گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
برخی از برندهای خودرو منقرض شده زمانی خاطراتی زیبا را برای ما رقم زدند. امروز میخواهیم نگاهی به بهترین خودروهای ارائه شده توسط برخی شرکتهای فراموش شده مثل ساب و پونتیاک داشته باشیم و به سرنوشت تلخ آنها بپردازیم.
دنیای خودروسازی مملو از نامهای بزرگی است که زمانی جایگاهی باورنکردنی در بازار داشتند؛ شرکتهایی که تبلیغات آنها در همهجا دیده میشد و حتی برخی از آنها بهعنوان آينده صنعت خودرو یاد میکردند. هرچند امروزه صرفا میتوان نام آنها را در میان برندهای خودرو منقرض شده مشاهده کرد. با وجود این، نمیتوان انکار کرد که زمانی برخی از بهترین خودروها توسط همین برندها ارائه شده بودند.
یادگارهای جذاب از برندهای خودرو منقرض شده
در این مطلب ابتدا به بهترین مدل ارائهشده توسط خودروسازان فراموششده میپردازیم و سپس بررسی میکنیم که دقیقا چه اتفاقی برای شرکت سازنده رخ داد. گاهی تصمیمهای اشتباه به نابودی یک برند بزرگ منجر میشود و گاهی هم صرفا بدشانسی پایانی تلخ را رقم میزند.
ایامسی ایگل
بسیاری از شرکتها قربانی عرضه زودهنگام یک ایده عالی شدهاند. ایگل یکی از اولین خودروهایی بود که ساختار یک خودروی سواری خانوادگی را با بدنه یکپارچه و سیستم چهارچرخ محرک ترکیب میکرد. نتیجه نیز محصولی شده بود که میتوانست بدون قربانی کردن راحتی سرنشینان و عملکرد رضایتبخش در مسیرهای نامساعد حرکت کند.
ایامسی ایگل بهعنوان یکی از بهترین مدلهای ارائهشده توسط برندهای خودرو منقرض شده پیشگام کراساوورهای مدرن محسوب میشود. این خودرو عملا همان فرمولی را ارائه میکرد که سالها بعد بهموفقیت خودروهایی مثل سوبارو اوتلوک منجر شد.
سرنوشت برند AMC
شرکت AMC در سال ۱۹۷۹ توسط رنو فرانسه خریداری شد. هرچند مشکلات مالی و فشار رقابت با برندهای ژاپنی باعث شد که نتواند چندان موفقیتی کسب کند. با ترور مدیرعامل رنو در سال ۱۹۸۶ وضعیت بدتر هم شد. چراکه جانشینان او چندان علاقهای به این شرکت نداشتند. در نتیجه AMC در سال ۱۹۸۷ به کرایسلر فروخته شد. صاحبان جدید نیز تصمیم گرفتند پایان همیشگی برند AMC را رقم بزنند.
برندهای خودرو منقرض شده: آمفیکار 770
آمفیکار مدل ۷۷۰ در سال ۱۹۶۱ عرضه شد و یک خودرو کاملا متفاوت بود. شرکت سازنده از یک موتور چهار سیلندر ترایمف بهره برده بود که میتوانست قدرت ۴۳ اسب بخار را در اختیار شما قرار دهد. این موتور هم قادر بود چرخهای عقب را بهحرکت در آورد و هم نیروی موردنیاز برای چرخاندن یک جفت ملخ پلاستیکی که زیر سپر قرار داشتند را تامین کند. بدنه محصول نیز کاملا آببندی شده بود. به همین خاطر میتوانست هم روی خشکی و هم در آب حرکت کند.
آمفیکار ۷۷۰ بدون تردید یکی از بهترین محصولات برندهای خودرو منقرض شده بود. مدل ۷۷۰ میتوانست در خشکی به حداکثر سرعت ۱۱۲ کیلومتر بر ساعت و در آب به حداکثر سرعت ۱۳ کیلومتر بر ساعت برسد. شاید ایده کلی بسیار جذاب بهنظر میرسید؛ اما مشکل اینجا بود که در مقایسه با یک خودرو یا قایق عادی قیمت بالایی داشت. در نهایت نیز تنها ۴۰۰۰ دستگاه از مدل ۷۷۰ بهفروش رفت. یکی از خریداران این مدل لیندون جانسون، رئیسجمهور آمریکا بود. او مهمانانش را با این خودرو به مزرعه خود در تگزاس میبرد و وانمود میکرد که ترمزها از کار افتادهاند. سپس عمدا وارد دریاچه میشد تا با آنها شوخی کند.
سرنوشت برند Amphicar
تشدید مقررات ایمنی و آلایندگی آمریکا باعث شد که ادامه تولید و بازطراحی این محصول از نظر اقتصادی توجیهپذیر نباشد. به همینخاطر پروژه کنار گذاشته شد و تولید ادامه نیافت. شرکت سازنده نیز بهطور کامل از صنعت خودرو خارج شد. جالب اینجاست که پس از گذشت چند دهه هنوز شاهد عرضه هیچ خودرو دوزیست دیگری در مقیاس گسترده نبودهایم.
