گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
پژوهشگران پس از گذشت سه سال از تحقیقات گسترده خود، سرانجام موفق به حل معمای گوی طلایی در اعماق اقیانوس آلاسکا شدند.
به تازگی راز یک توده براق و عجیب در کف اقیانوس که سالها ذهن دانشمندان را درگیر کرده بود، حل شده است. این گوی طلایی مرموز در سال 2023 و در عمق آبهای آلاسکا کشف شد و بلافاصله توجه زیستشناسان دریایی را جلب کرد. این جسم نرم و صاف به صخرهای در عمق بیش از 3 کیلومتری چسبیده بود و توسط یک ربات زیردریایی به سطح منتقل شد.
با وجود بررسیهای دقیق روی عرشه کشتی تحقیقاتی، ماهیت آن همچنان نامشخص باقی ماند و حدسهای مختلفی مطرح شد. گروهی باور داشتند که تخم یک موجود ناشناخته است و عدهای دیگر به اسفنج دریایی یا تجمع میکروارگانیسمها اشاره کردند.
حل معمای گوی طلایی در اعماق اقیانوس آلاسکا
در نهایت، با انجام تحلیلهای دقیق، مشخص شد این گوی عجیب در واقع مادهای ترشح شده از یک موجود ناشناخته در اعماق دریا به نام Relicanthus daphneae است. دانشمندان ابتدا به دنبال نشانههای واضحی از یک موجود زنده مثل دهان یا عضله بودند، اما هیچ اثری از این ساختارها پیدا نکردند.
وقتی آنها نمونه را زیر میکروسکوپ بررسی کردند، سرنخ اصلی آشکار شد و موفق به کشف سلولهای نیشدار یا نماتوسیستها شدند. این سلولها به شاخه Cnidaria تعلق دارند که گروهی از موجودات دریایی مثل عروسهای دریایی و مرجانها هستند. همین کشف نشان داد که این گوی در واقع به یکی از موجودات همین دسته تعلق دارد.
بررسیهای بیشتر پژوهشگران نشان داد که سلولهای نیشدار موجود در این توده از نوع خاصی به نام اسپیروسیست هستند که فقط در گروه Hexacorallia دیده میشوند و همین موضوع دامنه جستجو را به چند هزار گونه محدود کرد. سپس آزمایشهای DNA انجام شد و در کنار میکروبها، ردپای یک موجود شبیه شقایق دریایی به نام Relicanthus daphneae پیدا شد.
در ادامه، یکی از متخصصان این گونه تشخیص داد که توده مرموز فوق در واقع «کوتیکول» بوده و این ماده ساختاری است که شقایق برای چسبیدن به سنگ ترشح میکند. به این ترتیب، راز این گوی طلایی حل شد و فهمیدیم که با یک موجود ناشناخته سروکار نداریم، بلکه با بخشی از سازوکار اتصال یک شقایق دریایی به بستر اقیانوس طرف هستیم. البته این یافته هنوز در مرحله پیش انتشار است و به طور رسمی داوری علمی نشده است.
تمی هورتون از مرکز ملی اقیانوس شناسی در گفتگو با مجله معتبر لایو ساینس تأکید کرد که این دستاورد واقعا قابل توجه است، زیرا پژوهشگران توانستند فقط از یک باقی مانده ناقص، سرنخهای کافی پیدا و هویت آن را مشخص کنند. او تأکید میکند این تحقیق نشان میدهد که برای شناسایی گونههای ناشناخته دریایی، هم تحلیل DNA مهم است و هم داشتن نمونه واقعی، زیرا بدون نمونه فیزیکی نمیتوان به طور قطعی نتیجهگیری کرد.
- کشف یک مرز نامرئی در اعماق اقیانوس اطلس
- کشف ستون سنگی مرموز در عمق ۲ هزار متری اقیانوس آرام؛ نشانهای از تمدنهای گمشده؟
نتیجهای غیرمنتظره که هنوز در دست بررسی است
جان کاپلی از دانشگاه ساوت همپتون معتقد است که حل شدن معمای «گوی طلایی» جالب است و مثل بسیاری از کشفیات اعماق دریا، نتیجه کاملا غیرمنتظره بوده. هیچ کس فقط با نگاه کردن به آن حدس نمیزد که بقایای یک موجود شبیه شقایق باشد. با این حال، هنوز بحث درباره جایگاه دقیق Relicanthus daphneae ادامه دارد. برخی دادههای ژنتیکی نشان میدهند که این موجود در دستهبندیهای فعلی نمیگنجد و فقط به شقایقها نزدیک است، نه اینکه دقیقا یکی از آنها باشد.
در مقابل، رودریگز همچنان معتقد است که این موجود واقعا یک شقایق دریایی است. به گفته او، از نظر ساختاری کاملا شبیه شقایق است، اما چون نمونههای کافی در دست نیست، اثبات این موضوع دشوار شده. او حتی احتمال میدهد که این موجود به یک شاخه بسیار قدیمی و کمتر شناخته شده از شقایقها تعلق داشته باشد.
به گفته پژوهشگران، Relicanthus daphneae برای چسبیدن به سنگ، مادهای به نام کوتیکول ترشح میکند، اما این اتصال دائمی نیست. این موجود میتواند جدا شود، جابهجا شود و در محل جدید دوباره با ساختن یک لایه تازه به سطح بچسبد و همین موضوع توضیح میدهد چرا آن گوی طلایی در محل باقی مانده بود.
بررسی ویدئوها هم این رفتار را تأیید میکند. در برخی تصاویر، آثار کوتیکول روی صخره کنار این موجود دیده میشود. حتی در یک مورد، رد بلندی روی سنگ وجود دارد که نشان میدهد این موجود چندین بار توقف کرده، شروع به ترشح این ماده کرده و سپس دوباره حرکت کرده است.
شقایق Relicanthus daphneae بیشتر در اطراف دهانههای هیدروترمال در اقیانوسهای مختلف دیده شده، اما احتمالا این فقط به خاطر تمرکز بیشتر تحقیقات در این مناطق است. به گفته پژوهشگران، این موجودات ممکن است خیلی گستردهتر از آنچه تصور میشود در اعماق دریا پراکنده باشند. حالا که نشانهای مثل «گویهای طلایی» از آنها شناخته شده، دانشمندان میتوانند راحتتر ردشان را پیدا کنند و تصویر دقیقتری از پراکندگیشان به دست آورند.