ناوهای هواپیمابر هسته‌ای

چرا ناوهای هواپیمابر هسته‌ای نیروی دریایی آمریکا هرگز موزه نمی‌شوند؟

با وجود تبدیل چندین ناو هواپیمابر متعارف به موزه، ناوهای هواپیمابر هسته‌ای نیروی دریایی آمریکا به دلیل پیچیدگی‌های عظیم و هزینه‌های گزاف، هرگز چنین سرنوشتی نخواهند داشت.

نیروی دریایی آمریکا دارای پنج ناو هواپیمابر است که پس از پایان خدمت، به موزه‌های دریایی تبدیل شده‌اند؛ اما ۱۱ ناو هواپیمابر کنونی این نیرو که همگی با قدرت هسته‌ای کار می‌کنند، سرنوشت متفاوتی دارند.

این تفاوت عمده به دلیل قوانین سختگیرانه فدرال و محیط‌زیستی مربوط به از کار انداختن و نگهداری بلندمدت رآکتورهای هسته‌ای آن‌هاست. خارج کردن ایمن سوخت هسته‌ای و قطعات رادیواکتیو، فرایندی به شدت گران و پیچیده است که مانع از تبدیل آن‌ها به جاذبه‌های توریستی می‌شود.

چالش رآکتورهای هسته‌ای در ناوهای جنگی

برخلاف پنج ناو هواپیمابر متعارف که موزه شده‌اند، ۱۱ ناو هواپیمابر اتمی فعال نیروی دریایی آمریکا هرگز چنین سرنوشتی نخواهند داشت. دلیل اصلی، رآکتورهای هسته‌ای پرتو‌زا و پسماندهای رادیولوژیکی آن‌هاست.

ناوهای هواپیمابر هسته‌ای

خارج کردن رآکتورها، که عمیقا در بدنه تعبیه شده‌اند، مستلزم تخریب بخش‌های وسیعی از کشتی است؛ فرایندی که دریادار توماس مور در سال ۲۰۱۲ آن را بسیار پیچیده و پرهزینه توصیف کرد. ناو هواپیمابر هسته‌ای یو‌اس‌اس اینترپرایز (USS Enterprise CVN-65)، که در سال ۲۰۱۲ بازنشسته شد، نمونه بارز این چالش است.

بیشتر بخوانید

فرایند پرهزینه اوراق‌سازی و سرنوشت «اینترپرایز»

بازسازی ناوهایی که برای دسترسی به رآکتورها تکه‌تکه شده‌اند، از نظر مالی ناممکن است. پسماندهای رادیواکتیو مانع غرق کردن ناوها شده و باید با دقت بالا خارج و مهر و موم شوند. سپس این مواد طبق مقررات سختگیرانه به مراکز دفن زباله هسته‌ای تأیید شده، نظیر تاسیسات رآکتورهای دریایی آیداهو یا هانفورد واشینگتن، منتقل می‌شوند.

با وجود تخلیه سوخت از سال‌ها پیش، ناو یو‌اس‌اس اینترپرایز هنوز منتظر تعیین تکلیف است. قرارداد اوراق‌سازی آن در ۲۰۲۵ به دلیل نقص فنی مناقصه، در فوریه ۲۰۲۶ مجدداً بازگشایی شد و این ناو همچنان در انتظار سرنوشت نهایی خود به سر می‌برد.

0 دیدگاه
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات