گجت نیوز آخرین اخبار تکنولوژی، علم و خودرو 
در این مطلب به معرفی خودرویی میپردازیم که باعث شد سرنوشت ماسلکارها برای همیشه عوض شود. این خودرو چیست و چه مشخصاتی دارد؟
سال 1970 نقطه اوج و در عین حال آغاز افول عصر طلایی خودروهای عضلانی آمریکایی بود. رقابت خودروسازان دیترویت برای تولید سریعترین و قدرتمندترین خودروهای خیابانی به نهایت خود رسیده بود و موتورهای حجیم V8 با قدرتی بیسابقه، نماد این دوران به شمار میرفتند. اما از این مقطع به بعد، چالش اصلی دیگر تنها شکست دادن رقبا در مسابقات شتاب نبود، بلکه صنعت خودرو باید با موجی از قوانین جدید، بحرانهای اقتصادی، افزایش هزینههای بیمه و محدودیتهای زیست محیطی دستوپنجه نرم میکرد.
معرفی خودرویی که سرنوشت ماسلکارها را تغییر داد
با وجود این فشارها، خودروسازان آمریکایی حاضر نشدند به سادگی از رویای قدرت دست بکشند. حتی زمانی که نسکار برای کاهش سرعت خودروها قوانین سختگیرانهتری وضع کرد و نشانههای پایان این دوران بیش از پیش آشکار شد، سه غول خودروسازی آمریکا همچنان موتورهایی بزرگتر و قدرتمندتر تولید میکردند تا آخرین سالهای عصر ماسل کار را با شکوهی فراموش نشدنی به سرانجام برسانند.
نتیجه این رقابت، تولد برخی از افسانهایترین موتورهای تاریخ بود که از 454 V8 شورولت و 426 Hemi کرایسلر گرفته تا GS 455 Stage 1 بیوک با گشتاور فوق العاده خود شهرت یافتند. این خودروها به نماد پایانی باشکوه برای دورانی تبدیل شدند که هنوز هم از آن به عنوان یکی از هیجان انگیزترین فصلهای تاریخ صنعت خودرو آمریکا یاد میشود.
اما واقعیت این است که در دنیای خودرو، قدرت هیچ وقت برای بعضیها کافی نیست و همیشه عدهای هستند که به دنبال توان بیشتر و عملکرد بالاترند. به همین دلیل، بازار ویژهای برای خریدارانی شکل گرفت که میخواستند خودرو عضلانی آنها زیر کاپوت چیزی فراتر از یک موتور معمولی داشته باشد. در آن دوران، این خودروهای قدرتمند را «سوپرکار» مینامیدند و جالب اینکه برخی از آنها همراه با گارانتی رسمی نیز به فروش میرسیدند.
- کمیابترین ماسلکارهای تاریخ آمریکا؛ ۱۰ خودرو عضلانی که در تعداد بسیار محدود تولید شدند
- نسخه ویژه نهایی شورلت کامارو معرفی شد؛ خداحافظی با خودرو عضلانی افسانهای
بالدوین موشن فاز 3؛ یک سوپرکار عضلانی درجه یک
در میان علاقهمندان به خودروهای مجهز به موتور 8 سیلندر، نامهایی مثل کارول شلبی، جک روش و دان ینکو به خوبی شناخته شدهاند. این افراد با ساخت نسخههای تقویت شده و ویژه، خودروهای کارخانهای را به سوپرکارهای خیابانی تبدیل کردند. با این حال، کمتر کسی از جوئل روزن، بنیانگذار موشن پرفورمنس، به عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهرههای این دوران یاد میکند. او طراح و نیروی محرک پروژه مشهور Baldwin-Motion بود. این همکاری در اواسط دهه 1960 و با مشارکت اد سیمونین، مدیر نمایندگی خانوادگی بالدوین شورولت در نیویورک شکل گرفت.
