گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
پیشرانه‌های راکتی تسلا رودستر که این روزها در کانون توجه قرار گرفته‌اند، در واقع ایده‌ای نو نیستند و تاریخچه آن‌ها به تقریباً یک قرن پیش و تلاش‌های اوپل در آلمان بازمی‌گردد.
در دنیای خودرو، نوآوری‌های چشمگیر همواره جلب توجه می‌کنند. زمانی که تسلا از قابلیت‌های خارق‌العاده رودستر جدید خود با پیشرانه‌های گازی خبر داد، بسیاری آن را یک جهش بی‌سابقه در مهندسی خودرو پنداشتند. اما آیا واقعاً این فناوری کاملاً جدید است یا ریشه‌های آن در تاریخ پنهان مانده است؟ تاریخ نشان می‌دهد ایده‌ی خودروهای مجهز به پیشرانه راکتی، سابقه‌ای طولانی‌تر از آنچه تصور می‌شود، دارد و اوپل پیشرو این مسیر بود.
اوپل تقریباً یک قرن پیش خودروهای مجهز به پیشرانه‌های راکتی می‌ساخت
هرچند ویدئوهای تسلا رودستر (Tesla Roadster) سروصدای زیادی به پا کرده، اما فناوری پیشرانه‌های راکتی تسلا رودستر جدید نیست. تسلا رودستر از فناوری Cold Gas Thruste با نیتروژن فشرده استفاده می‌کند که با سیستم کنترل کامپیوتری پیچیده، مانورهای آکروباتیک خارق‌العاده‌ای را ممکن می‌سازد.
اما اوپل راک (Opel RAK) مدل ۱۹۲۸، از موشک‌های باروت سیاه استفاده می‌کرد که برخلاف سیستم‌های CGT، به سیستم احتراق نیاز داشتند.
آغاز عصر سرعت با اوپل راک ۱ و ۲
اوپل راک ۱ با ۱۲ موتور راکت باروتی در عقب و یک اسپویلر ابتدایی طراحی شد. این ایده از ماکس والیر و فریتز فون اوپل برای ترویج اوپل و سفر فضایی نشات گرفت. در اولین آزمایش در مارس ۱۹۲۸، اوپل راک ۱ به سرعت ۷۵ کیلومتر بر ساعت دست یافت و در آوریل به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت رسید.
در می ۱۹۲۸، تیم اوپل راک ۲ (Opel RAK.2) را با ۲۴ راکت به میدان آورد که به حداکثر سرعت ۲۳۳ کیلومتر بر ساعت دست یافت. این موفق‌ترین رکورد این خودروها بود.
اوپل راک ۳ (Opel RAK.3) که بر روی ریل حرکت می‌کرد، به سرعت ۲۹۰ کیلومتر بر ساعت رسید اما از مسیر خارج و نابود شد. اوپل راک ۴ (Opel RAK.4) نیز قبل از پرتاب منفجر گشت. این حوادث باعث توقف آزمایش‌ها توسط مقامات راه‌آهن و روی آوردن تیم به هواپیماهای موشکی شد.
خودروهای مجهز به پیشرانه‌های راکتی عمدتاً به مسابقات ثبت سرعت محدود شدند
پس از اوپل، خودروهای راکتی عمدتاً به دنبال ثبت رکوردهای سرعت بودند. بلو فلیم (Blue Flame)، یک خودروی راکتی مسابقه‌ای، در ۲۳ اکتبر ۱۹۷۰ توسط گری گابلیچ در نمک‌زارهای بونویل یوتا با سرعت ۱۰۰۱ کیلومتر بر ساعت رکورد جهانی را ثبت کرد.
این رکورد برای ۱۳ سال پابرجا بود تا اینکه در ۴ اکتبر ۱۹۸۳، توسط تراست ۲ (Thrust2)، یک خودروی جت بریتانیایی، شکسته شد.
تراست ۲ از موتور جت توربینی رولز رویس RB.146 بهره می‌برد. این خودرو ۱۲ سال رکورددار بود تا اینکه تراست اس‌اس‌سی (ThrustSSC)، با عبور از سرعت ۱۲۲۸ کیلومتر بر ساعت، دیوار صوتی را شکست.
چالش‌های پیشرانه‌های راکتی در جاده‌های عمومی
استفاده از پیشرانه‌های راکتی در جاده‌های عمومی چالش‌های فراوانی دارد که مانع از فراگیر شدن آن‌ها شده است:
- هزینه و دسترسی به سوخت: سوخت‌هایی مانند نیتروژن مایع گران‌قیمت هستند و دسترسی به آن‌ها دشوار است.
- قدرت بیش از حد: پیشرانه‌ها نیروی زیادی تولید می‌کنند. کنترل نیروی عظیم خودرویی مانند تراست اس‌اس‌سی نیازمند خلبان نیروی هوایی مانند وینگ کامندر اندی گرین (Wing Commander Andy Green) بود.
- ایمنی پایین: خطراتی مانند شتاب ناگهانی برای سرنشینان، پرتاب آوار به سمت خودروهای پشت سر، و صدای بلند شبیه به پرتاب شاتل فضایی در ترافیک، از مشکلات ایمنی این خودروها است.
- خطر موشک هدایت‌شونده: در صورت پاره شدن مخزن گاز فشرده در تصادفات، خودرو می‌تواند به یک موشک هدایت‌شونده تبدیل شود.
- فقدان زیرساخت: این خودروها از حمایت مشتری، ایستگاه‌های سوخت‌گیری، حمایت قانونی یا جاده‌های مناسب محروم هستند.