برندهای خودرو منقرض شده: آستین هیلی مدل ۳۰۰۰
در سال ۱۹۵۹ آستین هیلی ۳۰۰۰ با موتور ۳ لیتری شش سیلندر معرفی شد و خیلی زود توانست به یکی از محبوبترین خودروهای اسپرت بریتانیا بدل شود. مدل ۳۰۰۰ عملکرد درخشانی در مسابقات رالی اروپا داشت و رقبای خود را بهراحتی کنار میگذاشت. از آنجایی که خریداران آمریکایی علاقه زیادی به خودروهای روباز داشتند، آستین هیلی مدل ۳۰۰۰ بیشتر در بازار آمریکا عرضه میشد.
بهعنوان یکی از بهترین محصولات تولید شده توسط برندهای خودرو منقرض شده مدل ۳۰۰۰ در طول دهه ۱۹۶۰ بهطور پیوسته بهروز شد. هرچند در سال ۱۹۷۲ همهچیز خراب شد.
سرنوشت برند Austin-Healey
آستین هیلی در سال ۱۹۵۲ در نتیجه همکاری بین بخش آستین شرکت بیامسی و شرکت دونالد هیلی شکل گرفته بود. هرچند قرارداد ۲۰ ساله آنها در سال ۱۹۷۲ به پایان رسید و تولید خودرو نیز متوقف شد. پس از آن چندین تلاش برای احیای این برند صورت گرفته است، اما همگی ناکام بودهاند. در حال حاضر نیز حقوق مربوط به برند آستین در اختیار یک شرکت چینی قرار دارد.
اتوبیانکی ای۱۱۲ آبارث
اکثر افراد بهترین مدلهای عرضه شده توسط برندهای خودرو منقرض شده را بهخاطر نمیآورند. مخصوصا اینکه خودرویی همچون A112 با ابعاد کوچک خیلی راحت از نظرها دور میماند. با وجود این باید از A112 Abarth بهعنوان یک مدل پیشگام یاد کرد. این خودرو در سال ۱۹۷۱ یعنی زمانی که اصلا هیچکس نمیدانست گلف چیست معرفی شد.
اتوبیانکی تصمیم گرفتهبود از نسخه اسپرتتر خودرو کوچک خود رونمایی کند. نسخههای اولیه این خودرو از موتور چهار سیلندر ۵۸ اسببخاری بهره میبرد و حداکثر سرعت آن به ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت میرسید. آبارث هم در استفاده روزمره محبوب بود و هم در مسابقات رالی و حتی تپهنوردی استفاده میشد.
سرنوشت برند Autobianchi
خودروهای اتوبیانکی بهعنوان محصول همکاری مشترک بیانکی (سازنده دوچرخه)، پیرلی (تولیدکننده لاستیک) و فیات تولید میشدند. فیات در سال ۱۹۶۸ کنترل کامل شرکت را در اختیار گرفت و سپس آن را در مجموعه لانچیا ادغام کرد. در سال ۱۹۹۵ نیز برند اتوبیانکی برای همیشه به پایان رسید.
اتو یونیون ۱۰۰۰ اسپی
در سال ۱۹۵۷ اتو یونیون تلاش کرد یک خودرو اسپرت کوچک و نسبتا لوکس را در بازار ارائه کند. آنها از طراحی بدنه خودروهای اسپرت آمریکایی الهام گرفتند و چراغهای پنهانشونده جلو را نیز به آن اضافه کردند. در نتیجه محصول نهایی بسیار متفاوتتر از سایر خودروهای اتو یونیون بهنظر میرسید.
بهعنوان یکی از بهترین مدلهای برندهای خودرو منقرض شده، اتو یونیون 1000SP از موتور سهسیلندر دو زمانه ۹۸۱ سیسی با قدرت ۵۵ اسببخار بهره میبرد. حداکثر سرعت این خودرو نیز ۱۴۰ کیلومتر بر ساعت بود.
سرنوشت برند Auto Union
در سال ۱۹۶۹ اتو یونیون با NSU ادغام شد و کمی بعدتر نیز فولکسواگن شرکت جدید را تحت مالکیت خود قرار دارد. در نتیجه این اقدام برند آئودی متولد شد. درست است که برند اتو یونیون برای همیشه از بین رفت، اما میراث آن را میتوان در یکی از مهمترین برندهای خودروسازی امروز مشاهده کرد. چراکه شرکت آلمانی با محصولاتی همچون آئودی آیکون آینده را شکل میدهد.
برندهای خودرو منقرض شده: دایملر SP250
دایملر زمانی بهعنوان تامینکننده خودروهای مورد استفاده خاندان سلطنتی شناخته میشد؛ اما آنها تصمیم گرفتند مدلهای اختصاصی خود را نیز تولید کنند. نتیجه این کار یک خودرو هیجانانگیز و کاملا متفاوت بود که با وجود ظاهر ظریف خود میتوانست به سرعت ۱۹۳ کیلومتر بر ساعت برسد.
بدنه خودرو از فایبرگلاس ساخته شده و شاسی نیز آشکارا برگرفته از ترایمف TR3 بود. از دیگر مشخصات این خودرو میتوان به موتور ۲.۵ لیتری V8 با قدرت ۱۴۰ اسب بخار اشاره کرد.
سرنوشت برند Daimler
در میان برندهای خودرو منقرض شده داستان دایملر کمی پیچیده است. این برند در سال ۱۹۶۰ توسط جگوار خریداری شد و عملا نیز از سال ۲۰۰۷ دیگر نام دایملر روی هیچ خودرو سواری مستقلی دیده نشد. جگوار حق استفاده از این نام را دارد؛ اما با توجه به اینکه کامیونهای سنگین مرسدسبنز با نام دایملر شناخته میشوند، احتمال بازگشت این برند به صنعت خودروهای سواری بسیار بعید است.