شیوه کار این مجموعه بسیار ساده اما منحصربهفرد بود. مشتری ابتدا یکی از مدلهای محبوب شورولت، مثل کامارو، نوآ یا کوروت را از نمایندگی مذکور سفارش میداد. خودرو پس از تحویل، مستقیما به کارگاه تخصصی Motion Performance منتقل میشد تا تحت نظارت جوئل روزن به یک Baldwin-Motion Phase III تبدیل شود و این خودرو از نظر عملکرد، فاصلهای چشمگیر با نسخه استاندارد کارخانه داشت.
بین سالهای 1967 تا 1974، جوئل روزن نزدیک به 500 دستگاه از این خودروهای عضلانی سفارشی را تولید کرد. تمامی این خودروها بر اساس سفارش مشتری ساخته میشدند، با گارانتی رسمی نمایندگی بالدوین شورولت عرضه میشدند و حتی امکان خرید اقساطی نیز برای آنها وجود داشت و این مزیت در آن دوران برای خودروهایی با چنین سطحی از عملکرد، کمسابقه به شمار میرفت.
بیشتر ماسلکارهای بالدوین موشن کار خود را به عنوان نسخههای استاندارد و صفر کیلومتر شورولت SS آغاز میکردند، اما پس از ورود به کارگاه Motion Performance، به طور کامل دگرگون میشدند. جوئل روزن با استفاده از قطعات تقویتی که عملکرد آنها روی داینومتر به اثبات رسیده بود، این خودروها را به ماشینهایی بسیار قدرتمندتر از نمونههای کارخانهای تبدیل میکرد.
فهرست تغییرات، مجموعهای از بهترین تجهیزات پرفورمنس آن زمان را در بر میگرفت؛ از کاربراتورهای سه دهانه Holley و منیفولدهای آلومینیومی High-Rise گرفته تا دورسنجها و نشانگرهای Sun Super Tach، رینگهای سبک منیزیمی، اگزوزهای جانبی کرومی، سیستم تعلیق ارتقایافته و حتی امکان سفارش گیربکس مجهز به اوردرایو. در کنار این تغییرات فنی، خودروها با نشانهای اختصاصی، رنگآمیزی منحصربهفرد و در صورت تمایل مشتری، کیتهای بدنه فایبرگلاس نیز عرضه میشدند تا از نظر ظاهری نیز هویتی کاملا متفاوت پیدا کنند.
اما نقطه اوج این داستان به آخرین نسخه از سوپرکارهای بالدوین موشن بازمیگردد. این مدل در سال 1974 معرفی شد و مرزهای توان و عملکرد خودروهای عضلانی را جابهجا کرد. این خودرو نمونهای واقعی از یک «گرگ در لباس میش» بود، زیرا ظاهری نسبتا معمولی داشت، اما نیروی خارقالعادهاش آن قدر چشمگیر بود که حتی وزارت دادگستری ایالات متحده نیز نسبت به آن واکنش نشان داد.
- دوج چارجر برقی، اولین خودرو عضلانی آمریکایی با صدای وحشتناک موتور جت + ویدیو
- مرسدس بنز C111؛ خودرو عضلانی آلمانی با سرعت 370 کیلومتر در ساعت که هیچوقت به خیابانها نیامد
- آشنایی با سریعترین خودروهای عضلانی کلاسیک تاریخ که رقیب نداشتند
بالدوین موشن سوپر وگای بیگ بلاک 1974
شورولت وگا از همان ابتدا برای نقشی کاملا متفاوت طراحی شده بود. این خودرو یک مدل اقتصادی و کممصرف بود که جنرال موتورز با عجله آن را روانه بازار کرد تا بتواند با خودروهای کوچک و موفق ژاپنی، مثل محصولات تویوتا، مزدا و هوندا، رقابت کند. با این اوصاف هیچ کس انتظار نداشت روزی وگا به یکی از افراطیترین خودروهای عضلانی خیابانی آمریکا تبدیل شود، اما علاقهمندان به تیونینگ همیشه راه خود را پیدا میکنند. مدت کوتاهی پس از عرضه وگا در سال 1970، پروژههای نصب موتورهای V8 تقویت شده روی این خودرو کوچک آغاز شد. یکی از پیشگامان این حرکت، جوئل روزن، ملقب به «آقای موشن» بود که با مهارت خود مرزهای توانایی این خودرو را جابهجا کرد.
