هواپیمای مسافربری ژاپنی

نگاهی به چند هواپیمای مسافربری ژاپنی کمتر شناخته شده

ژاپنی‌ها که از پیشتازان صنعت بشمار می‌روند، در زمینه هوانوردی غیرنظامی نیز فعالند. در این مقاله قصد داریم تا نگاهی به چند هواپیمای مسافربری ژاپنی داشته باشیم.

بدون شک هر محصولی که عبارت «ساخت ژاپن» را یدک می‌کشد، اعتمادپذیری بالایی داشته و می‌تواند توجه بازار را به خود جلب کند. مردمان سرزمین آفتاب تابان در مقایسه با دیگر کشورهای آسیایی دور در صنعت هوانوردی بسیار جلو هستند و پس از روسیه که از پیشتازان هوانوردی است، دومین کشور در قاره کهن محسوب می‌شوند که قادر به ساخت هواپیمای مسافربری‌اند. در ادامه نیز اشاره‌ای مختصر به چند هواپیمای مسافربری ژاپنی داشته و آن‌ها را معرفی می‌کنیم.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

YS-11

ژاپنی‌ها قبل از جنگ جهانی دوم نیز چند مدل هواپیمای مسافربری کوچک ساخته بودند. پس از جنگ نیز هواپیمای YS-11 ساخت کمپانی هواپیماسازی نیهون موسوم به NAMC اولین هواپیمای تماما ژاپنی بود که طراحی و ساخت آن توسط خودشان انجام شد. این هواپیما اولین پرواز خود را در سال ۱۹۶۲ انجام و از سال ۱۹۶۵ وارد خدمت شد. در حال حاضر تنها یک فروند YS-11 در یکی از خطوط هوایی قاره آفریقا فعال است.

هونداجت

هواپیمای مسافربری ژاپنی

تا دهه ۲۰۰۰ صنعت هوانوردی ژاپن هواپیمای جدیدی نداشت تا اینکه در سال ۲۰۰۳ هوندا اولین هواپیمای مسافربری خود موسوم به HA-420 هونداجت را به پرواز در آورد. هونداجت یک جت تجاری کوچک با ظرفیت حمل ۶ مسافر است که در دسته هواپیماهای جت بسیار سبک جای می‌گیرد. این هواپیما همچنین مدلی به نام الایت دارد که در مقایسه با نمونه اصلی، سوخت بیشتری حمل کرده و برای نشست و برخاست نیاز به مسافت کمتری از باند دارد و البته ۷ مسافر حمل می‌کند.

تولید هونداجت از سال ۲۰۱۵ آغاز و تاکنون بیش از ۱۳۰ فروند از آن هر یک به ارزش ۵.۲۸ میلیون دلار ساخته شده است. طرح اولیه این هواپیمای مسافربری ژاپنی به دهه ۱۹۸۰ باز می‌گردد، یعنی زمانی که هوندا مطالعه و بررسی برای ساخت یک هواپیمای جت تجاری کوچک را آغاز کرد.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

این هواپیما دو موتور توربوفن HF120 دارد که حاصل همکاری بخش هوانوردی جنرال الکتریک آمریکا و هوندا است. این موتورها که مخصوص HA-420 طراحی و تولید شده‌اند، می‌توانند این هواپیما را به سرعت ۸۰۰ کیلومتر بر ساعت برسانند. مدل الایت این هواپیما با یکبار سوخت گیری مسافت ۲۷۰۰ کیلومتر را می‌پیماید و هنگام پرواز نیز تا ارتفاع ۱۳ هزار متری بالا می‌رود. طول هواپیما ۱۳ متر، فاصله بین دو سر بال آن از یکدیگر ۱۲.۱۲ متر و بیشینه وزنش هنگام برخاست نیز ۵ تن است. HA-420 به لطف طراحی، مواد مورد استفاده برای ساخت و آئرودینامیک خود ۲۰ درصد بهینه‌تر از دیگر هواپیماهای هم کلاس خود سوخت مصرف می‌کند.

