گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
عصر طلایی خودروهای موتور عقب، زمانی نماد نوآوری و طراحی هوشمندانه در صنعت خودروسازی بود که راه خود را به قلب میلیونها راننده باز کرد.
در اواسط قرن بیستم، بسیاری از خودروسازان بزرگ به طراحی خودروهای موتور عقب روی آوردند. این رویکرد جدید که قول کاهش هزینهها و افزایش فضای داخلی را میداد، به سرعت در بازار جهانی فراگیر شد. با این حال، تغییر سلیقه مصرفکنندگان و چالشهای فنی، پایان این دوران باشکوه را رقم زد.
چرا خودروهای موتور عقب اینقدر محبوب شدند؟
پس از جنگ جهانی دوم، محدودیتهای وزن، هزینه و فضای بستهبندی، بسیاری از خودروسازان را به سمت طراحی موتور عقب سوق داد. دنته جاکوزا، مهندس فیات، توضیح داد که چطور این شرکت برای مدلهای Fiat 600 و Fiat 500 (فیات ۶۰۰ و فیات ۵۰۰) به دلیل کاهش چشمگیر هزینهها، این پیکربندی را انتخاب کرد. او اشاره کرد که اگرچه دیفرانسیل جلو از نظر فنی جذاب بود، اما ساخت یک مدل اقتصادی با آن بسیار گرانتر از موتور عقب میشد. این منطق، پایه و اساس تصمیم بسیاری از شرکتهای خودروسازی برای پذیرش این طراحی شد.
پیشگامان عصر طلایی خودروهای موتور عقب
ظهور خودروهای موتور عقب بسیار پیشتر از فیات ۶۰۰ آغاز شد و برخی از اولین نمونهها نقش کلیدی در شکلگیری این ترند ایفا کردند:
تاترا وی 570 (۱۹۳۱)
شرکت تاترا در سال ۱۹۳۱ با ساخت پروتوتایپ V570، آزمایش با خودروهای موتور عقب را آغاز کرد. طراحان آن معتقد بودند که قرار دادن موتور در عقب، خودرو را بیصداتر و جادارتر میکند و امکان طراحی آیرودینامیکتری را فراهم میآورد. این مدل هرگز به تولید انبوه نرسید، اما بسیاری از مورخان آن را الهامبخش مستقیم فولکسواگن بیتل میدانند.
فولکسواگن بیتل (۱۹۳۸)
آدولف هیتلر از فردیناند پورشه خواست تا یک خودروی ارزانقیمت و اقتصادی توسعه دهد. پورشه با ایدهی خودروی مردمی سالها درگیر بود و بسیاری از طرحهای او از موتور عقب بهره میبردند. اولین پروتوتایپهای پیشتولید Beetle (بیتل) در سال ۱۹۳۸ ساخته شدند و پس از جنگ، تولید آن سر به فلک کشید. بیتل با بیش از ۲۱ میلیون دستگاه تولید شده در طول ۶۵ سال، پرفروشترین خودروی موتور عقب تاریخ باقی ماند و به یک نماد جهانی، بهویژه در آمریکا تبدیل شد.
رنو ۴ سی وی (۱۹۴۷)
مهندسان رنو بهطور مخفیانه ۴CV را در طول اشغال آلمان در جنگ جهانی دوم توسعه دادند. برخی مورخان اعتقاد دارند که این طراحی تحت تاثیر فولکسواگن بیتل بوده، اما رنو دلایل هزینه و وزن را مطرح میکند. تولید آن در سال ۱۹۴۷ آغاز شد و تا سال ۱۹۶۱ بیش از ۱ میلیون دستگاه به فروش رفت و پلتفرم آن پایه و اساس Alpine A106 شد.
پورشه ۳۵۶ (۱۹۴۸)
اولین پروتوتایپ پورشه ۳۵۶ (Porsche 356) در سال ۱۹۴۸ از موتور میانی استفاده میکرد، اما برای کاهش هزینه و سهولت بستهبندی، مدل تولیدی با موتور عقب عرضه شد. ۳۵۶ اولین مدل در خط طولانی خودروهای موتور عقب پورشه بود که تا امروز با مدل نمادین ۹۱۱ (Porsche 911) ادامه یافته است.
فیات ۶۰۰ (۱۹۵۵)
Fiat 600 با هدف متحرک کردن ایتالیا پس از جنگ، بسیار ارزان و مقرونبهصرفه طراحی شد. این خودرو در اسپانیا با نام SEAT 800 و در یوگسلاوی و آلمان نیز تولید شد و کارگاههای کوچک بسیاری، آن را به کوپهها، کانورتیبلها و حتی خودروهای لوکس تبدیل کردند. تولید آن در ایتالیا در سال ۱۹۶۹ پایان یافت، اما در یوگسلاوی تا سال ۱۹۸۵ ادامه داشت.
