تجدید حیات خیار دریایی

موجودی که قوانین مرگ را به چالش می‌کشد؛ خیار دریایی با بدن تکه‌تکه هم به زندگی ادامه می‌دهد

تحقیق جدیدی نشان می‌دهد که تکه‌های بریده‌شده از بدن خیار دریایی نه‌تنها نمی‌میرند، بلکه به زندگی و رشد خود ادامه می‌دهند. این کشف می‌تواند تحولات عظیمی در پزشکی ایجاد کند.

از هیولای فرانکنشتاین گرفته تا دست بی‌جسم «چیز» در خانواده آدامز، بافت‌های متحرک دوباره از تصاویر ماندگار داستان‌های علمی تخیلی هستند. اکنون، کشف یک موجود دریایی مرموز، نشان می‌دهد که این مفهوم بافت نامیرا در طبیعت نیز ریشه‌های واقعی دارد.

کشف اعجاب‌انگیز؛ خیار دریایی قوانین مرگ را به چالش می‌کشد

دانشمندان در مطالعه‌ای تازه، مستند کرده‌اند که بافت قطع‌شده از یک خیار دریایی، بیش از سه سال در آب دریا زنده مانده و به رشد خود ادامه داده است. این نخستین گزارش شناخته‌شده از بقا و رشد طولانی‌مدت بافت جداشده از بدن در محیط طبیعی (غیر استریل) است. این یافته‌ها فرضیات مربوط به نامیرایی بافت را به چالش می‌کشند و افق‌های جدیدی را در زیست‌پزشکی می‌گشایند.

تمایز بافت خیار دریایی از خطوط سلولی رایج

از اواسط قرن بیستم، خطوط سلولی «نامیرا» مانند سلول‌های HeLa برای تحقیقات طولانی‌مدت در آزمایشگاه‌ها رشد داده شده‌اند. با این حال، کشت بافت‌ها همیشه در شرایط بسیار کنترل‌شده و عاری از هرگونه باکتری نگهداری شده و حتی در این شرایط نیز نشانه‌هایی از بهبود و رشد واقعی یا توانایی حرکت مستقل را از خود بروز نداده‌اند. بسیاری از اکینودرم‌ها، از جمله خیارهای دریایی، ظرفیت چشمگیر بازسازی و پیری سلولی ناچیز از خود نشان می‌دهند، اما بقای بافت جدا شده غیرمنتظره بود.

جزئیات آزمایشات و مکانیزم بقا

محققان بافت‌های جداشده از پا، بدن اصلی و شاخک‌های سه نمونه از گونه سردآبی Psolus fabricii را در آب دریای جاری بررسی کردند. آنها شواهدی از تنوع سلولی، فعالیت ایمنی و سازماندهی مجدد بافت یافتند. سلول‌ها با جذب آمینواسیدهای محلول در آب دریا تغذیه می‌کردند و حتی پس از سه سال، بافت همچنان فعال بود. دکتر ریچل سیپلر از آزمایشگاه علوم اقیانوسی بیگلو توضیح داد که محیط غنی آب دریا، باکتری‌ها و مواد آلی، به التیام و رشد این بافت کمک می‌کرد و همین توانایی بقا در چنین محیطی، این خط سلولی را منحصربه‌فرد می‌سازد.

بیشتر بخوانید

امیدهای بزرگ برای پزشکی و تحقیقات آینده

این کشف پیامدهای عمیقی برای علوم و مهندسی زیست‌پزشکی دارد و کاربردهای بالقوه‌ای در بازسازی بافت و التیام ضدمیکروبی ارائه می‌دهد. توانایی بی‌سابقه این بافت در حفظ یکپارچگی و پیچیدگی ساختاری در محیط کشت، فرصت‌های جدیدی را برای تحقیقات پزشکی و بیولوژیکی می‌گشاید. به دلیل بی‌مهره بودن خیار دریایی، محدودیت‌های تحقیقاتی آن کمتر است که استفاده از آن را در آزمایشگاه‌ها آسان‌تر می‌کند. آندریا بدنار، مدیر علمی موسسه ژنومیک دریایی گلاستر، این کشف را نشانه‌ای از نوآوری‌های بیولوژیکی غیرمنتظره اقیانوس‌ها خواند.

0 دیدگاه
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات