گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
خودروهای عضلانی کلاسیک با پیشینه درخشان و طراحی متمایز خود همواره قلب علاقه‌مندان به سرعت و قدرت را تسخیر کرده‌اند و اکنون زمان بازگشت ۱۰ مدل فراموش‌شده فرا رسیده است.
صنعت خودروسازی جهان در طول تاریخ خود، مدل‌های افسانه‌ای بسیاری را معرفی کرده است که برخی از آن‌ها، پس از سال‌ها غیبت، شایستگی بازگشت به میدان رقابت را دارند. خودروهای عضلانی آمریکایی، به‌ویژه آن‌هایی که دوران طلایی دهه‌های ۶۰ و ۷۰ را تعریف کردند، جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ خودرویی دارند. تصور احیای این نام‌های نمادین با فناوری مدرن و عملکردی بی‌نظیر، شور و هیجان وصف‌ناپذیری را به ارمغان می‌آورد و پتانسیل ساخت تاریخ جدیدی را داراست. در ادامه به ۱۰ مدل محبوب اشاره خواهیم کرد که می‌توانند بار دیگر به جاده‌ها بازگردند.
۱۰. پونتیاک فایربرد ترنس ام (Pontiac Firebird Trans Am)
پونتیاک فایربرد ترنس ام با برچسب نمادین Screaming Chicken روی کاپوت خود، یکی از محبوب‌ترین خودروهای عضلانی کلاسیک تمام دوران محسوب می‌شود. این مدل تقریبا ۲۵ سال پیش متوقف شد و شرکت پونتیاک نیز در سال ۲۰۱۰ فعالیت خود را خاتمه داد. اما راهی برای بازگشت این افسانه وجود دارد؛ شورولت کامارو در سال ۲۰۲۴ کنار گذاشته شد و می‌توان نسل بعدی آن را با یک نسخه عملکردی Trans Am عرضه کرد. حتی شورولت می‌تواند با قرار دادن لوگوی آروهد پونتیاک روی جلوپنجره و برچسب فایربرد روی کاپوت، این خودرو را تحت برند پونتیاک فایربرد ترنس ام احیا کند.
۹. ای‌ام‌سی ربل ماشین (AMC Rebel Machine)
ای‌ام‌سی ربل ماشین در سال ۱۹۷۰، انقلابی‌ترین محصول شرکت ای‌ام‌سی بود. مشکل اصلی برای احیای این خودرو، عدم وجود شرکت ای‌ام‌سی است، اما گروه کرایسلر، ای‌ام‌سی را خرید و برند جیپ را به دست آورد. این امر بدان معناست که پرتفوی ای‌ام‌سی بخشی از خانواده موپار است. این خودرو می‌تواند بر پایه پلتفرم LD کرایسلر ساخته شود که میزبان مدل‌های ۳۰۰ و نسل هفتم چلنجر بود. استفاده از موتور پایه ۳۹۲ همی V8 و گزینه هلکت برای آن بسیار جذاب خواهد بود. با توجه به سابقه دوج در ترکیب گذشته عضلانی خود با مدل‌هایی مانند اسکت پکس (Scat Packs)، سوپر بیز (Super Bees) و دایتوناها (Daytona)، بازگرداندن ربل ماشین کاملا در حیطه توانایی‌های این شرکت است.
۸. پلیموث رود رانر (Plymouth Road Runner)
پلیموث رود رانر پرفروش‌ترین خودروی عضلانی موپار در دوران طلایی بود که حتی از دوج چلنجر نیز پیشی گرفت. این محبوبیت بالا شایسته فرصتی دیگر است، هرچند پلیموث در سال ۲۰۰۱ از بین رفت. با این حال، موپار هنوز وجود دارد و دوج به‌راحتی می‌تواند میزبان عرضه مجدد رود رانر باشد. این خودرو در گذشته پلتفرم B-بدنه کرایسلر را با دوج چلنجر به اشتراک می‌گذاشت. بنابراین، نسل جدید آن نیز می‌تواند بر پایه پلتفرم استلانتیس STLA لارج که چلنجر کنونی از آن استفاده می‌کند، با بدنه متفاوت ساخته شود. این مدل باید با حفظ روح سرعت‌محور و ساده دوران کلاسیک رود رانر، همچنان قدرتی جدی را ارائه دهد. استفاده از بوق معروف «میپ میپ» که کرایسلر در دهه ۶۰ از کمپانی برادران وارنر حق استفاده از آن را گرفت، لمسی به‌یادماندنی خواهد بود.
