نظریه نسبیت اینشتین

نظریه نسبیت اینشتین چگونه سفر در زمان را ممکن می‌کند؟

نظریه نسبیت اینشتین با تغییر درک ما از مفهوم فضا و زمان به عنوان موجوداتی منعطف، بستر علمی لازم برای بررسی امکان سفر در زمان را فراهم می‌کند.

آلبرت اینشتین با انتشار نظریه‌های نسبیت خاص و عام در سال‌های ۱۹۰۵ و ۱۹۱۵ میلادی جهان علم را دگرگون ساخت. او اثبات کرد که زمان و مکان مقادیر ثابتی نیستند و بسته به شرایط می‌توانند منبسط یا فشرده شوند.

این دیدگاه انقلابی فراتر از درک عمومی ما از گذر زمان است و نشان می‌دهد که یک ثانیه می‌تواند در شرایط مختلف با سرعت متفاوتی سپری شود.

سفر به آینده با سرعت بالا

نظریه نسبیت خاص بیان می‌کند که ساعت‌ها برای ناظران متحرک، کندتر حرکت می‌کنند. بر این اساس اگر فردی با سرعت بسیار زیاد نزدیک به سرعت نور سفر کند زمان برای او بسیار آهسته‌تر از افراد ساکن روی زمین می‌گذرد.

بیشتر بخوانید

برای نمونه فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی به دلیل سرعت بالای حرکت خود کسری از ثانیه جوان‌تر از همتایان خود در زمین باقی می‌مانند. گرانش نیز با خم کردن فضا-زمان باعث کندتر شدن گذر زمان در مجاورت اجسام پرجرم می‌شود.

پیچیدگی‌های سفر به گذشته

نظریه نسبیت اینشتین

معادلات نسبیت عام به لحاظ ریاضی اجازه می‌دهد با استفاده از منحنی‌های بسته زمان‌مانند به عقب بازگردیم. ویلم جاکوب ون استوکام ریاضیدان هلندی در سال ۱۹۳۷ میلادی نخستین کسی بود که احتمال وجود چنین مسیرهایی را در دل معادلات اینشتین کشف کرد.

محققان برای یافتن راهکار عملی در این معادلات پیچیده با چالش‌های بزرگی روبه‌رو هستند زیرا فیزیک جهان ما هنوز دارای مجهولات زیادی است.

روی کر در سال ۱۹۶۳ میلادی راهکاری برای اجرام چرخنده ارائه داد که در آن سفر به گذشته از نظر تئوری ممکن است اما این ناحیه در فضا-زمان ناپایدار بوده و کوچک‌ترین تغییری باعث فروپاشی آن می‌شود.

0 دیدگاه
بازخورد درون خطی
مشاهده همه نظرات