکنون از بشقاب پرنده مثلثی شکل مرموز ثبت شده است
- مأموریت آرتمیس و آینده نجوم؛ پروژهای که مرزهای شناخت بشر را جابهجا میکند
این برخورد یک ماه لرزه مصنوعی ایجاد کرد که باعث شد ماه بیش از یک ساعت مانند یک زنگ به ارتعاش درآید. موج ارتعاش تقریباً ۸ دقیقه طول کشید تا به اوج خود برسد و سپس کاهش یافت، اتفاقی که هیچ کس انتظار آن را نداشت.
عناصر غیرعادی در سنگهای ماه
دانشمندان در سنگهای کره ماه آثاری از برنز، میکا، آمفیبول و تیتانیوم تقریباً خالص یافتند. آزمایشگاه ملی آرگون همچنین عناصر اورانیوم ۲۳۶ و نپتونیم ۲۳۷ را در سنگهای ماه کشف کرد که قبلاً در طبیعت یافت نشده بودند.
ذرات آهن ضدزنگ در نمونهای از خاک دریای بحرانها (Sea of Crises) نیز دانشمندان را گیج کرد و بر پیچیدگی اسرار ماه افزود. این یافتههای غیرعادی به تقویت این تئوری توطئه ماه کمک میکنند.