۷. بیوک گرن اسپرت (Buick Gran Sport)
بیوک گرن اسپرت در دوران کلاسیک، یک خودروی عضلانی رده دوم به‌شمار می‌رفت، اما در سال ۱۹۷۰، مدل‌های GS455 و نسخه ویژه GSX با گشتاور ۵۱۰ پوند فوت، قدرتمندترین خودروهای جنرال موتورز در خیابان‌ها بودند که می‌توانستند حتی شورولت شول اس‌اس ۴۵۴ ال‌اس۶ (Chevy Chevelle SS 454 LS6) را نیز پشت سر بگذارند. این سطح از قدرت باید به خط تولید بیوک بازگردد و خوشبختانه راه آسانی برای این اتفاق وجود دارد. گزارش‌ها حاکی از آن است که بیوک در حال توسعه یک سدان اسپرت دیفرانسیل عقب بر پایه پلتفرم کادیلاک سی‌تی۵ آلفا ۲+۲ (Cadillac CT5 Alpha 2+2) است که به‌راحتی می‌تواند میزبان بازگشت گرن اسپرت باشد. بیوک می‌تواند مدل‌های پایه گرن اسپرت، نسخه عملکردی جی‌اس‌اکس، و مدل توربوشارژ جی‌ان‌اکس را برای گرامی‌داشت میراث دهه ۱۹۸۰ خود ارائه دهد.
۶. مرکوری کوگار الیمینیتور (Mercury Cougar Eliminator)
مرکوری همیشه در سایه فورد قرار داشت، اما در دوران طلایی خودروهای عضلانی، مدل‌های چشمگیری مانند سایکلون (Cyclone) و کوگار (Cougar) را تولید کرد. کوگار الیمینیتور مدل‌های ۱۹۶۹-۱۹۷۰، در واقع پاسخ مرکوری به مدل باس ۴۲۹ بود، اما با موتور ۴۲۸ کبرا جت و طراحی متمایز. شرکت مرکوری در سال ۲۰۱۰ از بین رفت، اما از آنجایی که فورد و موستانگ هنوز وجود دارند، احیای این مدل ممکن است. یک کوگار الیمینیتور مدرن می‌تواند به‌سادگی یک موستانگ نسل هفتم با جزئیات بدنه متمایز و البته یک موتور ۵.۰ لیتری کایوت V8 با ۵۰۰ اسب بخار قدرت باشد. حتی نیازی به نام مرکوری ندارد؛ فورد کوگار الیمینیتور به اندازه کافی تاثیرگذار است. همچنین، کوگار در گذشته نسخه لوکس‌تر موستانگ بود، بنابراین این احیا می‌تواند یک خودروی لوکس نیز باشد.
۵. شورولت شول (Chevrolet Chevelle)
شورولت شول در کنار پلیموث رود رانر و داج چلنجر، از فرمانروایان خیابان‌ها در عصر طلایی خودروهای عضلانی آمریکا بود. با وجود این‌که شاید در عملکرد، برترین نبود، اما از نظر فروش بسیار محبوبیت داشت. تا به امروز، این یکی از پرطرفدارترین نام‌های کلاسیک است و طرفداران شایسته فرصتی برای تجربه نسخه‌ای مدرن از آن هستند. شول می‌تواند در صورت تمایل شورولت برای ساخت آن بر پایه پلتفرم کادیلاک که پیش‌تر ذکر شد، احیا شود. این خودرو باید یک مدل دو درب با طراحی تهاجمی و عضلانی شبیه به اس‌اس ۷۰ باشد. با قرض گرفتن موتور ۶.۲ لیتری سوپرشارژ V8 از کادیلاک سی‌تی۵-وی بلک‌وینگ (CT5-V Cadillac Blackwing)، یک شول جدید می‌تواند خود را به‌عنوان اس‌اس ۶۶۸ معرفی کند تا قدرت فوق‌العاده زیر کاپوت را نشان دهد.
۴. پونتیاک جی‌تی‌او (Pontiac GTO)
پونتیاک جی‌تی‌او در سال ۱۹۶۴ شور و هیجان خودروهای عضلانی را آغاز کرد و میراث خیابانی خود را با مدل‌های 400 Ram Air IV و 455-Judge در اواخر دهه ۶۰ و اوایل ۷۰ تثبیت کرد. جی‌تی‌او در اوایل دهه ۲۰۰۰ با سریع‌ترین خودروی آمریکایی آن زمان، احیایی موقت را تجربه کرد، اما این خودرو در واقع یک هولدن مونارو (Holden Monaro) با نشان پونتیاک بود که ظاهر جذابی نداشت. پدرخوانده خودروهای عضلانی آمریکا نباید به کتاب‌های تاریخ سپرده شود و باید دوباره به خیابان‌ها بازگردد. همانطور که اشاره شد، پونتیاک دیگر وجود ندارد، اما می‌توان آن را به‌عنوان یک نسخه از کانسپت شول نسل بعدی که پیش‌تر مطرح شد، احیا کرد. شول، گرن اسپرت، اولدز ۴۴۲ و پونتیاک جی‌تی‌او همگی در گذشته پلتفرم A-بدنه جنرال موتورز را به اشتراک می‌گذاشتند، اما با جلوپنجره‌ها، کاپوت‌ها و تزئینات بدنه متفاوت. جی‌تی‌او جدید می‌تواند یک نسخه از شول با جلوپنجره دوقلو امضاشده و جلوه‌ای خاص باشد.