دسوتو کی
دسوتو در سال ۱۹۲۸ توسط کرایسلر ایجاد شد و خیلی زود توانست با عرضه مدل کی بر سر زبانها بیفتد. این مدل از یک موتور شش سیلندر بهره میبرد و خریداران میتوانستند آن را در انواع مختلف بدنه تهیه کنند. همین هم باعث شد که در سال اول عرضه فروش باورنکردنی ۸۱ هزار دستگاه را ثبت کند.
بسیاری تصور میکردند که دسوتو آیندهای بسیار درخشان خواهد داشت. هرچند اشتباهات کرایسلر کار را خراب کرد.
سرنوشت برند DeSoto
کرایسلر در سال ۱۹۲۸ برند دوج را نیز خریداری کرد. محصولات این برند با دسوتو از نظر مشخصات و جامعه هدف همپوشانی بالایی داشتند. با افزایش تنوع محصولات کرایسلر این مشکل جدیتر نیز شد. بهصورتی که در دهه ۱۹۵۰ دسوتو عملا مجبور بود با محصولات کرایسلر به رقابت بپردازد. در نهایت نیز در سال ۱۹۶۱ شرکت مادر تصمیم گرفت دسوتو را به لیست برندهای خودرو منقرض شده اضافه کند.
دیتوماسو پانترا
ترکیب طراحی ایتالیایی و موتور آمریکایی پانترا را به بهترین خودرو یکی از برندهای منقرض شده این صنعت تبدیل کرد. آلخاندرو دیتوماسو پس از طراحی یک خودرو بسیار زیبا تصمیم گرفت یک موتور V8 از فورد خریداری کرده و پشت صندلیها قرار دهد.
پانترا از مشکلات کیفی متعددی رنج میبرد؛ اما بازار آمریکا تشنه خودروهای پرفورمنس بود و همین باعث شد تا این خودرو فروش خوبی داشته باشد. هرچند گفته میشود الویس پریسلی بهخاطر مشکلات این خودرو چندینبار به سمت آن شلیک کرده بود.
سرنوشت برند De Tomaso
این برند در سال ۱۹۷۵ با مازراتی ادغام شد و تا سال ۲۰۰۴ به تولید خودرو ادامه داد. پس از آن نیز فرد دیگری علامت تجاری دیتوماسو را خرید. آخرین حضور این برند روی یک خودرو بهنمایشگاه ژنو سال ۲۰۱۱ مربوط میشود. جایی که یک خودرو مفهومی با نام دیتوماسو رونمایی شد.
برندهای خودرو منقرض شده: ایگل تالون
در سال ۱۹۸۸ کرایسلر تصمیم گرفت برند ایگل را ایجاد کند تا جایگزین AMC شود. محصولات ایگل هیچ هویت خاصی نداشتند و عمدتا بهعنوان خودروهای معمولی شناخته میشدند. تنها استثنا را میتوان مدل تالون دانست که البته آن هم با الهام از میتسوبیشی اکلیپس ساخته شده بود.
ایگل تالون در سال ۱۹۸۹ عرضه شد و از موتور چهار سیلندر توربوشارژ با قدرت ۱۹۲ اسببخار و سیستم چهارچرخ محرک بهره میبرد.
سرنوشت برند Eagle
کرایسلر به این نتیجه رسید که ایگل آينده درخشانی نخواهد داشت. در نتیجه در طول دهه ۱۹۹۰ محصولات این برند را بهصورت تدریجی حذف کرد. در نهایت نیز در سال ۱۹۹۸ نوبت به تالون رسید تا ایگل برای همیشه در میان برندهای خودرو منقرض شده قرار گیرد. جالب اینکه کارخانه محل تولید تالون اکنون در اختیار شرکت ریویان قرار دارد. شرکتی که بهعنوان تولیدکننده برخی از بهترین خودروهای الکتریکی جهان شناخته میشود.
فسل وگا اکسلنس
مدل اکسلنس را میتوان جاهطلبانهترین پروژه فسل وگا برای ورود به دنیای خودروهای فوق لوکس قلمداد کرد. این خودرو از موتورهای هشت سیلندر کرایسلر با قدرت ۳۵۵ اسب بخار بهره میبرد و تنها ۱۵۶ دستگاه از آن تولید شده بود.
ترکیب طراحی خاص، درهای عقب با لولاهای مخالف، سقف بدون ستون میانی و کابین دستساز باعث شده بود که مورد توجه چهرههای مشهور قرار گیرد.
سرنوشت برند Facel Vega
رقابت مستقیم با برندهای بزرگی مثل رولزرویس و مرسدسبنز کار آسانی نبود. آنها از مزیت تولید انبوه برخوردار بودند؛ اما فسل وگا اینگونه نبود و نمیتوانست سود چندانی از خودروهای خود دریافت کند. در نتیجه در سال ۱۹۶۴ به پایان راه رسید. عجیب اینکه فرانسه بهعنوان خانه برندهای لوکس جهانی مثل لویی ویتون و شنل شناخته میشود، اما در چند دهه اخیر نتوانسته یک برند موفق در بخش خودروهای لوکس معرفی کند.
