معرفی برترین خودروهای توربوشارژ در دوران تاریخ‌ساز دهه ۸۰ میلادی

0 ارسال شده توسط: پوریا هاشم پور 13 مرداد 1405 ساعت 09:31

فناوری توربوشارژ در دهه ۸۰ میلادی از پیست‌های مسابقه به خیابان‌ها راه یافت و خودروهای جذابی را خلق کرد که هنوز هم نماد قدرت و شتاب هستند.

دهه ۸۰ میلادی را باید نقطه عطف و عصر طلایی بلوغ فناوری توربوشارژر در صنعت خودروسازی جهان دانست؛ دورانی که مهندسی خودرو تحت فشار قوانین سخت‌گیرانه آلایندگی و ضرورت بهینه‌سازی مصرف سوخت، تحولی بنیادین را تجربه کرد. در این مقطع، خودروسازان برای بقا در بازارهای رقابتی و جلب رضایت مشتریانِ تشنه‌ قدرت، توربوشارژر را از یک ابزار صرفاً مسابقه‌ای به راهکاری فراگیر برای مهندسی پیشرانه‌های شهری تبدیل کردند.

با وجود اینکه اولین جرقه‌های استفاده از سیستم‌های توربو در اوایل دهه ۱۹۶۰ زده شده بود، اما این فناوری تا بیش از یک دهه عمدتاً در پیست‌های سرعت و مسابقات دیده می‌شد و پایداری لازم برای مصارف روزمره را نداشت. در این بخش از اخبار خودرو به معرفی بهترین خودروهای توربوشارژ دهه ۸۰ می‌پردازیم.

فهرست مطالب

معرفی بهترین خودروهای توربوشارژ دهه ۸۰

با ورود به دهه ۱۹۸۰، تغییرات ساختاری در استانداردهای زیست‌محیطی خودروسازان را ناچار به کوچک‌سازی حجم موتورها کرد تا مصرف سوخت کاهش یابد. این چالش بزرگ، فرصتی طلایی شد تا با بهره‌گیری از توربو، قدرت از دست رفته موتورهای کوچک جبران شده و بازدهی حرارتی آن‌ها به سطحی خیره‌کننده برسد.

در حالی که برخی کمپانی‌ها از این تکنولوژی صرفاً برای ارتقای راندمان اقتصادی بهره بردند، مهندسان جسورتر با کنار زدن تمامی مرزهای فنی، هیولاهایی پرقدرت خلق کردند که خروجی‌ آن‌ها فراتر از استانداردهای متعارف بود. این تحول فنی باعث شد پای سیستم‌های توربوشارژر به قلمرو هایپرکارها و خودروهای اسپرت تولید محدود باز شود و مرز میان مدل‌های خیابانی و ماشین‌های مخصوص مسابقه به کم‌رنگ‌ترین حالت خود در تاریخ برسد.

در نتیجه، دهه ۸۰ میلادی نه تنها زمان ظهور پیشرانه‌های توربوی قابل‌اطمینان، بلکه دوران طلوع خودروهایی شد که با تزریق تکنولوژی مستقیم از دنیای رقابت به کف خیابان‌ها، تعریف جدیدی از مفهوم سرعت را برای نسل‌های آینده ثبت کردند. در ذیل 5 مورد از برترین خودروهای توربوشارژ دهه ۸۰ را نام می‌بریم.

1. پورشه ۹۵۹ (Porsche 959)

پورشه ۹۵۹ که در سال ۱۹۸۶ به عنوان پیشرفته‌ترین خودروی اسپرت جهان معرفی شد، در واقع یک نمایشگاه سیار از فناوری‌های آینده‌نگرانه بود که استانداردهای صنعت خودرو را در دهه ۸۰ میلادی دگرگون کرد. قلب تپنده این خودرو، یک پیشرانه ۲.۸ لیتری شش سیلندر تخت (Boxer) بود که پورشه در آن از سیستم پیشرفته «توربوشارژر متوالی» استفاده کرد. این تکنولوژی اجازه می‌داد توربوی کوچک‌تر در دورهای پایین و توربوی بزرگ‌تر در دورهای بالا وارد مدار شوند تا تأخیر توربو تقریباً به صفر برسد.