در ساخت این هواپیما از فناوری‌های روز استفاده شده و تجهیزات خود هواپیما نیز از مدرن‌ترین‌ها هستند. گل سرسبد کابین شیشه‌ای (کابین دیجیتال) این هواپیما ۳ نمایشگر چندمنظوره رنگی سیستم Garmin G3000 هستند که مخصوص هواپیماهای تجاری سبک توسعه یافته است.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

و اما یک نکته جالب توجه در طراحی این هواپیما، محل قرارگیری موتورهایش بالای بال است. هوندا پس از ۲۰ سال تحقیق و بررسی به این نتیجه رسید که قرار دادن موتورها بالای بال ضمن افزودن به فضای کابین، مصرف سوخت و همچنین نویز انتقالی به کابین را کاهش می‌دهد.

این هواپیمای مسافربری ژاپنی موفق شده تا جایزه عالی را از انستیتو آمریکایی هوانوردی و فضانوردی (AIAA) و همچنین جوایز و اعتبارات برجسته دیگری دریافت کند. همچنین تا اکتبر سال ۲۰۱۸، ۹۲ فروند HA-420 که در خدمت بودند موفق شدند در طول ۲۰ هزار ساعت پرواز، نرخ اعتماد در اعزام ۹۹.۷ درصد را بدست آورند. این بدان معناست که هونداجت همیشه به موقع پریده و نقص فنی و یا عوامل دیگر مانع تاخیر آن نشدند.

میتسوبیشی اسپیس‌جت

هواپیمای مسافربری ژاپنی

میتسوبیشی اسپیس جت را می‌توان بلند پروازانه‌ترین تلاش ژاپنی‌ها برای ساخت یک هواپیمای مسافربری دانست. این هواپیمای مسافربری ژاپنی که در دسته جت‌های منطقه‌ای جای می‌گیرد، پیشتر با نام جت منطقه‌ای میتسوبیشی یا MRJ شناخته می‌شد. اسپیس جت رقیب هواپیماهایی همچون بوئینگ ۷۱۷، ایرباس A220، خانواده هواپیماهای CRJ100/200 از بمباردیه،‌ سوخوی سوپر جت ۱۰۰ و خانواده جت‌های ERJ از امبرائر است.

آغاز پروژه این هواپیما به سال ۲۰۰۳ باز‌میگردد،‌ یعنی زمانی که دولت ژاپن تصمیم گرفت تا طی برنامه‌ای به ارزش ۴۲۰ میلیون دلار، مطالعه و بررسی‌های لازم برای ساخت یک جت منطقه‌ای بومی با گنجایش ۹۰ صندلی را آغاز کند. برای انجام این پروژه، دولت ژاپن صنایع سنگین میتسوبیشی را انتخاب و زیرشاخه هوانوردی این کمپانی ژاپنی عهده‌دار این مسئولیت شد.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

میتسوبیشی در ساخت این هواپیما از آلومینیوم و فیبرکربن استفاده است که ضمن داشتن استحکام بالا، موجب کاهش وزن می‌شوند. اولین پیش نمونه اسپیس جت نخستین پروازش را در سال ۲۰۱۵ انجام داد. این هواپیما که در دو نسخه ۷۰ و ۹۰ صندلی ساخته می‌شود، از میانه‌های سال ۲۰۲۰ وارد خدمت می‌شود و ارزش هر فروند آن برای نمونه ۷۰ صندلی برابر با ۴۶.۳ میلیون دلار و برای مدل ۹۰ صندلی نیز ۴۷.۳ میلیون دلار است.

