وویجر ۱

فضاپیمای وویجر ۱ در فاصله یک روز نوری از زمین قرار گرفت؛ نقطه عطفی در سفر میان‌ستاره‌ای!

وویجر ۱ ناسا به عنوان اولین جرم ساخته دست بشر، حالا در فاصله‌ای قرار دارد که نور برای رسیدن به آن یک روز کامل نیاز دارد.

این دستاورد خیره‌کننده، یک رکورد تاریخی جدید را در سفر بی‌بازگشت کاوشگرهای فضایی رقم می‌زند و ابعاد تازه‌ای از گستردگی جهان را آشکار می‌سازد. فضاپیمایی که از سال ۱۹۷۷ مشغول کاوش است، به دورترین نقطه از زمین دست یافته است که تاکنون یک ابزار انسانی به آن رسیده است.

بیشتر بخوانید

نقطه عطف تاریخی در سفر وویجر ۱

ناسا اعلام کرده است که وویجر ۱ در تاریخ چهارشنبه، ۱۸ نوامبر، در ساعت ۵:۱۶ صبح به وقت شرقی، از مرز «یک روز نوری» عبور کرده است. این فاصله معادل ۲۵.۹ میلیارد کیلومتر (۱۶.۱ میلیارد مایل) از زمین است که نور برای پیمودن آن ۲۴ ساعت کامل زمان نیاز دارد. در نتیجه، هر پیام رادیویی ارسالی از زمین اکنون یک روز طول می‌کشد تا به وویجر ۱ برسد و یک روز دیگر برای بازگشت پاسخ آن زمان لازم است، که به معنای تأخیر دو روزه در ارتباط با این کاوشگر است. این موضوع به خوبی عظمت این دستاورد را نشان می‌دهد.

وویجر ۱ در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷، شانزده روز پس از همتای خود، وویجر ۲، به فضا پرتاب شد. این فضاپیما در سال ۱۹۷۹ از کنار سیاره مشتری و در سال ۱۹۸۰ از کنار زحل و قمر آن، تیتان، عبور کرد. نقطه عطف مهم دیگر، ورود آن به فضای میان‌ستاره‌ای در سال ۲۰۱۲ بود که آن را به اولین کاوشگر انسانی با چنین دستاوردی تبدیل کرد. وویجر ۱ با سرعت تقریباً ۶۱,۰۰۰ کیلومتر بر ساعت به سمت ستاره گلیسه ۴۴۵ (Gliese 445)، واقع در صورت فلکی خرس کوچک و در فاصله ۱۷ سال نوری، در حال حرکت است. انتظار می‌رود این کاوشگر حدود ۴۰,۰۰۰ سال دیگر از فاصله ۱.۷ سال نوری این ستاره عبور کند. وویجر ۲ مسیر متفاوتی را در پیش گرفته و انتظار می‌رود در نوامبر ۲۰۳۵ به مرز یک روز نوری از زمین برسد.

مطالب مرتبط

حفظ حیات کاوشگر؛ ابزارهای فعال و راز طول عمر وویجر ۱

وویجر ۱ با استفاده از ژنراتورهای هسته‌ای کار می‌کند که گرمای حاصل از واپاشی پلوتونیوم را به انرژی تبدیل می‌کنند. با این حال، میزان تأمین انرژی هر سال کاهش می‌یابد و ناسا برای صرفه‌جویی در مصرف، اکثر ابزارهای علمی آن را خاموش کرده است. طبق صفحه وضعیت مأموریت ناسا، در حال حاضر تنها مغناطیس‌سنج و ابزار موج پلاسمایی این فضاپیما همچنان فعال هستند. «گری هانت»، از اعضای تیم تصویربرداری اولیه وویجر، طول عمر بالای این کاوشگر را مدیون سخت‌افزارهای اثبات‌شده و سیستم‌های پشتیبان می‌داند. او توضیح می‌دهد که در صورت بروز هرگونه مشکل، کاوشگر به‌طور خودکار به سیستم پشتیبان تغییر وضعیت می‌دهد که همیشه یک حالت ایمن را تضمین می‌کرد.

بر روی وویجر ۱ هنوز یک صفحه طلایی (Golden Record) حاوی صداها و تصاویر منتخب از زمین نگهداری می‌شود. «گلن سوانسون»، مورخ، دریافته است که طراحان این صفحه، دستورالعمل‌های پخش آن را در داخل پوشش صفحه نیز تکرار کرده‌اند تا در صورت فرسایش بخش بیرونی، این اطلاعات از بین نرود. همچنین ناسا پس از پرتاب‌ها، ۱۰ نسخه اضافی از این صفحه تهیه کرده بود.

0 دیدگاه
جدیدترین
قدیمی ترین بیشترین رای