این سیستم مهندسی پیچیده، قدرتی معادل ۴۵۰ اسب بخار را تولید می‌کرد که با مدیریت یک سامانه چهارچرخ محرک هوشمند به سطح جاده منتقل می‌شد که در آن زمان انقلابی در پایداری و چسبندگی خودروهای جاده‌ای محسوب می‌شد. ۹۵۹ با شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت ۳.۶ ثانیه‌ای و حداکثر سرعت ۳۱۷ کیلومتر بر ساعت، رسماً سریع‌ترین خودروی تولیدی جهان در زمان خود شد.

بیشتر بخوانید

اما تفاوت اصلی ۹۵۹ با رقبای سخت و بی‌روح آن زمان در این بود که پورشه تمامی این عملکرد فنی وحشتناک را در قالب یک خودروی لوکس، بی‌صدا و با امکانات کامل رفاهی ارائه داد که تا پیش از آن در هیچ ابرخودرویی دیده نشده بود و همین موضوع آن را در میان بهترین خودروهای توربوشارژ دهه ۸۰ قرار داد.

سیستم تعلیق پیشرفته با قابلیت تنظیم ارتفاع، بدنه ساخته شده از آلیاژ آلومینیوم و کولار و ترمزهای ضد قفل که آن زمان تکنولوژی نوظهوری بود، همگی در ۹۵۹ گرد هم آمده بودند تا امنیت و راحتی را در سرعت‌های بالا تضمین کنند. این خودرو در واقع پلی بود میان دنیای خشن مسابقه و راحتیِ یک ماشین جاده‌ای. پورشه با ۹۵۹ ثابت کرد که فناوری توربو می‌تواند بدون قربانی کردن رفاه و قابلیت استفاده روزمره، عملکردی فرازمینی ایجاد کند و همین دیدگاه بود که پایه و اساس طراحی ابرخودروهای مدرن امروز را بنا نهاد.

2. بیوک جی ان ایکس (Buick GNX)

در حالی که دهه ۸۰ میلادی برای بسیاری از آمریکایی‌ها با خودروهای عضلانی مجهز به موتورهای هشت سیلندر حجیم تداعی می‌شد، بیوک با معرفی مدل گرند نشنال و سپس نسخه GNX در سال ۱۹۸۷، همه محاسبات را به هم ریخت. این خودرو که در ابتدا برای گرامیداشت قهرمانی‌های بیوک در مسابقات نسکار طراحی شده بود، به موتور ۳.۸ لیتری V6 توربوشارژ مجهز شد که نگاه‌ها را به کلی تغییر داد.

اگرچه استفاده از موتور ۶ سیلندر در کشوری که عاشق موتورهای V8 بود، ریسک بزرگی محسوب می‌شد، اما تکنولوژی توربوشارژر به کار رفته در GNX، توانایی‌هایی را به آن بخشید که حتی موتورهای ۸ سیلندر آن زمان نیز در برابرش کم می‌آوردند. این پیشرانه با استفاده از توربوشارژرهای ارتقایافته و سیستم‌های مدیریت سوخت پیشرفته، ۲۷۶ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد که در ظاهر عددی معمولی بود، اما گشتاور خروجی آن به اندازه‌ای بالا بود که GNX را به کابوس رقبای سوپراسپرت در مسیر مستقیم تبدیل کرده بود.

همچنین بخوانید

در آزمون‌های شتاب‌گیری، این بیوک کوچک توانست بسیاری از مدل‌های فراری و پورشه زمان خود را پشت سر بگذارد و در مسافت ۴۰۰ متر، رکوردهایی ثبت کند که تا سال‌ها مورد بحث بود. طراحی ظاهری GNX با رنگ مشکی یکدست و رینگ‌های خاص، ابهتی دوچندان به آن می‌بخشید که انگار برای یک عملیات مخفی طراحی شده است.