برندهای خودرو منقرض شده: هادسون هورنت
هادسون با چراغهای جلو بزرگ و خط کشیده سقف بهعنوان یک مدل متفاوت جلوه میکرد. همچنین مرکز ثقل این خودرو پایینتر از سایر خودروها بود و باعث میشد هندلینگ بهتری داشته باشد.
موتور شش سیلندر خطی ۵ لیتری هادسون هورنت میتوانست قدرتی معادل ۳۰۸ اسب بخار را در اختیار شما قرار دهد. همین هم باعث شد در سال ۱۹۵۲ به ستاره مسابقه نسکار تبدیل شود.
سرنوشت برند Hudson
شرکت هادسون از مشکلات ساختاری رنج میبرد. همچنین هزینه بالای توسعه خودرو و رقابت با جنرال موتورز، فورد و کرایسلر باعث شده بود که آنها در موقعیت دشواری قرار بگیرند. در نهایت در سال ۱۹۵۴ این برند با نش ادغام شد و ایامسی شکل گرفت. آخرینبار نیز در سال ۱۹۵۷ بود که یک خودرو سواری با نشان هادسون دیده شد.
اینوچنتی مینی
در ادامه بهترین محصولات برندهای خودرو منقرض شده به اینوچنتی مینی میرسیم. شرکت اینوچنتی در ابتدا بهعنوان تولیدکننده اسکوتر شناخته میشد. هرچند کمکم با کمک آستین بریتانیا وارد صنعت خودرو شد و از دهه ۱۹۶۰ تولید مینی را تحت لیسانس آغاز کرد.
در سال ۱۹۷۴ نیز نسخه بهروز شده این خوردو با طراحی جدید عرضه شد تا با اتوبیانکی آبارث ای۱۱۲ رقابت کند. این خودرو بارها بهروزرسانیهای متعددی را دریافت کرد و سرانجام در سال ۱۹۹۳ بازنشسته شد.
سرنوشت برند Innocenti
اینوچنتی پس از سالها فعالیت مستقل زیر نفوذ دی توماسو قرار گرفت. سپس در دهه ۱۹۹۰ توسط فیات خریداری شد. آنها نیز تصمیم گرفتند کارخانه اینوچنتی را تعطیل کرده و این برند را صرفا برای برخی از محصولات آزمایشی خود استفاده کنند.
برندهای خودرو منقرض شده: جنسن اینترسپتور
جنسون اینترسپتور در سال ۱۹۶۶ بهعنوان جایگزین مدل CV8 معرفی شد. طراحی این خودرو را شرکت ایتالیایی کاروزریا تورینگ انجام داده بود؛ به همین خاطر نسبت به سایر خودروهای اسپرت بریتانیایی ظاهری متفاوت داشت. اینترسپتور از موتورهای V8 کرایسلر بهره میبرد و حتی در سال ۱۹۶۶ با سامانه چهارچرخ محرک نیز عرضه شد.
خودرو جدید جنسون مناسب افرادی بود که گشتاور نرم و قدرتمند در دور پایین موتور را به فرمانپذیری دقیق و هزینه نگهداری پایین ترجیح میدادند. با وجود اینکه اینترسپتور یکی از بهترین خودروهای بازار محسوب میشد، اما نتوانست در سرنوشت تاریک یکی از برندهای خودرو منقرض شده تغییری ایجاد کند.
سرنوشت برند Jensen
هزینه بالای خودرو دستساز، تیراژ پایین و بحران نفتی ۱۹۷۰ باعث شده بود که فشار زیادی بر این شرکت وارد شود. در نهایت نیز تولید در سال ۱۹۷۶ متوقف شد. البته یکبار در سال ۲۰۰۱ تلاشی برای احیا این برند صورت گرفت؛ اما در آن زمان نیز تنها ۲۰ دستگاه خودرو ساخته شد.
رانچو ماترا
رانچو از جمله خودروهایی بود که مفهوم کراساوور را پیش از شکلگیری آن پیشبینی کرده بود. البته که ماترا برخلاف ظاهر جذاب خود یک خودرو آفرودی واقعی نبود و نیروی آن فقط به چرخهای جلو منتقل میشد. جالب اینکه شرکت سازنده از ترکیب قطعات سایر محصولات خود مدل ماترا را ساخته بود.
کار در ابتدا با ون VF2 شروع شد و مهندسان یک موتور ۱.۴ لیتری و ۸۰ اسب بخاری از مدل 130GT را روی آن سوار کردند. سپس نوبت به ترمزهای مدل 1100TI و جعبهدنده چهار سرعته از مدل 1307 رسید.
سرنوشت برند Matra
مشکلات اقتصادی سبب شد که ماترا به تولید قراردادی برای سایر خودروسازان رو بیاورد. شاخصترین مدل عرضه شده در این دوره نیز رنو اسپیس بود. هرچند رنو در سال ۲۰۰۳ تصمیم گرفت نسل سوم اسپیس را خودش تولید کند. به همین خاطر ماترا با صنعت خودروسازی خداحافظی کرد.
مرکوری کوگر
مرکوری کوگر با هدف پر کردن فاصله بین فور موستانگ و فورد تاندربرد به بازار عرضه شده بود. در واقع میخواست ترکیبی از عملکرد اسپرت و سطح نسبتا بالایی از تجمل را ارائه کند و در این زمینه نیز موفق شد. استفاده از موتور ۶.۴ لیتری V8 با قدرت ۳۲۵ اسب بخار نیز جذابیت این مدل را دو چندان میکرد.
کوگر در سال نخست حضور در بازار توانست فروش خارقالعاده ۱۵۰ هزار دستگاه را به ثبت برساند. هرچند در نسلهای بعد این موفقیت تکرار نشد. آنها از هویت اسپرت مدل اولیه فاصله گرفته بودند و خودروهایی کند محسوب میشدند.
سرنوشت برند Mercury
همپوشانی بیش از حد با مدلهای اصلی فورد باعث شد که این برند با مشکل مواجه شود. این برند از نظر میزان لوکس بودن نیز فاصله زیادی با لینکلن نداشت. به همین خاطر در نهایت فورد تصمیم گرفت روی دو برند اصلی فورد و لینکلن تمرکز کرده و مرکوری را در لیست برندهای خودرو منقرض شده قرار دهد.
برندهای خودرو منقرض شده: موریس ماینر
موریس ماینر در سال ۱۹۴۸ عرضه شد و توانست به یک مدل نمادین در میان برندهای خودرو منقرض شده تبدیل شود. ماینر از طراحی جمعوجور، فضای مناسب و مصرف سوخت پایین بهره میبرد. ترکیبی که برای خانوادههای بریتانیایی پس از جنگ گزینهای معقول بود. 
ماینر از نظر سرعت و شتاب چندان خودرو هیجانانگیزی محسوب نمیشد؛ اما فرمانپذیری و هندلینگ فوقالعادهای داشت. هرچند در سالهای بعد موریس از موتورهای قدرتمندتری برای ماینر استفاده کرد و توانست در مجموع ۱.۴ میلیون دستگاه از آن را به فروش برساند.
سرنوشت برند Morris
تحولات ساختاری صنعت خودرو بریتانیا در نهایت سرنوشت موریس را رقم زد. در ابتدا با آستین ادغام شد تا شرکت موتور بریتانیا شکل گیرد. سپس در سال ۱۹۶۸ با چند شرکت دیگر ادغام شد تا بریتیش لیلاند ایجاد شود. در نهایت نیز همین ادغامها مشکلساز شد و پس از سال ۱۹۸۴ هیچ خودرویی با برند موریس در بازار حضور پیدا نکرد.
اولدزموبیل ۴-۴-۲
انتخاب چنین نامی برای یک خودرو واقعا عجیب است. هرچند مدیران اولدزموبیل قصد داشتند به ویژگی اصلی این خودرو یعنی چهار کاربراتور، چهار سرعته بودن جعبهدنده و دو خروجی اگزور اشاره کنند. البته که این تعریف در طول زمان تغییر کرد.
اولدزموبیل ۴-۴-۲ در نسخه هورست با موتور V8 با قدرت ۳۹۰ اسب بخار عرضه شد و یکی از قویترین خودروهای عضلانی آمریکا در آن دوره محسوب میشد.
سرنوشت برند Oldsmobile
در میان بسیاری از برندهای خودرو منقرض شده همپوشانی بهعنوان مشکل اصلی دیده میشود و این مسئله در مورد اولدزموبیل نیز صدق میکند. در میان محصولات جنرال موتوز رقبای زیادی برای این برند وجود داشت. مشتریان نیز دلیل مشخصی برای انتخاب آن بهجای شورولت، پونتیاک یا بیوک نداشتند. در نهایت در سال ۲۰۰۴ جنرال موتوز این برند را تعطیل کرد.
نش متروپولیتن
متروپولیتن برای پاسخ به نیاز بازار به خودروهای کوچک و کممصرف طراحی شده بود. شرکت پینینفارینا طراحی بدنه این خودرو را انجام داد و برای تولید نیز از ظرفیت شرکت آستین در بریتانیا استفاده شد. در نتیجه متروپولیتن خودرویی آمریکایی با طراحی ایتالیایی و تولید بریتانیایی بود. ابعاد بسیار کوچک در کنار وزن پایین و مصرف سوخت مناسب آن را به گزینهای جذاب و شیک تبدیل کرده بود.
فروش متروپولیتن در سال ۱۹۵۴ آغاز شد. مردم آمریکا اغلب یک خودرو عضلانی را بهعنوان خودرو اصلی و یک نش متروپولیتن را بهعنوان خودرو دوم خانواده خریداری میکردند.
سرنوشت برند Nash
در سال ۱۹۵۳ دو شرکت نش و هادسون با هم ادغام شدند تا AMC را بهوجود بیاورند. شرکت حاصل از این ادغام بهچهارمین خودروساز بزرگ آمریکا تبدیل گشت و از سال ۱۹۵۷ هیچ خودرویی با برند نش تولید نشد. هرچند این شرکت نیز در سال ۱۹۸۷ تحت مالکیت کرایسلر درآمد.
برندهای خودرو منقرض شده: اناسیو رو 80
رو ۸۰ از نظر فنی جلوتر از زمان خود بود. موتور دو روتوره وانکل قدرت ۱۱۵ اسب بخار را تولید میکرد و میتوانست به حداکثر سرعت ۱۸۰ کیلومتر بر ساعت برسد. طراحی آیرودینامیک آن نیز بسیار مورد توجه قرار گرفت و در سال ۱۹۶۸ بهعنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد. بسیاری حتی رو ۸۰ را خودروی خانوادگی آینده میدانستند.