اسپیس جت دارای بدنه‌ای کم پسار با آئرودینامیک پیشرفته است. بال‌های هواپیما نسبت منظری بالایی داشته و دم آن نیز کم پسار است. این هواپیمای مسافربری ژاپنی دو موتور توربوفن PW1200G ساخت کمپانی آمریکایی پرت اند ویتنی (Pratt & Whitney) دارد که مخصوص اسپیس جت طراحی شده‌ و مشتقی از خانواده موتور جت‌های PW1000G است. این موتور مصرف سوخت بسیار بهینه‌ای داشته که در کنار طراحی کم پسار بدنه هواپیما، سبب می‌شود تا مصرف سوخت کاهش و برد افزایش یابد.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

دم هواپیما نیز کم پسار است و بالک‌ها در نوک بال‌هایش نیز بسیار بهینه طراحی شده‌اند تا با اصلاح جریان هوا در نوک بال، مجددا سبب کاهش پسار را به همراه داشته باشند. بد نیست اشاره کنیم که پسار نیرویی است که از حرکت هواپیما در هوا جلوگیری می‌کند و سازندگان با طراحی‌های خود سعی در کاهش این نیرو هنگام پرواز دارند.

طراحان میتسوبیشی در ساخت این هواپیما تلاش کرده‌اند تا نویز انتقالی به کابین را تا حد ممکن کاهش دهند که آرامش مسافران را سبب می‌شود. همچنین طراحی داخلی و فضای کابین نیز به گونه‌ای است که مسافران با راحتی هرچه تمام تردد کنند و اذیت نشوند. از دیگر امکانات رفاهی این هواپیمای مسافربری ژاپنی می‌توان به خروجی USB به ویژه تایپ C، وای فای، نمایشگر داخل کابین، تلوزیون زنده، نور پردازی مناسب و آرامش بخش کابین و… اشاره کرد.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

کابین خلبان شیشه‌ای بوده و چندین نمایشگر رنگی و لمسی چندمنظوره در کنار دیگر تجهیزات الکترونیکی پیشرفته هوایی دارد. همچنین خود هواپیما برای پرواز از سیستم پرواز با سیم بهره می‌برد که راهکاری برای انتقال الکترونیکی فرامین هدایتی از سوی خلبان به سطوح کنترلی بال و دم است.

این هواپیما به خودی خود هزینه عملیاتی پایینی دارد. همچنین دوست دار طبیعت است؛ سوخت کمی مصرف می‌کند و صدای تولیدی آن نیز پایین است. میزان تولید گازهای NOx، کربین دی اکسید و دود آن نیز از هواپیماهای دیگر کمتر است. به صورت کلی این هواپیما در زمینه‌های گفته شده موفق شد تا فراتر از استانداردهای سازمان بین‌المللی هوانوردی غیرنظامی موسوم به ICAO ظاهر شود.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

این هواپیما در چند مدل تولید می‌شود که عبارتند از M100 با ۷۰ تا ۸۸ صندلی، M90 با ۷۶ تا ۹۲ صندلی و مدل بزرگتر M200 که صد صندلی دارد و البته همچنان در دست توسعه است. این هواپیماها موتور و تجهیزات مشابهی دارند که سبب کاهش قیمت تولید، نگهداری و تعمیر می‌شود.

بیشینه وزن برخاست برای دو مدل M100 و M90 برابر با ۴۳ تن است. این هواپیماها تا ارتفاع ۱۲ کیلومتری اوج گرفته و هنگام پرواز تا ۸۳۰ کیلومتر بر ساعت سرعت می‌گیرند. تفاوت این دو هواپیما علاوه بر تعداد مسافر و اختلاف اندک در اندازه، در نوع استاندارد صندلی‌هایشان است. تمامی صندلی‌های مدل M90 دارای یک استاندارد هستند. در حالی که مدل M100 علاوه بر حالت تک کلاس مشابه مدل M90، دارای نوعی پیکربندی سه کلاسی برای صندلی‌هایش است که شامل صندلی‌های پریمیوم، صندلی‌های پریمیوم اقتصادی و صندلی‌های اقتصادی ‌می‌شود.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

برد پروازی آن‌ها برای مدل M100 برابر با ۳۵۴۰ کیلومتر و برای M90 نیز ۳۸۰۰ کیلومتر است. این هواپیما اگر از پاریس پرواز کند، علاوه بر تمام خاک اروپا، بخش قابل توجهی از آفریقا و همچنین تا نزدیکی قاره آمریکا را پوشش می‌دهد. از طرف دیگر نیز تا مسکو و آنکارا می‌رسد. همچنین در صورت پرواز از دنور در ایالات متحده آمریکا، تمام بخش آمریکای شمالی به جز آلاسکا و همچنین بیشتر آمریکای میانی را در برد پرواز خود دارد.