- دوج چارجر Super Bee مدل ۲۰۲۷ با پیشرانه شش سیلندر ۶۰۰ اسب بخاری معرفی شد
- ۷ خودرو عضلانی دوست‌داشتنی دهه ۷۰ که تاریخ به اشتباه آن‌ها را فراموش کرد
- آشنایی با سریع‌ترین خودروهای عضلانی کلاسیک تاریخ که رقیب نداشتند
- 15 تا از نمادین‌ترین خودروهای آمریکایی که تا به حال ساخته شده‌اند
۳. دوج چلنجر (Dodge Challenger)
هنگامی که دوج در سال ۲۰۰۸ مدل چلنجر را احیا کرد، این کامل‌ترین بازسازی بود که تمام طراحی‌های کلاسیک را به شکلی مدرن و به‌روز بازتاب می‌داد. همچنین، قدرت Hemi آن فراتر از سلطه نسخه کلاسیک در خیابان‌ها بود و به یکی از پرفروش‌ترین خودروهای عضلانی دوران مدرن تبدیل شد. سپس دوج (استلانتیس) در سال ۲۰۲۳ تولید آن را متوقف کرد و هیچ جایگزینی برایش ارائه نداد که این یکی از نادرست‌ترین تصمیمات در تاریخ صنعت خودرو است. دوج می‌توانست نسل هشتم چلنجر را به شکلی موثرتر معرفی کند. نسخه تمام الکتریکی چلنجر دایتونا که شاید مخاطبان زیادی ندارد، می‌توانست با همین نام باقی بماند، اما نسخه بنزینی باید تقسیم می‌شد؛ مدل چهار درب، چلنجر سیکس پک و مدل دو درب، میراث چلنجر را ادامه می‌داد. با بازگشت موتور همی V8 به چلنجر که از تصمیمات هوشمندانه‌تر اخیر دوج است، ارائه یک همی چلنجر حرکت بزرگی خواهد بود.
۲. شورولت کامارو (Chevrolet Camaro)
شورولت کامارو که در سال ۱۹۶۷ معرفی شد، به‌سرعت خود را به‌عنوان یکی از نمادین‌ترین خودروهای خیابان تثبیت کرد و این شهرت را در دهه‌های ۷۰، ۸۰ و ۹۰ به‌عنوان یکی از پرفروش‌ترین خودروهای عملکردی تمام دوران حفظ کرد. سپس در سال ۲۰۰۳، شورولت به‌طور ناگهانی تولید این خودروی محبوب را متوقف کرد. اما در سال ۲۰۰۹، شورولت با طراحی رترو-مدرن چشمگیر، کامارو را بازگرداند، و سپس در سال ۲۰۲۴، دوباره تولید آن را متوقف کرد. خبر خوب این است که نسل بعدی کامارو تقریبا قطعا تا سال ۲۰۲۸ عرضه خواهد شد و امیدواریم شورولت مدل‌های Z/28 و IROC-Z را نیز ارائه دهد، اما نه نسخه چهار درب شایعه‌شده از این خودروی پونی کار افسانه‌ای. این بازگشت حتمی، راه را برای احیای ترنس ام نیز باز می‌کند و مهم‌تر از آن، حس تعادل را به منظر خودرویی بازمی‌گرداند.
۱. پلیموث باراکودا (Plymouth Barracuda)
پلیموث همی کدا (Plymouth Hemi ‘Cuda) مدل‌های ۱۹۷۰-۱۹۷۱، بدترین مدل از خودروهای عضلانی خیابانی عصر طلایی بود که با زمان ۱۳.۱ ثانیه در مسافت یک چهارم مایل، مستقیم از کارخانه، بی‌رقیب بود. قابل توجه است که خودرویی به این استثنایی تنها دو سال برای درخشش فرصت داشت و هرگز به دوران مدرن بازگردانده نشد. شایعاتی مبنی بر بازگشت باراکودا وجود داشت، اما قرار بود بر پایه پلتفرم آلفارومئو و با موتور V6 باشد که بسیاری از طرفداران معتقد بودند بدتر از بازنگشتن آن است. تقریبا هیچ شانسی برای تولید دوباره باراکودا وجود ندارد، اما هنوز امیدهایی هست. کُدا اصلی پلتفرم E-بدنه را با چلنجر به اشتراک می‌گذاشت، بنابراین مدل جدید می‌تواند منطقا بر پایه کانسپت دوج چلنجر نسل بعدی که دو مورد پیش‌تر به آن اشاره شد، ساخته شود. همی کدا ۲۰۲۹، بر پایه پلتفرم استلانتیس STLA، می‌تواند طراحی رادیکالی متفاوت با الهام از طراحی کلاسیک و پیچیدگی مدرن داشته باشد و با انواع موتورهای همی عرضه شود، از جمله موتوری که چلنجر اس‌آرتی دیمن ۱۷۰ (Challenger SRT Demon 170) ۱,۰۲۵ اسب بخاری را نیز پشت سر بگذارد.