تولید تنها ۵۴۷ دستگاه از این شاهکار، آن را به یکی از کمیاب‌ترین و ارزشمندترین خودروهای توربوشارژ دهه ۸۰ تبدیل کرد. GNX در واقع نمایشی از قدرت مهندسی بیوک در به کارگیری هوشمندانه توربوشارژر برای جبران کمبود حجم موتور بود و به جهانیان ثابت کرد که در دنیای سرعت، اعداد روی کاغذ همیشه واقعیت را نشان نمی‌دهند و نباید موتورهای توربوی ۶ سیلندر را دست‌کم گرفت.

3. فراری اف 40 (Ferrari F40)

فراری که دهه‌ها به تسلط بر دنیای پیشرانه‌های تنفس طبیعی شهرت داشت، در اوایل دهه ۱۹۸۰ با هدف بقا در دنیای پرشتاب رقابت‌ها، به سمت تکنولوژی توربوشارژر تغییر جهت داد. این تحول در نهایت به معرفی ابرخودروی افسانه‌ای F40 در اواخر دهه ۱۹۸۰ منجر شد که به عنوان جانشین مدل 288 GTO و آخرین یادگار نظارت مستقیم شخص «انزو فراری» شناخته می‌شود.

این خودرو از یک پیشرانه V8 توئین‌توربو بهره می‌برد که در نسخه اروپایی ۴۷۸ اسب بخار و در نسخه آمریکایی ۴۸۴ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. استفاده از دو توربوشارژر در کنار موتور هشت سیلندر، گشتاور بسیار بالایی را در دورهای میانی ایجاد می‌کرد که شتاب‌گیری آن را به یک تجربه وحشتناک و هیجان‌انگیز تبدیل می‌کرد. طراحی بدنه F40 به‌طور کامل تحت تأثیر تونل باد و با استفاده از مواد سبک‌وزن مانند کولار و فیبر کربن انجام شد که حتی رنگ بدنه به اندازه‌ای نازک پاشیده شده بود که بافت فیبر کربن زیر آن نمایان بود.

بیشتر بخوانید

این خودرو هیچ‌گونه تجملات اضافی مانند رادیو، سیستم تهویه یا حتی دستگیره در معمولی نداشت، زیرا هدف مهندسان تنها ارائه تجربه‌ای مشابه خودروهای مسابقه‌ای در خیابان بود. واکنش توربوها در F40 بسیار ناگهانی و به اصطلاح وحشی بود، به‌طوری که راننده پس از فشردن پدال گاز، با ورود ناگهانی بوست توربو شتابی بی‌رحمانه را تجربه می‌کرد.

در حالی که فراری ابتدا تنها قصد تولید ۴۰۰ دستگاه را داشت، محبوبیت غیرقابل وصف F40 باعث شد تا در نهایت ۱,۳۱۱ دستگاه از آن ساخته شود. این مدل ثابت کرد که فناوری توربو، حتی برای برندی که به صدای پیشرانه‌های تنفس طبیعی وفادار بود، می‌تواند راهگشای رسیدن به قله‌های جدید عملکرد و سرعت باشد و F40 را به نماد همیشگی خودروهای توربوشارژ دهه ۸۰ میلادی تبدیل کرد.

4. لانچیا دلتا S4 استراداله (Lancia Delta S4 Stradale)

لانچیا در اوایل دهه ۱۹۸۰ با مدل دیفرانسیل عقب 037 به قهرمانی جهان رسید، اما ظهور رقبای چهارچرخ محرک مانند آئودی کواترو، این شرکت را ناچار به بازنگری اساسی کرد. نتیجه این تحول خلق مدل دلتا S4 استراداله در سال ۱۹۸۵ با همکاری مهندسان آبارث بود. این خودرو که برای شرکت در مسابقات مرگبار گروه B طراحی شد، از لحاظ فنی فرسنگ‌ها با نسخه استاندارد فاصله داشت.

ویژگی منحصربه‌فرد این مدل، استفاده از سیستم «توئین‌شارژ» (ترکیب همزمان توربوشارژر و سوپرشارژر) بود که برای رفع مشکل تأخیر در دورهای پایین ابداع شد. سوپرشارژر در دورهای پایین قدرت‌رسانی می‌کرد و با افزایش دور موتور، توربوشارژر وارد عمل می‌شد تا قدرت بی‌نظیری را فراهم کند. این پیشرانه چهار سیلندر وسط، در نسخه مسابقه‌ای تا ۴۰۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد و گفته می‌شد در صورت عدم محدودیت‌های قوانین رالی، پتانسیل دستیابی به ۱۰۰۰ اسب بخار را داشت.

