B-1B لنسر

B-1B لنسر دیگر بمب‌افکن هسته‌ای نیست؛ باوری که سال‌هاست اشتباه تکرار می‌شود

با وجود تصور عمومی، بمب‌افکن استراتژیک B-1B لنسر سال‌هاست که دیگر قادر به حمل تسلیحات هسته‌ای نیست و از این قابلیت محروم شده است.

در دوران جنگ سرد، نیروی هوایی آمریکا به دنبال بمب‌افکن‌هایی با قابلیت حمل سلاح‌های اتمی بود که بتوانند به عمق خاک دشمن نفوذ کنند. بمب‌افکن B-1B لنسر که در دهه ۱۹۸۰ وارد خدمت شد، در ابتدا به عنوان ستون فقرات سه‌گانه هسته‌ای این کشور محسوب می‌شد. اما فرآیند حذف قابلیت هسته‌ای از این هواپیما یک داستان دو مرحله‌ای و پیچیده است که برخلاف تصور رایج، تنها به یک دهه خلاصه نمی‌شود. این تحول، مسیری حدوداً ۱۵ ساله را طی کرده است.

یک فروند B-1B لنسر نیروی هوایی آمریکا، متعلق به بال هفتم بمب‌افکن، در تاریخ ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ از پایگاه نیروی هوایی دایس در تگزاس به پرواز در می‌آید. نیروهای نظامی آمریکا در دریای کارائیب برای پشتیبانی از مأموریت فرماندهی جنوبی ایالات متحده، عملیات‌های هدایت‌شده توسط وزارت جنگ و اولویت‌های رئیس‌جمهور برای مختل کردن قاچاق غیرقانونی مواد مخدر و محافظت از میهن مستقر شده‌اند.

B-1B لنسر: از تولد هسته‌ای تا تحول متعارف

بمب افکن B-1B لنسر

B-1B لنسر در ابتدا برای حمل تسلیحات هسته‌ای طراحی و ساخته شد. این بمب‌افکن با احیای برنامه B-1 توسط رئیس‌جمهور رونالد ریگان در دهه ۱۹۸۰، به منظور نفوذ در سیستم‌های راداری شوروی و پرتاب بمب‌های گرانشی و موشک‌های تهاجمی کوتاه‌برد هسته‌ای به عمق خاک آن طراحی شده بود. با ورود به خدمت در سال ۱۹۸۶، B-1B لنسر به یکی از ارکان سه‌گانه هسته‌ای آمریکا تبدیل شد. با این حال، داستان کنار گذاشتن این نقش پیچیده‌تر از آن است که معمولاً به یک جمله در مورد دهه ۱۹۹۰ خلاصه می‌شود و در واقع شامل یک فرآیند دو مرحله‌ای است که تقریباً پانزده سال به طول انجامید.

دهه ۱۹۹۰: گام اول برای حذف قابلیت هسته‌ای B-1B

مرحله اول این فرآیند در دهه ۱۹۹۰ و با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد. با توجه به تغییر مأموریت و لزوم کاهش تسلیحات استراتژیک، نقش هسته‌ای B-1B اهمیت خود را از دست داد؛ زیرا نیروی هوایی آمریکا پیش از این، بمب‌افکن‌های B-52 و B-2 را برای حمل سلاح‌های هسته‌ای در اختیار داشت. رئیس‌جمهور جورج اچ. دبلیو. بوش دستور حذف سخت‌افزار تسلیحاتی و فیوزینگ هسته‌ای این هواپیما را صادر کرد. تا سال ۱۹۹۵، بمب‌افکن B-1B لنسر از حالت آماده‌باش هسته‌ای خارج شد و با تغییراتی تحت برنامه ارتقای مأموریت متعارف (Conventional Mission Upgrade Program)، به یک هواپیمای مجهز به تسلیحات دقیق و حسگرهای هدف‌گیری برای عملیات‌های متعارف تبدیل گشت.