در حال حاضر سه شرکت هوایی آمریکایی،‌ دو شرکت ژاپنی و  یک شرکت سوئدی اسپیس جت را سفارش داده‌اند. همچنین هواپیمایی آسمان قصد خرید ۲۰ فروند از این هواپیمای مسافربری ژاپنی را به عنوان جایگزینی برای هواپیماهای فوکر ۱۰۰ و ATR-72های قدیمی و احیای ناوگان خود را داشت که با بازگشت تحریم‌ها این امر ممکن نشد.

و بازهم میتسوبیشی!

هواپیمای مسافربری ژاپنی

MU-300 Diamond

این کمپانی همچنین یک جت تجاری کوچک به نام MU-300 دایموند (Diamond) ساخت که اولین پروازش را در سال ۱۹۷۸ انجام داد. تولید این هواپیما از سال ۱۹۷۸ آغاز و تا ۲۰۰۹ ادامه داشت. از مجموع ۹۵۱ فروند تولیدی نیز تنها ۹۲ فروند توسط میتسوبیشی و با نام MU-300 ساخته شدند. چرا که میتسوبیشی در سال ۱۹۸۵ حق تولید و بدنه‌های موجود که برای ساخت هواپیما تولید کرده بود را به کمپانی آمریکایی بیچ‌ کرافت (Beechcraft) فروخت. بیچ کرافت نیز نام هواپیما را به هاوکر ۴۰۰ (Hawker 400) تغییر داد.

MU-300 دایموند نیز تا ۹ مسافر حمل می‌کند و با داشتن دو موتور جت توربوفن JT15D-5 ساخت پرت اند ویتنی، تا ۸۷۰ کیلومتر بر ساعت سرعت گرفته و تا ۱۴ کیلومتری اوج می‌گیرد. برد پروازی‌اش نیز ۳۱۳۵ کیلومتر است. بعدها آمریکایی‌ها بر اساس MU-300،‌ دو هواپیمای مشابه دیگر به نام‌های T-1 جِی هاوک (Jayhawk) و Nextant 400XT تولید کردند؛ T-1 یک هواپیمای آموزشی است که توسط نیروی هوایی آمریکا و ژاپن استفاده می‌شود.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

و اما جدیدترین اقدام میتسوبیشی در زمینه هوانوردی غیرنظامی نیز خرید امتیاز خانواده جت‌های منطقه‌ای CRJ از کمپانی کانادایی بمباردیه (Bombardier) است. به موجب این معامله که تا نیمه اول سال ۲۰۲۰ تکمیل می‌شود، تولید جت‌های شناخته شده و مطمئن CRJ به میتسوبیشی می‌رسد و این کمپانی ضمن تولید و فروش این هواپیماها، می‌تواند از تجربه کمپانی باسابقه کانادایی نیز استفاده کند.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

از بالا به پایین: F-15J ،F-4EJ و F-2

البته هواپیماهای غیرنظامی تنها هواگردهای جت میتسوبیشی نیستند. این کمپانی تحت لیسانس آمریکا جنگنده‌های F-15J ایگل (Eagle) و F-4 فانتوم ۲ (Phantom II) را تولید می‌کرد. همچنین بر اساس جنگنده F-16 فایتینگ فالکون (Fighting Falcon)، جنگنده‌ای جدید به نام Mitsubishi F-2 ساخت که مشابه F-16 اما اندکی بزرگتر است.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

دیگر تجربه نظامی میتسوبیشی، ساخت جنگنده چندمنظوره پنهانکار و رادارگریز نسل ۵ به نام X-2 شین شین است که اولین پروازش را در سال ۲۰۱۶ انجام داد. البته این هواپیما وارد خدمت نخواهد شد و بستری برای توسعه جنگنده نسل ۶ بومی ژاپن است. شین شین دارای خروجی متغیر (تراست وکتورینگ) ۳ بعدی است که در تقارن با سیستم پرواز با نور (استفاده از فیبر نوری به جای سیم)، موتور بسیار قدرتمند و همچنین آئرودینامیک منحصر به فرد، سبب شده تا این جنگنده فرا مانورپذیر و بسیار چابک باشد.

