گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
پژوهشگران با معرفی دارویی جدید، از پیشرفتی چشمگیر در درمان هپاتیت B مزمن خبر دادند. گزارشها حاکی از آن است که ۲۰ درصد بیماران تحت درمان، به سطح ویروسی غیرقابل شناسایی رسیدهاند.
طبق آخرین اخبار پزشکی و سلامت، پژوهشگران از دستیابی به درمانی تازه برای هپاتیت B مزمن خبر دادهاند که میتواند برای بخشی از بیماران، بهعنوان گزینهای مؤثر و ماندگار مطرح شود. این پیشرفت از نگاه بسیاری از متخصصان، یکی از مهمترین دستاوردها در این حوزه طی چند دهه اخیر به شمار میرود.
بر اساس نتایج اولیه، داروی جدید توانسته است در حدود ۲۰ درصد از بیماران، میزان ویروس را به سطحی غیرقابل شناسایی برساند. به همین دلیل، این یافته میتواند امیدها را برای کنترل بهتر و درمان مؤثرتر هپاتیت B مزمن افزایش دهد.
درمان هپاتیت B مزمن با داروی نوآورانه بپیروویرسن
دستاورد علمی اخیر در زمینه درمان هپاتیت B مزمن، نقطه عطفی در تاریخ پزشکی تلقی میشود که افقهای تازهای را پیش روی میلیونها بیمار در سراسر جهان گشوده است. نتایج مطالعهای که در نشریه معتبر New England Journal of Medicine انتشار یافته، نشان میدهد داروی نوآورانه «بپیروویرسن» (Bepirovirsen) که حاصل همکاری دو غول داروسازی، «آیونیس فارماسوتیکالز» و «گلاکسواسمیتکلاین» است، توانسته در حدود ۲۰ درصد از مبتلایان به هپاتیت B مزمن، به وضعیتی موسوم به درمان عملکردی دست یابد.
در این وضعیت، سطح ویروس در بدن به اندازهای کاهش مییابد که با استفاده از آزمایشهای استاندارد و رایج پزشکی دیگر قابل شناسایی نیست و عملاً فعالیت تخریبی ویروس متوقف میشود. این موفقیت خیرهکننده در حالی به دست آمده است که بشریت دهههاست در پی راهکاری برای ریشهکنی یا کنترل قطعی این ویروس است که به عنوان عامل اصلی بیماریهای کبدی، سالانه جان افراد زیادی را تهدید میکند.
- مرگبارترین بیماریهای عفونی که هنوز هم تهدیدی برای بشر هستند
- سازمان جهانی بهداشت: سرعت شیوع ویروس ابولا نگرانکننده است
- پس از کرونا، حالا نوبت هانتاویروس است؟ بررسی احتمال سرایت از هوا
ماهیت بیماری هپاتیت B و تاثیر آن
هپاتیت B به عنوان یک بیماری ویروسی، کبد را آماج حملات خود قرار میدهد و انتقال آن عمدتاً از طریق تماس با مایعات بدن نظیر خون و منی صورت میپذیرد. اگرچه سیستم ایمنی بسیاری از افراد، بهویژه کسانی که در بزرگسالی به این ویروس آلوده میشوند، قادر است پس از مدتی کوتاه ویروس را از بدن پاکسازی کند، اما این روند در بخش قابلتوجهی از مبتلایان به گونهای دیگر رقم میخورد.
در این افراد، ویروس در بدن ماندگار شده و به عفونت مزمن بدل میشود که پیامدهای ویرانگری نظیر آسیبهای شدید کبدی، سیروز، نارسایی عضو و در نهایت سرطان کشنده کبد را به دنبال دارد. با وجود واکسیناسیون گسترده که میزان ابتلاهای جدید را تا حد زیادی کاهش داده، سازمان جهانی بهداشت همچنان از ابتلای حدود ۲۴۰ میلیون نفر در اقصی نقاط جهان به عفونت مزمن هپاتیت B خبر میدهد.
بیماران فعلی غالباً ناچارند برای جلوگیری از پیشرفت بیماری، بهطور مداوم داروهای ضدویروسی مصرف کنند، اما این درمانهای سنتی هرگز قادر به حذف کامل ویروس نبودهاند و در نتیجه، بیماران همواره با سایه تهدیدآمیز سرطان کبد و نیاز به مراقبتهای پزشکی مستمر روبرو هستند.
مکانیسم اثر دارو و شواهد بالینی
سازوکار عملکردی بپیروویرسن تفاوت زیادی با داروها و درمانهای پیشین دارد. این دارو که به صورت تزریقات هفتگی تجویز میشود، نه تنها از تکثیر ویروس جلوگیری میکند، بلکه به شکلی هوشمندانه سیستم ایمنی بدن را تقویت کرده و به آن فرصت میدهد تا سلولهای آلوده را با دقت بسیار بیشتری شناسایی و نابود کند.
نتایج این دستاورد حاصل دو کارآزمایی بالینی گسترده و ۲۴ هفتهای است که با هدایت پژوهشگران برجسته چینی و با مشارکت بیش از ۱۸۳۸ بیمار از ۲۹ کشور جهان در چهار قاره مختلف انجام شده است. نکته حائز اهمیت این است که پس از گذشت ۴۸ هفته از خاتمه دوره درمان، در حالی که دریافتکنندگان هیچ بهبودی نشان ندادند، در یکپنجم بیماران تحت درمان با بپیروویرسن، همچنان هیچ اثری از ویروس دیده نمیشد که این امر نشاندهنده پایداری اثرات دارو است.
آنا اس. لاک، از چهرههای سرشناس حوزه هپاتولوژی در دانشگاه میشیگان، با توصیف نتایج به عنوان دستاوردی «چشمگیر»، این رویداد را یک گام استراتژیک و حیاتی به سوی آیندهای عاری از این بیماری ارزیابی کرده است.
ملاحظات علمی و چشمانداز آینده
با وجود این پیشرفت بزرگ، دانشمندان همچنان با رویکردی محتاطانه بر این نکته تأکید دارند که این دارو هنوز به عنوان یک درمان همگانی و نهایی برای تمام طیفهای بیماران شناخته نمیشود.
گروه خاصی از بیماران، شامل افراد دچار سیروز کبدی پیشرفته، مبتلایان به HIV و کسانی که بار ویروسی بسیار بالایی در بدن خود دارند، در این مطالعات اولیه حضور نداشتهاند و به همین جهت، میزان اثربخشی دقیق دارو برای این گروههای حساس همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد و نیازمند مطالعات تکمیلی است.