روزن طی سالهای 1970 تا 1974 چندین دستگاه وگا را به موتورهای V8 مجهز کرد، اما هدف نهایی او جاهطلبانهتر بود: قرار دادن یک موتور عظیم بیگ بلاک V8 در محفظه موتور خودرویی که اساسا برای یک پیشرانه چهار سیلندر کوچک طراحی شده بود. اگر بخواهیم بزرگی این پروژه را با نمونهای امروزی مقایسه کنیم، میتوان آن را به نصب موتور هلکت همی روی یک میتسوبیشی میراژ تشبیه کرد.
اجرای چنین پروژهای مستلزم تغییرات اساسی بود. سوپر وگای بالدوین موشن به سیستم خنککاری سنگین و تقویت شده، میل گاردان کوتاهتر و دیسکهای ترمز بازطراحی شده با الگوی پنج پیچ مجهز میشد تا بتواند رینگهای 14 اینچی Cragar S/S و تایرهای پهن Goodyear N50-15 را تحمل کند. این تغییرات نشان میدادند که وگا دیگر یک خودرو اقتصادی ساده نبود، بلکه به ماشینی تبدیل شده بود که برای مهار قدرتی فراتر از تصور مهندسان اولیهاش ساخته شده بود.
- 10 خودروی عضلانی که تمام قوانین را زیر پا گذاشتند و به اسطوره تبدیل شدند
- تفاوت لذت رانندگی در خودروهای عضلانی کلاسیک و مدرن؛ کدامیک برتر است؟
خودرو عضلانی که دولت آمریکا جلوی تولیدش را گرفت
سالها بعد، رو مک گوناگل، روزنامه نگار باسابقه حوزه خودرو، در مقالهای که در سال 2019 برای موتورترند نوشت، تجربه رانندگی با Baldwin-Motion Phase III Chevy Vega را به اشتراک گذاشت. او این خودرو را ماشینی توصیف کرد که بیرحمانه پرصدا بود، ترمزهای چندان مؤثری نداشت و موتور آن دائما با افزایش دما دستوپنجه نرم میکرد. با این حال، همه این ایرادها در برابر شخصیت واقعی خودرو رنگ میباخت، زیرا وگای بالدوین موشن دقیقا همان هیولایی بود که سازندگانش ادعا میکردند.
در ژانویه 1974، مک گوناگل مقالهای با عنوان «کینگ کنگ لانگ آیلند» را در مجله کار کرفت منتشر کرد، اما انتشار این گزارش، توجهی را جلب کرد که هیچ کس انتظارش را نداشت. مقامات دولتی آمریکا از وجود این خودروها و تغییرات گستردهای که جوئل روزن روی آنها انجام میداد، مطلع شدند و همین موضوع آغاز دردسرهای حقوقی او بود.
مشکل اصلی از دید دولت، قدرت موتور نبود، بلکه برای ساخت سوپرکارهای بالدوین موشن بسیاری از تجهیزات اجباری کنترل آلایندگی از روی خودرو حذف میشد. این اقدام با قوانین زیست محیطی آمریکا مغایرت داشت و به همین دلیل، سازمان حفاظت محیط زیست (EPA) و وزارت دادگستری با صدور دستور رسمی توقف فعالیت، روزن را ملزم کردند تولید این خودروها را متوقف کند.
این دستور پیامد مالی سنگینی نیز داشت. بر اساس آن، حذف هر قطعه از سامانه کنترل آلایندگی، 10 هزار دلار جریمه در پی داشت. از آنجا که در یک Motion Super Vega چندین قطعه از این سامانه حذف یا تغییر داده میشد، مجموع جریمهها میتوانست به سادگی به 50 هزار دلار برای هر خودرو برسد که این رقم بسیار سنگینی برای دهه 1970 بود و عملا ادامه فعالیت این پروژه را غیرممکن میکرد.