B-1B لنسر

یک بمب‌افکن B-1B لنسر نیروی هوایی آمریکا، پیش از بازگشت به پایگاه دایس در تگزاس، در تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۲۵ در پایگاه هوایی میساوا ژاپن سوخت‌گیری سریع می‌کند. این عملیات به مأموریت استقرار کارگروه بمب‌افکن‌ها پایان می‌دهد. عملیات‌های BTF بمب‌افکن‌های استراتژیک آمریکا را در سراسر جهان به کار می‌گیرد، دشمنان را بازمی‌دارد، متحدان و شرکا را مطمئن می‌سازد، قابلیت همکاری را تقویت می‌کند و آمادگی و توانایی حمله جهانی را حفظ می‌کند.

بیشتر بخوانید

خدمه هوایی در حال هدایت یک B-1B لنسر، در تاریخ ۳۰ آوریل ۲۰۲۰ آماده فرود در پایگاه نیروی هوایی اِلسورث در داکوتای جنوبی می‌شوند. دو فروند B-1 از خاک اصلی ایالات متحده پرواز کردند و به عنوان بخشی از مأموریت مشترک کارگروه بمب‌افکن‌های فرماندهی اقیانوس آرام و هند آمریکا و فرماندهی استراتژیک آمریکا، عملیات‌هایی را بر فراز دریای چین جنوبی انجام دادند.

B-1B لنسر

یک فروند B-1B لنسر از اسکادران نهم بمب‌افکن اعزامی، در تاریخ ۶ مه ۲۰۲۰ در طول یک مأموریت آموزشی بر فراز دریای چین شرقی پرواز می‌کند. اسکادران نهم بمب‌افکن اعزامی در پایگاه نیروی هوایی اندرسون در جزیره گوام مستقر شده است تا به عنوان بخشی از کارگروه بمب‌افکن‌ها، از مأموریت‌های بازدارندگی استراتژیک نیروهای هوایی اقیانوس آرام و تعهد به امنیت و ثبات منطقه اقیانوس آرام و هند حمایت کند.

تأیید نهایی و غیرقابل برگشت بودن تغییرات B-1B

با این حال، طبق معاهدات کنترل تسلیحات، یک هواپیما تا زمانی که از نظر فیزیکی قادر به حمل سلاح هسته‌ای باشد، به عنوان یک بمب‌افکن هسته‌ای محسوب می‌شود؛ حتی اگر به این منظور تخصیص داده نشده باشد. به همین دلیل، B-1B لنسر تا سال‌های ۲۰۰۰ میلادی همچنان روی کاغذ یک بمب‌افکن هسته‌ای تلقی می‌شد. فرآیند رسمی و تأییدشده برای تبدیل آن به یک هواپیمای صرفاً متعارف در سال ۲۰۰۷ به طور جدی آغاز شد. این تغییرات شامل جوشکاری یک لوله فلزی استوانه‌ای به نقاط اتصال عقب هر مجموعه پایلون، برای جلوگیری از نصب پایلون‌های موشکی هسته‌ای، و حذف کانکتورهای کابل خاص هسته‌ای از محفظه‌های تسلیحات هواپیما بود. نقاط اتصال خارجی نیز به گونه‌ای تغییر یافتند که دیگر امکان نصب پایلون‌های هسته‌ای وجود نداشته باشد.

B-1B لنسر

آخرین مرحله این فرآیند تحت پیمان New START که در سال ۲۰۱۰ امضا و در فوریه ۲۰۱۱ لازم‌الاجرا شد، تکمیل گشت. این پیمان مستلزم تأیید دوجانبه رعایت تعهدات بود. فرآیند تبدیل B-1B در سال ۲۰۱۱ به پایان رسید و ایالات متحده یک نمایش یک‌باره از یک B-1B مجهز به تسلیحات غیرهسته‌ای را برای تأیید عدم توانایی حمل سلاح هسته‌ای به روسیه ارائه داد. از آن زمان به بعد، مقامات روسی اجازه دارند سالانه از پایگاه‌های این بمب‌افکن‌ها، از جمله اِلسورث و دایس، بازدید کرده تا اطمینان حاصل کنند که ناوگان B-1B کاملاً غیرمسلح هسته‌ای باقی مانده است. بنابراین، توصیف رایج از B-1B لنسر به عنوان یک بمب‌افکن هسته‌ای به سادگی اشتباه است، زیرا تغییرات فیزیکی آن را برای همیشه از این قابلیت محروم کرده است.

0 دیدگاه
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات