جنگنده J-20 چین در حالت «جانور» با ۱۴ موشک دیده شد

0 ارسال شده توسط: علی شمس 19 شهریور 1405 ساعت 15:51

تصاویر جدید از یک جنگنده پنهانکار J-20 چین نشان می‌دهد که این هواپیمای پیشرفته با هشت موشک PL-15 روی بال‌های خود پرواز می‌کند که پرسش‌هایی را درباره قابلیت‌های عملیاتی آن مطرح می‌سازد.

اصطلاح «حالت جانور» (Beast Mode) که توسط لاکهید مارتین برای جنگنده F-35 لایتنینگ II ابداع شد، اکنون برای هواپیماهای نسل پنجم دیگر نیز به کار می‌رود. این اصطلاح به پیکربندی حمل حداکثر تسلیحات، هم در داخل و هم روی نقاط سخت خارجی هواپیما اشاره دارد. مشاهده جنگنده J-20 در این حالت، تحولات قابل توجهی را در راهبردهای نیروی هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق چین (PLAAF) نشان می‌دهد و اگرچه توان حمل موشک PL-15 را افزایش می‌دهد، پنهانکاری هواپیما را به خطر می‌اندازد.

مشاهده جنگنده J-20 در حالت حمل خارجی موشک

در سال ۲۰۲۴، یک جنگنده نسل پنجم چنگدو J-20 چین در حال پرواز با هشت موشک هوابه‌هوای PL-15 روی نقاط سخت خارجی بال‌هایش مشاهده شد. این جنگنده قابلیت حمل چهار موشک PL-15 دیگر در محفظه‌های داخلی اصلی و دو موشک کوتاه‌برد PL-10 در محفظه‌های جانبی کوچک‌تر خود را دارد. بدین ترتیب، یک J-20 با بار کامل می‌تواند تا ۱۴ موشک را حمل کند. برآوردها نشان می‌دهند که برد موشک PL-15 حدود ۲۰۰ کیلومتر است. همچنین، چین در حال توسعه موشک دوربردتر PL-17 با برد تقریبی ۴۰۰ کیلومتر است که به دلیل ابعاد بزرگ، فقط می‌توان آن را روی بال‌های خارجی حمل کرد.

هدف از استفاده از حالت «جانور» چیست؟

پرواز در حالت «جانور» (Beast Mode) به وضوح به قیمت از بین رفتن ویژگی‌های پنهانکاری جنگنده J-20 تمام می‌شود. در حالی که J-20 به طور کلی دارای پنهانکاری مناسبی از نمای جلو است، افزودن هرگونه تسلیحات خارجی، مشخصات راداری آن را به شدت به خطر می‌اندازد و این هواپیما را روی رادارهای دشمن قابل شناسایی می‌کند. با این حال، استفاده از این حالت می‌تواند در سناریوهای خاصی که نیازی به ورود به حریم هوایی به شدت محافظت‌شده نیست، توجیه داشته باشد.

یکی از دلایل اصلی این پیکربندی، افزایش قابل توجه توانایی حمل موشک است. جنگنده J-20 در حالت «جانور» می‌تواند به عنوان یک عامل چندبرابرساز نیرو عمل کند و به جنگنده‌های J-20 پنهانکار دیگر که با محموله موشکی محدودتر در حال پرواز هستند، یاری رساند. این رویکرد به جنگنده‌های پنهانکار اجازه می‌دهد تا ابتدا وارد فضای درگیری شوند و سپس هواپیماهای مجهز به موشک‌های خارجی از فاصله دورتر پشتیبانی آتش فراهم کنند. همچنین، جنگنده J-20 می‌تواند از هواپیماهای تاکتیکی دیگر مانند J-15 یا J-35 نوظهور محافظت کند.

برخلاف F-35 که یک جنگنده چندمنظوره است و ماموریت‌های پشتیبانی نزدیک هوایی را نیز انجام می‌دهد، جنگنده J-20 عمدتاً برای ماموریت‌های برتری هوایی طراحی شده است. این جنگنده احتمالاً بیشتر ماموریت‌های خود را از فاصله ماورای دید (BVR) انجام می‌دهد و کمتر وارد حریم هوایی دشمن می‌شود. این رویکرد، استفاده از نقاط سخت خارجی برای حمل موشک را منطقی‌تر می‌کند، زیرا کمتر خود را در معرض خطر مستقیم قرار می‌دهد.

بیشتر بخوانید

رقابت تسلیحات موشکی دوربرد

قابلیت‌های جنگنده J-20 در صورت ادغام موشک PL-17 روی نقاط سخت خارجی آن، به‌شدت افزایش می‌یابد. موشک PL-17 که برای محفظه‌های داخلی هواپیما بسیار بزرگ است، برد موثر J-20 را به طور چشمگیری گسترش می‌دهد و به آن امکان می‌دهد اهداف باارزشی مانند هواپیماهای سوخت‌رسان هوایی یا هواپیماهای آواکس را در فواصل بسیار دورتر از فضاهای هوایی مورد مناقشه درگیر کند. همچنین، برنامه موشک PL-16 چین در تلاش است تا بردی مشابه PL-15 را با اشغال فضای داخلی کمتر در محفظه تسلیحات J-20 ارائه دهد.

چین اخیراً توسعه موشک‌های هوابه‌هوای (AAM) دوربرد خود را تسریع کرده است. موشک‌های جدیدی مانند PL-15 و PL-17، ایالات متحده را به توسعه موشک مشترک تاکتیکی پیشرفته AIM-260 (JATM) واداشته است. برنامه AIM-260 به دنبال ارائه یک موشک هوابه‌هوای جدید با برد بسیار بیشتر از AIM-120 AMRAAM فعلی است. بر اساس برآوردهای اولیه، این موشک بردی فراتر از ۲۰۰ کیلومتر خواهد داشت و قرار است در جنگنده‌های F-22، F-35، هواپیماهای نسل چهارم و F-47 آینده ادغام شود. AIM-260 به طور خاص برای مقابله با تهدید موشک‌های دوربرد چینی طراحی شده است.