ناو هواپیمابر

ناوهای هواپیمابر چین با برخورداری از زرادخانه موشکی گسترده زمینی، یک مزیت استراتژیک قابل توجه نسبت به نیروی دریایی آمریکا در اقیانوس آرام به دست آورده‌اند.

در تاریخ نظامی ایالات متحده دستاوردهای بزرگی وجود دارد، اما پنج نمونه از بدترین ناوهای هواپیمابر آمریکا نشان می‌دهند که حتی در اوج قدرت، پروژه‌هایی با غرق‌شدن سریع یا لغو زودهنگام به شکست انجامیده‌اند.

ناو هواپیمابر ۱۴,۷۰۰ تنی USS Wasp، با وجود انجام مأموریت‌های حیاتی در جنگ جهانی دوم، به دلیل ضعف طراحی و آسیب‌پذیری بالا در برابر اژدرها و انفجارهای سوخت، به عنوان بدترین ناو تاریخ آمریکا شناخته می‌شود.

ناو هواپیمابر تئودور روزولت به عنوان نخستین شناور نیروی دریایی آمریکا، با تجهیز به مرکز جنگ هوایی بدون سرنشین (UAWC)، عصر جدیدی از عملیات‌های پهپادی را آغاز می‌کند.

«سرعت پرتاب جنگنده‌ها از ناو هواپیمابر» فرآیندی مهندسی‌شده و نفس‌گیر است که نیروی گرانش را به چالش می‌کشد و آن‌ها را در مدت‌زمانی کوتاه به اوج می‌رساند.

ناو هواپیمابر هسته‌ای USS Nimitz پس از پنج دهه خدمت پرافتخار و انجام مأموریت‌های عملیاتی متعدد، برای همیشه از چرخه وظیفه فعال خارج می‌شود و به دوران بازنشستگی گام می‌نهد.

کوچکترین ناو هواپیمابر جهان، HTMS چاکری ناروبت متعلق به تایلند، با وجود فقدان هواپیما و گشت‌زنی‌های نادر، داستانی ۲۸۵ میلیون دلاری از پیچیدگی‌های قدرت دریایی و کارایی غیرمنتظره در شرایط بحرانی را فاش می‌سازد.

نیروی دریایی آمریکا قراردادی به ارزش ۴۱۸٫۵ میلیون دلار برای اوراق نخستین ناو هواپیمابر هسته‌ای جهان، یعنی USS Enterprise، به شرکت NorthStar Maritime Dismantlement Services اعطا کرده است که این ناو تاریخی را به پایان عمر خود می‌رساند.

ناوشکن Type 83 نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا لغو شده است تا این کشور به سمت یک نیروی دریایی ترکیبی حرکت کند، که می‌تواند تا سال ۲۰۴۰ این نیرو را بدون هیچ ناوشکن سنتی‌ای مواجه سازد.

در سال ۲۰۱۰، بریتانیا در اقدامی بی‌سابقه قصد لغو پروژه دو ناو هواپیمابر عظیم خود را داشت که شامل ناو هواپیمابر ملکه الیزابت بود، اما کشف کرد که تکمیل آن‌ها ارزان‌تر از توقف ساخت است.