- کمیابترین خودروی عضلانی فورد که در دهه 60 میلادی تولید شد
- چرا سوپرکارهای امروزی به اندازه خودروهای عضلانی کلاسیک هیجانانگیز نیستند؟
- این سریعترین خودروی عضلانی جهان در مسافت 400 متر است
آغاز افول عصر خودروهای عضلانی
سال 1970 را میتوان هم نقطه اوج و هم آغاز پایان عصر طلایی خودروهای عضلانی آمریکا دانست. در حالی که رقابت خودروسازان برای تولید موتورهای قدرتمند به بالاترین سطح خود رسیده بود، دولت آمریکا تصمیم گرفت با وضع قوانین جدید، آلودگی ناشی از خودروها را کنترل کند. در دوم دسامبر 1970، ریچارد نیکسون «سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا» را تأسیس کرد و تنها چند هفته بعد، در 31 دسامبر همان سال، قانون هوای پاک را به امضا رساند.
قانون فوق گرچه با هدف کاهش آلودگی هوا تدوین شده بود، اما در عمل مسیر صنعت خودرو را برای همیشه تغییر داد و آغازگر افول خودروهای عضلانی کلاسیک شد. این قانون، خودروسازان را ملزم میکرد خودروهای خود را با استانداردهای سختگیرانه آلایندگی تطبیق دهند و از سوخت بدون سرب استفاده کنند. در نتیجه، مهندسان ناچار شدند بسیاری از طراحیهای سنتی موتورهای پرقدرت را بازنگری کنند تا محصولاتشان با مقررات جدید سازگار شود.
همزمان، از سال 1972 روش اندازهگیری و اعلام قدرت موتور نیز تغییر کرد. تا پیش از آن، شرکتهای آمریکایی از استاندارد SAE Gross استفاده میکردند. در این روش موتور به تنهایی و بدون تجهیزات جانبی مثل فیلتر هوا، سیستم اگزوز یا آلترناتور روی سکوی آزمایش قرار میگرفت. طبیعی بود که در چنین شرایطی موتور بتواند حداکثر توان خود را ثبت کند، اما با اجرای استاندارد SAE Net، موتور باید با تمام تجهیزات جانبی و در شرایطی مشابه رانندگی واقعی آزمایش میشد. به همین دلیل، ارقام رسمی قدرت موتور به طور محسوسی کاهش یافت.
- قمار ۱۰ میلیارد دلاری استلانتیس برای زنده کردن خودروهای عضلانی V8
- گرانترین خودروهای عضلانی آمریکایی تاریخ؛ با اسطورههای میلیون دلاری آشنا شوید
نتیجه این تغییر به وضوح در محصولات آن دوران دیده میشد. برای مثال، Chevelle SS 454 مدل 1972 روی کاغذ قدرتی به مراتب کمتر از 450 اسب بخار اعلام شده برای نسخه 1970 داشت. چنین اعدادی برای بازاری که سالها با شعارهای پرزرقوبرق درباره افزایش مداوم قدرت موتور زندگی کرده بود، چندان هیجان انگیز نبود، زیرا هیچ خودروسازی نمیتواند با شعار «قدرت کمتر از گذشته» مشتریانش را به وجد بیاورد.
در آغاز دهه 1970، حلقه فشار بر خودروهای عضلانی هر روز تنگتر میشد. از یک سو، دولت آمریکا با تصویب قوانین جدید، خودروسازان را به رعایت مقررات سختگیرانه آلایندگی و ایمنی ملزم میکرد و از سوی دیگر، شرکتهای بیمه هزینه مالکیت این خودروهای پرقدرت را به شدت افزایش داده بودند. منطق شرکتهای بیمه ساده بود: هرچه خودرو قدرتمندتر و در دسترستر باشد، احتمال رانندگی پرخطر و وقوع تصادف نیز بیشتر خواهد بود. به همین دلیل، تا سال 1970 حق بیمه خودروهایی که تنها به داشتن یک موتور V8 و نوارهای اسپرت روی بدنه شناخته میشدند، به اندازهای افزایش یافت که بسیاری از رانندگان جوان دیگر توان خرید یا نگهداری آنها را نداشتند.
