گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
سوزوکی هایابوسا در سال ۱۹۹۹ با عبور از مرز سرعت ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت، نهتنها تاج پادشاهی سرعت را ربود، بلکه چنان وحشتی ایجاد کرد که سازندگان ژاپنی مجبور به امضای توافقنامهای برای محدود کردن سرعت موتورسیکلتهایشان شدند.
دهه ۹۰ میلادی، دوران طلایی رقابت برای کسب عنوان سریعترین موتورسیکلت جهان بود. در آن زمان، تولیدکنندگان ژاپنی درگیر یک جنگ تمامعیار برای ساخت پرسرعتترین ماشینهای دوچرخ بودند. در حالی که موتورسیکلتهای اسپرت امروزی هنوز نوپا بودند، نسخههای محدود و ویژه در اوج محبوبیت قرار داشتند و موتورسواران با عطشی سیریناپذیر به دنبال عملکرد بهتر میگشتند. این رقابت نفسگیر در نهایت برای جلوگیری از دخالت قانونگذاران متوقف شد، اما پیش از آن، رادیکالترین موتورسیکلتهای اسپرت تاریخ را به دنیا معرفی کرد.
کاوازاکی نینجا ZX-11 از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ با حداکثر سرعت ۲۸۳ کیلومتر بر ساعت (۱۷۶ مایل بر ساعت) حاکم بلامنازع این رقابت بود. اما در سال ۱۹۹۶، هوندا با مدل قدرتمند CBR1100XX Super Blackbird، با ثبت سرعت ۲۸۷ کیلومتر بر ساعت، تاج پادشاهی را از کاوازاکی ربود. این برتری دیری نپایید، زیرا در سال ۱۹۹۹، سوزوکی با یک شاهکار مهندسی وارد میدان شد و قواعد بازی را برای همیشه تغییر داد؛ سوزوکی نه تنها رقبایش را شکست داد، بلکه برای اولین بار در یک موتورسیکلت تولید انبوه، مرز ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت (۱۸۶ مایل بر ساعت) را درهم شکست.
سوزوکی هایابوسا؛ شاهین شکارچی وارد میشود
این دستاورد عظیم، سوزوکی GSX1300R Hayabusa را به یک نماد جاودانه در صنعت موتورسیکلتسازی تبدیل کرد. نام این موتور، هایابوسا (در زبان ژاپنی به معنای شاهین بحری)، با ظرافت تمام انتخاب شده بود؛ شاهین بحری پرندهای شکاری است که پرندگان سیاهرنگ (Blackbird) را شکار میکند و این نام به وضوح نیت سوزوکی برای شکست دادن هوندا سوپر بلکبرد را نشان میداد. شاهین بحری سریعترین موجود در قلمرو حیوانات است و هایابوسا به بهترین شکل ممکن برازنده این نام بود.
این موتورسیکلت با پیشرانه ۴ سیلندر خطی آبخنک به حجم ۱۲۹۸ سیسی، ۱۷۵ اسب بخار قدرت و حدود ۱۴۰ نیوتنمتر گشتاور تولید میکرد. قدرت این موتور از طریق یک گیربکس ۶ سرعته به چرخ عقب منتقل میشد و هایابوسا را به سرعت خارقالعاده ۳۰۳ تا ۳۱۲ کیلومتر بر ساعت میرساند. شتاب صفر تا ۱۰۰ این موتور تنها ۲.۶ ثانیه بود و مسافت یکچهارم مایل (۴۰۰ متر) را در کمتر از ۱۰ ثانیه طی میکرد؛ اعدادی که حتی امروز نیز حیرتانگیز هستند.
طراحی آیرودینامیک، کلید موفقیت هایابوسا در سرعتهای بالا بود. بدنه حجیم و دم پهن آن، اگرچه از نظر ظاهری مورد پسند همه نبود، اما برای کاهش مقاومت هوا و افزایش پایداری طراحی شده بود. با وجود وزن خشک ۲۱۵ کیلوگرمی، هندلینگ موتور به لطف سیستم تعلیق پیشرفته (شامل دوشاخه وارونه در جلو و کمک فنر کاملاً قابل تنظیم در عقب) و ترمزهای قدرتمند توکیکو، شگفتانگیز بود.
توافق نانوشته؛ زمانی که سرعت بیش از حد خطرناک شد
سرعت دیوانهوار هایابوسا زنگ خطر را برای صنعت موتورسیکلتسازی به صدا درآورد. کاوازاکی در پاسخ، مدل ZX-12R را معرفی کرد که توانایی رقابت با هایابوسا را داشت، اما سرعت آن بهصورت الکترونیکی محدود شده بود. این محدودیت، نتیجه یک توافق نانوشته (Gentlemen’s Agreement) در سال ۱۹۹۹ بود که بر اساس آن، تولیدکنندگان ژاپنی متعهد شدند حداکثر سرعت موتورسیکلتهایشان را به ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت محدود کنند. این توافق در سال ۲۰۰۱ رسماً اجرایی شد و به جنگ سرعت دهه ۹۰ پایان داد. دلیل اصلی این توافق، ترس از وضع قوانین سختگیرانه از سوی دولتها برای محدود کردن سرعت موتورسیکلتها بود.
در نتیجه این توافق، از سال ۲۰۰۰، روی هایابوسا محدودکننده سرعت نصب شد. به همین دلیل، مدلهای سال ۱۹۹۹ که بدون محدودیت عرضه میشدند، امروز به شدت کمیاب و ارزشمند هستند. این موتورسیکلتها به سرعت به محبوبترین گزینهها برای شخصیسازی، تبدیل شدن به موتورسیکلتهای درگ و نصب توربوشارژر تبدیل شدند.
با وجود گذشت سالها، توافق نانوشته همچنان پابرجا است، اگرچه در موارد معدودی موتورسیکلتهایی مانند اموی آگوستا F4 R 312، بیامو S 1000 RR و کاوازاکی نینجا H2R از این مرز عبور کردهاند. اما سوزوکی هایابوسا به عنوان پایانبخش دوران جنگ سرعت، همچنان جایگاه ویژه خود را حفظ کرده است. نسل سوم این اسطوره با موتور ۱۳۴۰ سیسی همچنان با قدرت به راه خود ادامه میدهد و ثابت کرده است که روح هایابوسا، حتی پس از دههها، هنوز هم زنده و سرکش است.