نقطه ضعف این خودرو به آببندی و دوام روتورهای موتور وانکل مربوط میشد. هزینه تعمیرات و تعویض موتور بار سنگینی را روی دوش شرکت سازنده گذاشت و البته به اعتبار این برند نیز تا حدودی آسیب زد.
سرنوشت برند NSU
هزینه هنگفت تعمیرات رو ۸۰ باعث شد که NSU از نظر مالی بهشدت ضعیف شود. فولکسواگن نیز که به کارخانه و تجهیزات این شرکت علاقه داشت، آن را خریداری کرد. در سال ۱۹۶۹ نیز اناسیو و اتو یونیون با هم ادغام شدند و پس از آن دیگر هیچ خودرویی با این برند دیده نشد.
پانار ۲۴ بیتی
پانار بهعنوان یکی از قدیمیترین نامهای تاریخ خودروسازی شناخته میشود و فعالیت آن به سال ۱۸۹۱ بازمیگردد. در دهه ۱۹۶۰ افراد عادی این برند را بیشتر بهخاطر سدانهای بزرگ و ۶ نفره میشناختند. علاقهمندان به مسابقه نیز پانار را بهعنوان تولیدکننده خودروهای اسپرت بسیار سبک یاد میکردند.
- گرانترین خودروهای جهان در سال 2026 ؛ از رولزرویس بوت تیل تا بوگاتی شیرون پروفیلی
- ویژگیهایی که خودروهای مدرن را بدتر کردهاند؛ از نمایشگرهای بزرگ تا حذف دکمهها
- ۲۲ خودروی جنجالی تاریخ؛ وقتی غولهای خودروسازی اعتبار خود را زیر سوال بردند
- چرا بیشتر خودروسازان سراغ موتور ۲ لیتری چهار سیلندر میروند؟
در آن زمان وضعیت اقتصادی این خودروساز قدیمی چندان خوب نبود و تلاش کرد با ترکیب این دو هویت سری ۲۴ را متولد کند.
مدل ۲۴ بیتی به موتور دو سیلندر تخت هواخنک مجهز شده بود و بهخاطر وزن پایین و طراحی آیرودینامیک میتوانست با سرعت بالا حرکت کند. مدل ۲۴ بیتی در میان بهترین محصولات برندهای خودرو منقرض شده قرار میگیرد؛ اما فروش آن بهاندازهای نبود که بتواند پانار را از وضعیت دشوار مالی نجات بدهد.
سرنوشت برند Panhard
در سال ۱۹۶۷ سیتروئن بخش خودروسازی پانار را تصاحب کرد و در نتیجه فعالیت این برند در صنعت خودروهای عادی بهپایان رسید. هرچند پانار به تولید خودروهای زرهی و تاکنیکی ادامه داد. در نهایت نیز سال ۲۰۱۲ تحت مالکیت گروه ولوو قرار گرفت. با وجود این، هنوز خودروهای نظامی با این برند تولید میشوند.
پونتیاک فایربرد
جنرال موتورز موافق نبود که پونتیاک یک خودرو اسپرت دو نفره عرضه کند. آنها بر این باور بودند که چنین خودرویی عملا به فروش شورولت کوروت آسیب خواهد زد. در عوض پونتیاک مجوز عرضه یک خودروی اسپرت بر پایه پلتفرم کامارو را دریافت کرد. 
طراحی خاص و موتور قدرتمند باعث شد خیلی زود فایربرد به یکی از شناختهشدهترین خودروهای آمریکایی تبدیل شود. هرچند که در نهایت سرنوشت فایربرد به سرنوشت پونتیاک گره خورد.
سرنوشت برند Pontiac
جنرال موتورز عادت داشت که محصولات متعددی را با برندهای مختلف روانه بازار کند. هرچند پس از بحران مالی سال ۲۰۰۷ آنها تصمیم گرفتند تعداد برندها را کاهش دهند. در نتیجه منابع خود را بیشتر روی شورولت، بیوک، جیامسی و کادیلاک متمرکز کردند. یکی از قربانیان این تصمیم نیز پونتیاک بود.
پلیموث رود رانر
در دهه ۱۹۶۰ بازار بهسمت خودروهای عضلانی قدرتمندتر و گرانتر حرکت میکرد. همین هم سبب شده بود که افراد عادی دیگر توانایی خرید آنها را نداشته باشند. رود رانر برای به هم زدن این وضعیت عرضه شد. شرکت سازنده یک موتور ۶.۳ لیتری با قدرت ۳۳۵ اسب بخار را در خودرویی با کابین بسیار ساده و امکانات رفاهی محدود قرار داده بود.
مدیران پلیموث پیشبینی میکردند که در بهترین حالت ۲۵ هزار دستگاه از این خودرو فروخته شود. هرچند رود رانر بهعنوان یکی از بهترین محصولات در میان برندهای خودرو منقرض شده توانست در دو سال اول به رکورد فروش ۱۴۰ هزار دستگاه دست یابد. اگر فشارهای اقتصادی و مقرراتی دهه ۱۹۷۰ نبود، رود رانر میتوانست موفقیت چشمگیر خود را ادامه دهد.
سرنوشت برند Plymouth
در نهایت پلیموث قربانی تغییر ساختار کرایسلر شد و چندان جایگاه مشخصی در محصولات این گروه نداشت. به همین خاطر در سال ۲۰۰۱ پلیموث به گورستان تاریخ سپرده شد.