این هواپیما همچنین اولین جنگنده‌ای است که در ساخت آن از فیبر کربن تقویت شده با پلیمر استفاده شده که این امر نیز خود موجب بالا بودن استحکام بدنه و کاهش وزن و در نتیجه افزایش برد،‌ توان حمل سوخت و مهمات، افزایش چابکی و کاهش مصرف سوخت می‌شود.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

در ساخت X-2 از مواد جذب کننده امواج رادار استفاده شده و به همین دلیل جنگنده سطح مقطع راداری بسیار کمی دارد و برای حفظ پنهانکاری خود، مهمات را داخل بدنه حمل می‌کند؛ همچنین دارای پنهانکاری رادیویی است. شین شین نیز همچون دیگر جنگنده‌های هم نسل خود رادار آرایه فازی فعال (AESA)، سیستم پادکار، پشتیبانی و جنگ الکترونیک و همچنین سیستم‌های مخابراتی نسل بعد دارد. دیگر قابلیت این هواپیما تشخیص هوشمند آسیب وارده به سطوح کنترلی بال و دم و استفاده از دیگر سطوح کنترلی هواپیما برای هدایت هواپیما و پر کردن خلاء سطوح کنترلی از دست رفته است.

شین شین به لطف دو موتور توربوفن بومی خود به نام XF5-1 که توسط کمپانی ژاپنی IHI ساخته شده‌اند، می‌تواند به سرعت فراصوت ۲.۲۵ ماخ (عموما ۲.۲۵ برابر سرعت صوت) برسد و یکی از سریع‌ترین هواپیماهای نظامی ساخته شده در تاریخ است. اما یک قابلیت برجسته دیگر این هواپیما این است که می‌تواند بدون استفاده از پس سوز، به سرعت فراصوت ۱.۸۲ ماخ برسد و اصطلاحا سوپر کروز کند؛ قابلیتی که مخصوص جنگنده‌های نسل ۵ بوده و جنگنده‌های نسل ۵ چینی به دلیل ناتوانی موتور از آن محرومند.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

F-35 ژاپنی و کوه فوجی در یک قاب!

صنایع هوایی میتسوبیشی در ساخت جنگنده چندمنظوره پنهانکار و رادارگریز نسل پنج F-35 لایتنینگ ۲ (Lightning II) مشارکت داشته و F-35هایی که برای نیروی هوایی ژاپن هستند را در خاک خود تولید می‌کند. رادار و فن و توربین موتور (توسط IHI) از جمله بخش‌هایی هستند که ژاپنی‌ها مسئول ساخت آنها‌ به شمار می‌روند. F-35 پیشرفته‌ترین جنگنده ساخته شده تا به امروز است و ژاپن در حال حاضر ۱۲ فروند از سفارش ۱۴۷ فروندی خود را دریافت و عملیاتی کرده است.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

A6M Zero

میتسوبیشی پیش از جنگ جهانی دوم نیز هواپیماهای متعددی شامل بمب افکن، هواپیمای شناسایی، جنگنده و… می‌ساخت که جنگنده معروف و افسانه‌ای A6M زیرو که مدت‌ها بر اقیانوس آرام حکم‌رانی ‌می‌کرد، از جمله شاهکارهای این کمپانی قدیمی ژاپنی محسوب می‌شود. در اوایل جنگ جهانی دوم، زیرو وحشتناک‌ترین هواپیما برای نبرد هوایی محسوب می‌شد که نسبت پیروزی ۱۲ به ۱ داشت؛ بدان معنا که در ازای ۱۲ هواپیمایی که از دشمن سرنگون می‌شد، تنها یک زیرو شکار می‌شد. البته در نهایت ظهور جنگنده آمریکایی F6F هل‌کت (Hellcat) که به منظور مقابله با زیروهای ژاپنی طراحی و ساخته شد، به امپراتوری A6M پایان داد.