فیات ۶۰۰ مولتیپلا (۱۹۵۶)
Fiat 600 Multipla که در سال ۱۹۵۶ عرضه شد، پیشدرآمدی بر خودروهای مینیون مدرن بود. این مدل با حفظ موتور عقب، صندلیهای جلو را به بالای محور جلو منتقل کرد تا بدون افزایش طول خودرو، کابین جادارتری ایجاد شود و تا شش نفر را در خود جای میداد.
رنو دوفین (۱۹۵۶)
Renault Dauphine (رنو دوفین) در سال ۱۹۵۶ بهعنوان جایگزینی بزرگتر و راحتتر برای ۴CV معرفی شد و بین سالهای ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ صدرنشین جدول فروش بود. این خودرو نیز مانند ۴CV از موتور چهار سیلندر آبخنک و عقبنصب بهره میبرد و آلفارومئو (Alfa Romeo) آن را برای بازار ایتالیا تولید میکرد. بیش از ۲ میلیون دستگاه از دوفین ساخته شد.
فیات ۵۰۰ (۱۹۵۷)
Fiat 500 (فیات ۵۰۰) در سال ۱۹۵۷ با هدف ارائه یک مدل کوچکتر و ارزانتر از ۶۰۰ برای خانوادههای کمدرآمدتر عرضه شد. این خودروی دو سیلندر و ۴۷۹ سیسی، پس از افزایش قدرت و افزودن امکانات، به فروش فوقالعادهای دست یافت و تولید آن تا سال ۱۹۷۵ ادامه داشت. مدلهای مسابقهای از Abarth (آبارث) و Giannini (جیانینی) و همچنین نسخه جادار Giardinetta و ساحلی Jolly از این خودرو ساخته شدند.
سوبارو ۳۶۰ (۱۹۵۸)
مهندسان سوبارو موتور دو سیلندر دو زمانه ۳۶۰ (Subaru 360) را در عقب قرار دادند تا با مقررات سختگیرانه «کی کار» (kei car) ژاپن مطابقت داشته باشد. این طراحی فضای کافی برای چهار بزرگسال را در داخل کابین فراهم میکرد و تا سال ۱۹۷۱ در تولید بود.
بیامو ۷۰۰ (۱۹۵۹)
BMW 700 (بیامو ۷۰۰) با طراحی میشلوتی نقش مهمی در نجات بیامو از ورشکستگی ایفا کرد. این خودرو از موتور دو سیلندر تخت هواخنک موتورسیکلت BMW R67 استفاده میکرد که در عقب اتاق سرنشینان نصب شده بود و به بیامو کمک کرد تا تصویر خود را به عنوان سازنده خودروهای اسپرت و پرستیژ شکل دهد.
شورولت کورویر (۱۹۵۹)
شورولت Corvair را در سال ۱۹۵۹ برای رقابت مستقیم با فولکسواگن بیتل عرضه کرد. این خودروی موتور عقب، هواخنک و شش سیلندر تخت با طراحی مدرنتر و اندازه بزرگتر، ابتدا مورد استقبال قرار گرفت. اما انتقادات رالف نیدر (Ralph Nader) در کتاب «ناامن در هر سرعت» به دلیل مشکلات پایداری، شهرت آن را به شدت خدشهدار کرد و پس از پایان تولید در سال ۱۹۶۹، شورولت دیگر هرگز خودروی موتور عقب تولید نکرد.
سیمکا ۱۰۰۰ (۱۹۶۱)
Simca 1000 در سال ۱۹۶۱ با طراحی و ورودی فیات بهعنوان یک خودروی خانوادگی فروتن با موتور عقب عرضه شد. با این حال، این خودرو بهطور ناخواسته به یکی از محبوبترین و موفقترین خودروهای مسابقهای تاریخ تبدیل شد. نسخههای Rallye آن در سراسر اروپا برنده مسابقات شدند و آبارث نیز نسخههای تیونینگ شدهای از آن را تولید کرد.
آلپاین ای 110 (۱۹۶۲)
Alpine A110 (آلپاین A110) از همان پیکربندی موتور عقب مدلهای قبلی خود پیروی میکرد، چرا که بسیاری از قطعات مکانیکی آن با رنو ۴CV مشترک بود. این خودروی جمعوجور، سبک و قدرتمند، یکی از موفقترین خودروهای مسابقهای موتور عقب شد و از موتورهای رنو بهره میبرد. آلپاین نیز مانند پورشه تا حد امکان موتور عقب را حفظ کرد، اگرچه A110 جدید (۲۰۱۷) به موتور میانی روی آورد.