روور اسدی 1
در ادامه بهترین محصولات برندهای خودرو منقرض شده به روور SD1 میرسیم. این خودرو بهخاطر طراحی پنجدر و فضای کاربردی قابلتوجه مورد تحسین قرار گرفت. شرکت سازنده از یک موتور ۳.۵ لیتری با قدرت ۱۹۰ اسب بخار استفاده کرده بود و قصد داشت آن را همچون رقیبی برای خودروهای لوکس بیامو و مرسدسبنز ارائه دهد.
مدل اسدی1 توانست در سال ۱۹۷۷ عنوان خودروی سال اروپا را نیز بهدست آورد. هرچند اعتصابات کارگری، تاخیر در تولید و کیفیت ناپایدار باعث شد محصول نهایی چندان رضایتبخش نباشد.
سرنوشت برند Rover
روور در ساختار پیچیده بریتیش لیلاند گرفتار شده بود و سرنوشت مشخصی نداشت. این شرکت چندینبار تغییر مالکیت را تجربه کرد و در نهایت به بیامو رسید. خودروساز آلمانی نیز در سال ۲۰۰۰ تصمیم گرفت بخشهای مختلف این گروه را جدا کرده و روور را به کنسرسیوم فینیکس بفروشد. گرچه این شرکت نیز ۵ سال بعد ورشکست شد. در حال حاضر امتیاز استفاده از برند روور به شرکت تاتا موتورز هند تعلق دارد.
برندهای خودرو منقرض شده: ساب مدل ۹۹
ساب ۹۹ فصل تازهای را در تاریخ ساب رقم زد. شرکت سوئدی سراغ ظاهری مدرنتر رفته و به ایمنی توجه ویژهای نشان داده بود. طراحی بدنه آیرودینامیک، مقاومت بالای کابین در برابر تصادف، جایگاه قرارگیری موتور و سیستم تهویه مناسب از جمله نقاط قوت این مدل بودند.
ساب در سال ۱۹۷۸ مدل ۹۹ توربو را نیز معرفی کرد که میتوانست با موتور ۲ لیتری توربوشارژ قدرت ۱۳۵ اسب بخار را ارائه کند. در نتیجه این اقدام ساب به یکی از پیشگامان استفاده از توربو در خودروهای سواری خانوادگی بدل شد.
سرنوشت برند Saab
مشکلات مالی جلوی فعالیت مستقل ساب را گرفت و این برند در سال ۲۰۰۰ تحت مالکیت جنرال موتورز درآمد. هرچند بحران مالی جهانی نیز جنرال موتورز را مجبور کرد ساب را در سال ۲۰۱۰ به اسپایکر بفروشد. گرچه این مالکیت چندان دوام نیاورد و تولید در سال ۲۰۱۱ متوقف شد. در مرحله پایانی نیز یک شرکت چینی بهنام NAVS داراییهای خودروسازی ساب را خرید.
ساترن اسال
از همان ابتدا قرار بود ساترن همانند یک شرکت مستقل درون جنرال موتورز فعالیت کند. آنها حتی فرهنگ فروش متفاوتی هم داشتند و بهجای چانهزنی روی قیمتگذاری ثابت و تجربه مشتری تاکید میکردند. ساترن اسال بهعنوان بهترین خودرو این برند با بدنه پلاستیکی مقاوم در برابر فرورفتگی، وزن کم و مصرف سوخت مناسب عملا خودروهای اقتصادی ژاپنی را هدف گرفته بود.
استراتژی مدیران این شرکت کاملا موفق بود. ساترن اسال در همان سال اول عرضه توانست به رکورد فروش ۲۳۰ هزار دستگاه دست یابد. هرچند یک مشکل بزرگ همهچیز را خراب کرد.
سرنوشت برند Saturn
راجز اسمیت مدیرعامل جنرال موتورز از رویکرد متفاوت ساترن حمایت میکرد. هرچند تنها یک روز پس از رونمایی رسمی از ساترن بازنشسته شد. مدیران بعدی علاقه چندان زیادی به رویکرد خاص ساترن نداشتند و این برند کمکم هویت مستقل خود را از دست داد. در نهایت نیز در سال ۲۰۱۰ به همراه برخی دیگر از برندهای جنرال موتورز تعطیل شد.
برندهای خودرو منقرض شده: استودبیکر آوانتی
آوانتی را باید یکی از متفاوتترین محصولات برندهای خودرو منقرض شده بهحساب آورد. فرم کشیده بدون جلو پنجره، چراغهای مخفی و بدنه فایبرگلس ظاهری کاملا خاص به آن بخشیده بود. این خودرو از موتور ۴.۷ لیتری سوپرشارژ با قدرت ۲۸۹ اسب بخار بهره میبرد.
آوانتی آنقدر جذاب بود که حتی پس از تعطیلی شرکت سازنده ۵ کارآفرین مختلف تولید آن را تا سال ۲۰۰۶ ادامه دادند.
سرنوشت برند Studebaker
استودبیکر از نظر منابع مالی و مقیاس تولید توان رقابت با غولهای خودروسازی دیترویت را نداشت. در نهایت نیز کاهش فروش و مشکلات مالی سبب شد تولید در سال ۱۹۶۶ متوقف شود.