و اما کاوازاکی

هواپیمای مسافربری ژاپنی

کاوازاکی نامش مترادف با موتورسیکلت است، اما تولیدات این کمپانی ۱۲۳ ساله تنها به موتور محدود نیست. کاوازاکی در صنایع سنگین همچون ساخت قطار، کشتی‌های بزرگ و نفت‌کش، انرژی و ساخت نیروگاه و زمینه‌های صنعتی متعدد دیگری فعال است. بخش هوافضا نیز از جمله زیرشاخه‌های این کمپانی است که سابقه‌ای طولانی در ساخت هواگرد دارد. از هلیکوپتر، پهپاد و هواپیما گرفته تا ماهواره و انواع موشک‌های نظامی و غیرنظامی!

هواپیمای مسافربری ژاپنی

C-2

کاوازاکی از گذشته‌های دور (پیش از جنگ هانی دوم) تا به امروز در ساخت هواپیماهای نظامی اعم از جنگنده و ترابری فعال است. از جمله تولیدات صنایع هوافضای کاوازاکی می‌توان به هواپیمای ترابری نظامی C-2، هواپیمای گشت دریایی و ضد زیردریایی فوق پیشرفته P-1 و یا هلیکوپتر تهاجمی/شناسایی OH-1 نینجا اشاره کرد.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

Boeing 787 Dreamliner

کاوازاکی مانند میتسوبیشی مستقلا هواپیمای مسافربری نساخته، اما در پروژه‌های بسیار مطرحی همکاری داشته است. این کمپانی در پروژه هواپیمای مسافربری بوئینگ ۷۸۷ دریم لاینر (Dreamliner) مشارکت و در طراحی و توسعه آن سهیم بوده است. طراحی و تولید بخش جلویی بدنه، ارابه فرود اصلی و بخش‌هایی از بال هواپیما به عهده کاوازاکی بوده است. البته سوبارو نیز در تولید بال همکاری داشته است. بوئینگ ۷۸۷ تا ۳۳۶ مسافر حمل می‌کند و ۱۴ هزار کیلومتر برد دارد.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

دیگر پروژه‌ای که کاوازاکی در آن نقش داشت، بوئینگ ۷۷۷ است. کمپانی ژاپنی در توسعه و ساخت این هواپیما نیز سهیم بود و پنل‌های بخش جلویی و میانی بدنه، ارابه فرود اصلی و درب‌های محفظه بار هواپیما را می‌سازد. کاوازاکی در طراحی و تولید نسل بعدی این هواپیما موسوم به بوئینگ ۷۷۷X که اولین پروازش را در تاریخ ۵ بهمن ۱۳۹۸ انجام داد نیز مشارکت دارد و بخش‌هایی مشابه با مدل قبلی را برای ۷۷۷X تولید می‌کند. ۷۷۷X تا ۴۲۶ مسافر حمل و ۱۶۲۰۰ کیلومتر برد دارد. این هواپیما از سال ۲۰۲۱ به شرکت‌های هوایی تحویل داده می‌شود.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

کاوازاکی با کمپانی برزیلی امبرائر (Embraer) نیز همکاری داشته و در طراحی و توسعه دو جت منطقه‌ای E170 و E190 به آن‌ها کمک کرده است. طراحی و تولید بخش میانی بدنه، لبه عقبی بال،‌ سطوح کنترلی هواپیما و آویزگاه‌های زیر بال برای نصب موتور و چند بخش دیگر هواپیما از مسئولیت‌های کاوازاکی برای ساخت این جت‌ها هستند. این هواپیماها تا ۹۶ مسافر حمل کرده و ۴۵۴۰ کیلومتر برد دارند.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

و اما به کاوازاکی YPX می‌رسیم که طرح ناکام این غول ژاپنی برای ساخت یک هواپیمای مسافربری بومی بود. طرح YPX بر اساس هواپیمای گشت دریایی P-1 (که در کنار P-8 پوسایدن آمریکایی پیشرفته‌ترین هواپیماهای گشت دریایی دنیا هستند) طراحی شده بود و البته بر خلاف P-1 که چهار موتور توربوفن F7 ساخت IHI داشت، YPX تنها از دو موتور بهره می‌برد.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