پورشه ۹۱۱ (۱۹۶۳)
پورشه مدل ۳۵۶ را با ۹۰۱ (که به دلیل قوانین نامگذاری به ۹۱۱ تغییر نام یافت) در سال ۱۹۶۳ جایگزین کرد. ۹۱۱ یکی از معروفترین خودروهای موتور عقب تاریخ است که در طول تاریخ طولانی خود دچار تحولات بسیاری شده، اما همواره پیکربندی موتور عقب خود را حفظ کرده و این ویژگی، طراحی نمادین آن را شکل داده است.
اشکودا ۱۰۰۰ ام بی (۱۹۶۴)
اشکودا ۱۰۰۰ ام بی را در سال ۱۹۶۴ بهعنوان خودرویی سبکتر، کارآمدتر و جمعوجورتر عرضه کرد. مهندسان سه گزینه برای چینش موتور در نظر گرفتند و در نهایت موتور عقب را به دلیل سادگی ساخت و هزینه کمتر انتخاب کردند. این مدل آغازگر سری چندین دههای از خودروهای موتور عقب اشکودا بود که با آخرین مدل ۱۲0 در سال ۱۹۹۰ به پایان رسید.
فیات ۱۲۶ (۱۹۷۲)
Fiat 126 (فیات ۱۲۶) در سال ۱۹۷۲ بهعنوان جایگزین نهایی ۵۰۰ و در زمانی که محبوبیت خودروهای موتور عقب در حال کاهش بود، عرضه شد. این خودرو با طراحی جعبهایتر که با سبکهای رایج دهه ۷۰ میلادی هماهنگ بود، از همان راهحل بستهبندی ۵۰۰ بهره میبرد. تولید ۱۲۶ در لهستان تا سال ۲۰۰۰ ادامه داشت و در مجموع ۴٫۶ میلیون دستگاه از آن تولید شد که از ۵۰۰ نیز بیشتر بود.
پایان عصر طلایی
Mini اصلی در سال ۱۹۵۹ قاطعانه ثابت کرد که میتوان موتور جلو و دیفرانسیل جلو را در یک خودروی کوچک و اقتصادی با فضای داخلی مناسب ترکیب کرد. این موفقیت، بسیاری از خودروسازان را در طول دهه ۱۹۶۰ به جستجوی جدی جایگزینهایی برای موتور عقب سوق داد.
- این خودروهای مشهور در زمان عرضه شکست خوردند، اما تاریخ را تغییر دادند
- ۷ خودرو عضلانی دوستداشتنی دهه ۷۰ که تاریخ به اشتباه آنها را فراموش کرد
- ۵ خودروی دهه ۹۰ میلادی که بیسر و صدا به کلاسیکهای مدرن تبدیل میشوند
- آشنایی با سریعترین خودروهای عضلانی کلاسیک تاریخ که رقیب نداشتند
رنو در سال ۱۹۶۱ با عرضه مدلهای Renault 3 و Renault 4 (رنو ۳ و رنو ۴) به سمت دیفرانسیل جلو حرکت کرد. فیات نیز که از سال ۱۹۴۷ در حال بررسی دیفرانسیل جلو بود، سرانجام در سال ۱۹۶۴ با Autobianchi Primula (اوتوبیانکی پریمولا) این طرح را به تولید رساند. سیمکا ۱۱۰۰ را در سال ۱۹۶۷ با موتور عرضی و دیفرانسیل جلو معرفی کرد و فیات نیز ۱۲۸ را دو سال بعد رونمایی کرد. شورولت هم پس از توقف تولید Corvair در سال ۱۹۶۹، دیگر هرگز خودروی موتور عقب نساخت.
حتی فولکسواگن، شرکتی که بسیاری باور داشتند هرگز تغییر نخواهد کرد، به ایده ساخت خودروهای موتور جلو روی آورد. اولین مدل آن K70 بود که در سال ۱۹۷۰ بهطور غیرمنتظرهای از NSU به خط تولید فولکسواگن پیوست. Passat (پاسات) در سال ۱۹۷۳ و Golf (گلف) در سال ۱۹۷۴، هر دو از طرح موتور جلو بهره میبردند و با معرفی آنها، عصر طلایی خودروهای موتور عقب به پایان خود رسید.