تاترا مدل 613
تاترا ۶۱۳ یک ماشین کاملا عجیب بود. این خودرو از موتور ۳.۵ لیتری V8 هواخنک با قدرت ۱۶۵ اسب بخار بهره میبرد. مهندسان موتور را در بخش عقب نصب کرده بودند که به تاترا اجازه میداد فضای داخلی جاداری داشته باشد. همچنین این خودرو میتوانست در شرایط آبوهوایی سخت اروپای شرقی دوام بیاورد. 
تاترا به چکسلواکی تعلق داشت، اما از شرکت ایتالیایی وینیاله برای طراحی خودرو کمک گرفته بود. به همین خاطر برخلاف سایر خودروهای بلوک شرق ظاهری نسبتا مدرن و لوکس داشت. تاترا ۶۱۳ بهعنوان یکی از معتبرترین خودروهای اروپای شرقی در دوران جنگ سرد شناخته میشد. البته بهشدت هم در میان اعضای کاگب و سازمانهای امنیتی بلوک شرق محبوب بود.
سرنوشت برند Tatra
پس از فروپاشی کمونیسم بازار خودروهای تاترا بهشدت کوچک شد و این شرکت نتوانست با خودروسازان غربی رقابت کند. در نهایت در سال ۱۹۹۹ تاترا تولید خودروهای سواری را متوقف کرد؛ اما به تولید کامیون در مقیاس محدود ادامه داد. به همین خاطر میتوان آن را پس از پژو دومین تولیدکننده قدیمی خودرو در اروپا دانست.
تالبوت سامبا کابریولت
سامبا کابریولت در سال ۱۹۸۲ معرفی شد و توانست بهعنوان یکی از نخستین خودروهای روباز کوچک و اقتصادی اروپا توجهات زیادی را جلب کند. این خودرو از موتور چهار سیلندر ۱.۱ لیتری بهره میبرد و به سقف جمعشونده مجهز شده بود. ترکیب وزن کم و ابعاد کوچک باعث شده بود که برای رانندگی شهری بسیار چابک باشد.
شرکت سازنده نسخه روباز این خودرو را نیز با قیمت نسبتا پایین عرضه کرد. هدف این بود که جوانان با بودجه محدود نیز بتوانند صاحب یک خودرو روباز شوند.
سرنوشت برند Talbot
مشکل اصلی تالبوت بیشتر به ساختار پیچیده گروه PSA مربوط میشد. تالبوت موفق نشد هویت مستقلی در این گروه پیدا کند و بیشتر محصولات متعلق به پژو، سیمکا یا کرایسلر را با نشان خود عرضه میکرد. در نهایت نیز PSA تصمیم گرفت منابع خود را روی پژو و سیتروئن متمرکز کند و تالبوت را به لیست برندهای خودرو منقرض شده بفرستد.
ترایمف استگ
شرکت ترایمف خودروهای جذاب زیادی را روانه بازار کرده است. بسیاری مجموعه رودسترهای اسپرت سری TR این برند در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ را هنوز عاشقانه دوست دارند. هرچند برای انتخاب بهترین خودرو این برند منقرض شده باید سراغ استگ برویم. خودرویی که قرار بود با مرسدسبنز SL رقابت کند.
استگ با هدف قرار گرفتن میان خودروهای اسپرت و گرندتورهای لوکس معرفی شد. این خودرو از موتور ۳ لیتری V8 بهره میبرد که روی کاغذ جذاب بود؛ اما ممکن بود بهخاطر ایراد در سیستم خنککاری مشکلساز شود.
سرنوشت برند Triumph
بریتیش لیلاند بهعنوان شرکت مادر ترایمف بهتدریج این برند را حذف کرد. در سال ۱۹۸۱ آخرین محصول این برند با نام ترایمف آکلیم ساخته شد. پس از پایان فعالیت ترایمف نیز هیچ تلاش خاصی برای احیای آن صورت نگرفت. فقط بیامو حقوق مربوط به نام این برند را در سال ۱۹۹۴ خریداری کرد. جالب اینکه این دو در دهه ۱۹۷۰ در بازار خودروهای اسپرت کوچک اروپا رقیب همدیگر بودند.
وسپا مدل 400
در پایان برندهای خودرو منقرض شده به وسپا میرسیم. این برند ایتالیایی در سرتاسر جهان بهخاطر اسکوتر و موتورسیکلتهای خود معروف است. هرچند در سال ۱۹۵۷ آنها در تصمیمی غیرمنتظره وارد بازار خودرو شدند. وسپا مدل ۴۰۰ حدود ۲.۸ متر طول داشت و به یک موتور دو سیلندر دوزمانه با حجم ۳۹۳ سیسی مجهز شده بود. 
با وجود ابعاد کوچک وسپا ۴۰۰ میتوانست میزبان چهار سرنشین باشد و سقف آن نیز بهصورت پارچهای جمعشونده طراحی شده بود. وسپا مدل ۴۰۰ تا چند سال تولید شد و در مجموع توانست حدود ۳۰ هزار دستگاه فروش داشته باشد.
سرنوشت برند Vespa
برخلاف برندهای خودرو منقرض شده هیچ اتفاق تلخی برای وسپا رخ نداد. آنها پس از پایان پروژه ۴۰۰ به این نتیجه رسیدند که نمیتوانند در بازار خودرو رقابت کنند. در نتیجه روی ساخت موتورسیکلت و اسکوتر تمرکز کردند.