گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
قانون ۳ به ۱ یکی از مهمترین فرمولها در صنعت هوانوردی است که مسیر ایمن فرود هواپیما را تعیین میکند. این قانون به خلبانان امکان میدهد تا ارتفاع هواپیما را بهتدریج کاهش دهند و برای فرودی نرم و دقیق آماده شوند.
بر خلاف هلیکوپتر یا هواپیماهای با قابلیت برخاست و فرود عمودی (VTOL)، هواپیماهای معمولی نمیتوانند مستقیما بالای باند فرود بیایند. به همین دلیل، کاهش ارتفاع باید از مسافت قابل توجهی قبل از رسیدن به فرودگاه آغاز شود. قانون ۳ به ۱ در این زمینه بسیار کاربردی است و نشان میدهد که به ازای هر ۱۰۰۰ فوت ارتفاعی که هواپیما باید کم کند، به ۳ مایل دریایی (تقریبا ۶۰۷۶ فوت) مسافت افقی نیاز دارد.
محاسبه نقطه شروع کاهش ارتفاع با قانون ۳ به ۱
برای استفاده از قانون ۳ به ۱، ابتدا باید ارتفاع پروازی فعلی را از ارتفاع فرودگاه مقصد کم کنید. سپس، صفرهای عدد باقیمانده را حذف کرده و در ۳ ضرب کنید. به عنوان مثال، اگر هواپیمایی در ارتفاع ۷۵۰۰ فوتی در حال پرواز باشد و فرودگاه مقصد در ارتفاع ۵۰۰ فوتی قرار داشته باشد، اختلاف ارتفاع ۷۰۰۰ فوت خواهد بود. با حذف صفرها، عدد ۷ به دست میآید که با ضرب در ۳، عدد ۲۱ حاصل میشود. این ۲۱ نشاندهنده ۲۱ مایل دریایی است، یعنی هواپیما باید از این فاصله ۲۱ مایل دریایی از فرودگاه، کاهش ارتفاع را آغاز کند.
تنها بخشی از معادله فرود ایمن
عدد محاسبهشده با قانون ۳ به ۱، نقطه شروع کاهش ارتفاع نامیده میشود که در واقع نقطهای است که هواپیما از حالت پرواز افقی خارج شده و به سمت پایین حرکت میکند. این مسیر با زاویه تقریبا ۳ درجه (استاندارد بینالمللی برای رویکرد نهایی) تنظیم میشود و توسط خلبانان هواپیماهای مسافربری و هواپیماهای سبک مورد استفاده قرار میگیرد. با این حال، قانون ۳ به ۱ تنها یک بخش از فرآیند پیچیده فرود هواپیما است. خلبان باید سرعت کاهش ارتفاع (بر حسب فوت در دقیقه) را نیز محاسبه کند که این کار با ضرب سرعت زمینی هواپیما در عدد ۵ به دست میآید. بهعنوان مثال، هواپیمایی با سرعت زمینی ۹۰ گره، باید با سرعت ۴۵۰ فوت در دقیقه کاهش ارتفاع داشته باشد.
عوامل محیطی و ابزارهای کمکی در فرود هواپیما
باد یکی از عوامل مهمی است که بر سرعت زمینی هواپیما تاثیر میگذارد و خلبانان باید با در نظر گرفتن آن، محاسبات خود را مجددا انجام دهند. علاوه بر این، موانع طبیعی مانند کوهها یا ساختمانهای بلند در مسیر فرود نیز باید در نظر گرفته شوند تا از بروز حوادث جلوگیری شود. با اینکه قانون ۳ به ۱ یک استاندارد رایج است، اما در همه موارد کاربرد ندارد. هواپیماهای جت بزرگتر به مسافت بیشتری برای کاهش ارتفاع نیاز دارند.
به همین دلیل، برخی از خدمه پرواز از فرمول «۳۰ به ۱۰ به اضافه ۱۰» استفاده میکنند. طبق این فرمول، بهازای هر ۱۰۰۰۰ فوت کاهش ارتفاع، ۳۰ مایل دریایی مسافت لازم است. «۱۰» اضافی نیز برای کاهش سرعت هواپیما در نظر گرفته میشود و با کمک ابزارهایی مانند اسپید بریک که نیروی پسا را افزایش میدهند، این فرآیند تسهیل میشود.
- بزرگترین هواپیمای تمامبرقی جهان اولین پرواز خود را با موفقیت انجام داد
- از بازی ویدیویی تا برج مراقبت؛ آمریکا گیمرها را برای کنترل ترافیک هوایی استخدام میکند
- هواپیمای ایرانی سیمرغ در سال 1406 به بهرهبرداری تجاری میرسد
- این اشتباه ساده خلبان، هواپیما را به سمت سقوط میکشاند
امروزه، سیستمهای مدیریت پرواز بیشتر این محاسبات را برای خلبانان انجام میدهند. با این حال، حتی با وجود این فناوریها، خلبانان پیش از فرود، کنترل هواپیما را از حالت خلبان خودکار خارج کرده و بهصورت دستی فرود را انجام میدهند تا از دقت و ایمنی هرچه بیشتر اطمینان حاصل کنند.