همچنین بخوانید

نسخه استراداله که برای کسب مجوز ورود به مسابقات تولید شد، در خیابان ۲۵۰ اسب بخار قدرت داشت و از سامانه پیچیده چهارچرخ محرک بهره می‌برد. بدنه این هیولا از مواد کامپوزیتی سبک ساخته شده بود تا شاسی لوله‌ای آن بتواند نیروهای عظیم وارده را تحمل کند. انتقال قدرت در S4 به گونه‌ای بود که راننده در هر لحظه احساس می‌کرد پشت فرمان یک موشک زمین‌به‌زمین نشسته است.

متأسفانه، طبیعت وحشی گروه B و قدرت بیش از حد این خودروها منجر به حوادثی شد که در نهایت این کلاس مسابقه‌ای را برای همیشه تعطیل کرد. با این حال، دلتا S4 استراداله به عنوان نمادی از تکنولوژی توربو و سوپرشارژ برای همیشه در تاریخ مهندسی خودرو ماندگار شد و استانداردی جدید برای خودروهای توربوشارژ دهه ۸۰ تعیین کرد.

5. رنو ۵ توربو (Renault 5 Turbo)

رنو ۵ که در سال ۱۹۷۲ به عنوان یک خودروی هاچ‌بک شهری با تمرکز بر بهره‌وری و کاربری اقتصادی معرفی شد، در ابتدا کوچک‌ترین شباهتی به خودروهای اسپرت پرقدرت نداشت. با این حال در اوایل دهه ۸۰ میلادی، تیم مهندسی رنو برای حضور در رقابت‌های قهرمانی رالی جهان (WRC)، تصمیم به اجرای تغییری انقلابی گرفت که منجر به تولد مدل رنو ۵ توربو شد.

برخلاف نسخه استاندارد که از پیکربندی دیفرانسیل جلو استفاده می‌کرد، مهندسان رنو این خودرو را به یک مدل موتور وسط با انتقال قدرت به محور عقب تبدیل کردند تا تعادل وزنی بهبود یابد. برای دستیابی به این هدف، ساختار شاسی به کلی تغییر کرد و بدنه خودرو با اضافه شدن گلگیرهای عریض و خشن، ظاهری به شدت تهاجمی به خود گرفت که ناشی از نیاز به پهنای مسیر بیشتر برای پایداری در پیچ‌ها بود.

بیشتر بخوانید

قلب تپنده این هاچ‌بک، یک موتور ۱.۴ لیتری چهار سیلندر بود که با دقت تمام مهندسی شده بود. این پیشرانه با بهره‌گیری از سیستم پیشرفته تزریق سوخت بوش و تجهیز به توربوشارژر قدرتمند گرت T3، خروجی خود را از ۴۳ الی ۶۳ اسب بخار در مدل‌های پایه، به ۱۶۰ اسب بخار در نسخه خیابانی رساند. این جهش قدرت، در کنار وزن بسیار کم خودرو نسبت قدرت به وزن فوق‌العاده‌ای را ایجاد کرد.

استفاده از توربوشارژر در این حجم موتور، الگویی جدید برای خودروسازان شد تا بفهمند چگونه می‌توان موتورهای کم‌حجم را به پیشرانه‌هایی تاریخ‌ساز تبدیل کرد. رنو ۵ توربو نه تنها در پیست‌ها درخشید، بلکه با انتقال مستقیم تکنولوژی از مسابقه به خیابان، جایگاه خود را به عنوان یکی از برترین و تأثیرگذارترین هاچ‌بک‌های تاریخ تثبیت کرد. این خودرو عملاً ثابت کرد که مهندسی هوشمندانه و توربوشارژر می‌توانند حتی از کوچک‌ترین پلتفرم‌ها، یک ابرماشین بسازند.