این هواپیما قرار بود ۱۵۰ صندلی داشته باشد تا به رقابت با پرفروش‌ترین هواپیماهای مسافربری تاریخ، یعنی بوئینگ ۷۳۷ و ایرباس A320 بپردازد، اما حتی به مرحله ساخت پیش نمونه اولیه نیز نرسید. کاوازاکی امید داشت تا هواپیمایی بسازد که در مقایسه با بوئینگ ۷۳۷، تا ۱۵ درصد در هزینه سوخت صرفه جویی کند. هواپیمای مد نظر قرار بود تا ۶ هزار کیلومتر برد داشته باشد و به سرعت ۸۸۵ کیلومتر بر ساعت برسد. سقف پروازی تخمینی محاسبه شده برای آن نیز ۱۲ کیلومتر بود.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

Kawasaki P-1، چشم تیزبین سامورایی‌ها برفراز آب‌ها

از آنجا که YPX بر اساس P-1 ساخته می‌شد، از فناوری‌های بسیار پیشرفته‌ای متعددی برخوردار می‌شد که احتمالا همین امر سبب افزایش قیمت هر فروند از آن و در نتیجه واگذاری بازار به رقبای بسیار خوش نام و باسابقه‌تر می‌شد. از این رو ممکن است چنین براوردی کاوازاکی را از تصمیم خود منصرف کرده باشد.

اولین جت ژاپنی کدام بود؟

هواپیمای مسافربری ژاپنی

حال که به معرفی کوتاه چند هواپیمای مسافربری ژاپنی پرداختیم، خالی از لطف نیست تا به اولین جت ژاپنی نیز اشاره داشته باشیم. اولین جت ساخت ژاپن جنگنده رهگیر و هواپیمای تهاجمی J9Y کیکا ساخت ناکاجیما بود که اولین پروازش را در تاریخ ۷ آگوست ۱۹۴۵، درست ۸ روز قبل از تسلیم شدن ژاپن به آمریکا و ۲۶ روز قبل از پایان جنگ جهانی دوم انجام داد. این هواپیما بر اساس جنگنده جت آلمانی مسراشمیت Me 262 ساخته شده بود دو موتور توربوجت Ne-20 داشت که توسط کمپانی ژاپنی ایشیکاواجیما و بر اساس موتور توربوجت آلمانی BMW 003 که به Me 262 نیرو می‌دادند، ساخته شده بود. تنها ۱۰ فروند کیکا ساخته و هرگز فرصتی برای عملیاتی شدن نیافت. ناگفته نماند کمپانی ناکاجیما بعدها به سوبارو که همه آن را با خودروهای معروف و محبوبی همچون ایمپرزا و لگسی می‌شناسیم تغییر نام داد.

هواپیمای مسافربری ژاپنی

نظر شما درباره صنعت هوانوردی غیرنظامی ژاپن چیست؟ آیا میتسوبیشی اسپیس جت به عنوان تنها نماینده این کشور در بازار هواپیماهای مسافربری توفیقی می‌یابد یا زیر سایه رقبا خواهد ماند؟ آیا شما شخصا حاضر هستید سوار یک هواپیمای مسافربری ژاپنی شوید؟ نظر خود را حتما با ما به اشتراک بگذارید.

پاسخ بدهید

وارد کردن نام و ایمیل اجباری است | در سایت ثبت نام کنید یا وارد شوید و بدون وارد کردن مشخصات نظر خود را ثبت کنید *

*

تائید دیدگاه فعال است. دیدگاه شما ممکن است کمی طول بکشد تا ظاهر شود.

یک دیدگاه

  1. «هواپیمایی آسمان قصد خرید ۲۰ فروند از این هواپیمای مسافربری ژاپنی را … داشت که با بازگشت تحریم‌ها این امر ممکن نشد»
    الموت لأمریکا DOWN WITH usa مرگ بر امریکا