اما آخرین و شاید مرگبارترین ضربه در سال 1973 وارد شد. تحریم نفتی کشورهای عضو اوپک (OPEC)، بازار جهانی انرژی را با بحران روبهرو کرد. صفهای طولانی در جایگاههای سوخت، کمبود بنزین و افزایش ناگهانی قیمتها، شرایطی را به وجود آورد که مالکیت یک خودرو بیگ بلاک پرمصرف دیگر منطقی به نظر نمیرسید. خودروهایی که گاهی با هر گالن بنزین حتی کمتر از 16 کیلومتر حرکت میکردند، ناگهان به نمادی از هزینههای سنگین تبدیل شدند. مالکان این خودروها نه تنها برای پیدا کردن سوخت با مشکل مواجه بودند، بلکه از پس هزینههای بیمه و نگهداری آنها نیز به سختی برمیآمدند.
ماسل کارها هرگز به طور کامل از صحنه صنعت خودرو محو نشدند، اما تا سال 1974 رقابت بی امان خودروسازان آمریکایی برای تولید موتورهای هرچه قدرتمندتر ـ همان چیزی که به جنگ اسب بخار» شهرت داشت ـ عملا به پایان رسیده بود. عصر طلایی خودروهای عضلانی به پایان رسید، اما میراث آنها همچنان در تاریخ خودروسازی آمریکا زنده ماند.
- با سریع ترین خودروهای عضلانی کلاسیک آشنا شوید
- خودرو کانسپت شورلت کوروت؛ پیش نمایشی از خودروهای عضلانی در آینده
میراث بالدوین-موشن؛ داستان «آقای موشن»
در سال 1975، جوئل روزن سرانجام با دولت آمریکا به توافق رسید. او با پرداخت 500 دلار جریمه پذیرفت که موشن پرفورمنس دیگر هیچ خودرو خیابانی مجهز به پیشرانههایی خارج از مشخصات کارخانه تولید نکند. این توافق، عملا به یکی از جسورانهترین فصلهای تاریخ خودروهای عضلانی آمریکا پایان داد. در این دوران نمایندگیهای فروش، با همکاری تیونرهای حرفهای، خودروهایی بسیار قدرتمندتر از نسخههای استاندارد کارخانه به مشتریان عرضه میکردند.
البته این پایان کار جوئل روزن نبود. او فعالیت کارگاه خود را ادامه داد، اما مسیرش را تغییر داد. از آن پس، خودروهای ارتقایافته موشن پرفورمنس با عنوان «ویژه صادرات» یا «صرفا برای استفاده در پیست» فروخته میشدند تا با قوانین آمریکا تعارض نداشته باشند. با این حال، چنین خودروهایی دیگر بازار گسترده گذشته را نداشتند، زیرا کمتر کسی حاضر بود هزینه خرید خودرویی را بپردازد که اجازه تردد در خیابانهای عمومی را نداشت. جوئل روزن در سال 2023، پس از یک دوره بیماری، چشم از جهان فروبست. او میراثی از خود بر جای گذاشت که نه با تبلیغات، بلکه با آزمونهای داینومتر، نوآوریهای فنی و پیروزیهای پیاپی در مسابقات درگ یک چهارم مایل ساخته شده بود.
امروزه نمونههای اصیل شورولت بالدوین موشن در شمار ارزشمندترین خودروهای کلکسیونی آمریکا قرار دارند و مجموعهداران برای به دست آوردن آنها مبالغ هنگفتی پرداخت میکنند. گرچه مدلهایی مثل Corvette، Chevelle و Camaro بیش از همه در کانون توجه قرار دارند، اما تاریخ یک طنز فراموش نشدنی را در دل خود حفظ کرده است: خودرویی که بیش از هر مدل دیگری دولت آمریکا را به واکنش واداشت، نه یک کوپه عظیم و پرابهت، بلکه یک شورولت وگای کوچک بود که در دل خود یک موتور بیگ بلاک غول پیکر پنهان کرده بود.